Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

WPEK
Newsletter E-mail Facebook

Projekty/programy

Kategoria projektu/programu:
Projekt artystyczno-edukacyjny o nazwie „Zaczarowana Szuflada - czytanie, bajanie, słowem malowanie” autorstwa Liliany Owies oraz Aleksandry Mostowskiej. Realizował go Klub Kultury „Zastów” wraz z Biblioteką Publiczną w Dzielnicy Wawer m. st. Warszawy.

Adresatami projektu były dzieci, młodzież i dorośli. Cel programu: stworzenie warunków do poznania współczesnej literatury dziecięcej, a przez to uświadomienie ogromnego znaczenia literatury dla rozwoju emocjonalnego dziecka. Zamierzonym efektem miało być pogłębienie zainteresowań czytelniczych odbiorców.

Główną częścią projektu były trzydniowe plenerowe działania animacyjne zorganizowane w hali namiotowej, jednak cała realizacja trwała od lutego do października 2009 roku i miała zasięg ogólnopolski. Wszystkie wydarzenia skupione były wokół książek, literatury, czytelnictwa. Zorganizowano liczne spotkania, koncerty, wystawy, zabawy, opowiadania baśni, warsztaty i przedstawienia. W ramach „Zaczarowanej szuflady” odbył się Ogólnopolski Konkurs Plastyczny na ilustracje do bajki „Wyobraźnia”, którą specjalnie na jego potrzeby napisała Liliana Bardijewska. Zwycięskie prace trafiły do książki, której wydania trafiły do bibliotek w całej Polsce.

Projekt ten, realizowany ze środków własnych oraz dzięki współpracy sponsorów, zgromadził 4,5 tysiąca uczestników. Jest znakomitym przykładem na to, że ciekawą i skuteczną edukację kulturalną na szeroką skalę może zorganizować nawet niewielka placówka samorządowa.

Wyróżnienie w konkursie m. st. Warszawy na najlepszy projekt z zakresu edukacji kulturalnej w 2009 roku

Więcej o programie można przeczytać w archiwum strony internetowej Klubu Kultury „Zastów” pod adresem: www.kkzastow.com
Więcej
Kapituła dostrzegając wartość dodaną projektu – modelowe rozwiązanie edukacji w teatrze miejskim – uhonorowała projekt Anny Rochowskiej – „Edukacja w TR” wyróżnieniem specjalnym.

Program „Edukacja w TR” jest adresowany do szeroko pojętej widowni teatru i dostosowany do potrzeb i zainteresowań różnych grup wiekowych – od przedszkolaków po dorosłych. Jest jak na razie jedynym tak wszechstronnym programem edukacji kulturalnej prowadzonym w teatrze warszawskim. Realizowany jest w kilku projektach.

Dla młodzieży, zarówno warszawskiej, jak i przyjeżdżającej na wycieczki, odbywały się warsztaty/wykłady „edukaToR”. Wszyscy widzowie, niezależnie od wieku, zaproszeni byli na „Premiery Studenckie w TR”. W 2009 odbyły się 3 spotkania twórców z publicznością. Dla szczególnie zainteresowanych sztuką teatru odbył się cykl kilkudniowych warsztatów pod nazwą „TR/TiSZ”. Do najmłodszych, którzy dopiero w przyszłości mogą stać się widzami TR, adresowany jest „starTeR” – warsztaty teatralne przygotowywane dla każdej grupy indywidualnie, połączone ze zwiedzaniem kulis teatru.

Celem edukacji teatralnej w TR jest m. in. przygotowanie młodzieży do odbioru sztuki, umożliwienie widzom dyskusji, wymiany myśli i odczuć po obejrzeniu spektakli, praca studyjna, zapoznanie dzieci z teatrem, pomoc w odkrywaniu talentów teatralnych wśród dzieci i młodzieży.

Wyróżnienie w konkursie m. st. Warszawy na najlepszy projekt z zakresu edukacji kulturalnej w 2009 roku

www.trwarszawa.pl
oraz
Wywiad z Anną Rochowską
Więcej
Wyróżnienie, za projekt „Rytmy nieskończoności”, otrzymali jego pomysłodawcy i koordynatorzy - Katarzyna Walentynowicz i Wiesław Włodarski. To dobry przykład działalności edukacyjno-kulturalnej w publicznej placówce oświatowej.

Konkurs – IV Ogólnopolski Przegląd Twórczości Poetyckiej im. Jacka Kaczmarskiego (organizowany cyklicznie od 2005 roku) odbywał się w pomieszczeniach L Liceum Ogólnokształcącego z Oddziałami Integracyjnymi im. Ruy Barbosy w Warszawie. Wydarzenia związane z przeglądem adresowane były do uczniów szkół ponadgimnazjalnych w Polsce oraz uczniów szkół polonijnych na całym świecie w wieku 16-20 lat. Projekt finansowany był ze środków urzędu dzielnicy Praga Północ m. st. Warszawy, z pomocą sponsorów oraz Rady Rodziców liceum.

Celem konkursu była wymiana poetyckich doświadczeń z rówieśnikami, prezentacja uzdolnionej młodzieży i ich poezji oraz promocja wysokich kompetencji do odbioru sztuki. Projekt umożliwiał również kontakt młodzieży z autorytetami w dziedzinie poezji oraz innych gałęzi sztuki. Umożliwiło to porównanie tego rodzaju twórczości z kulturą masową. W ramach Przeglądu zorganizowano warsztaty poetyckie, wykłady, wystawy oraz koncert galowy w wykonaniu uczniów L LO w Warszawie.

Jury w ramach konkursu oceniło około 700 utworów poetyckich i wyłoniło 37 laureatów z Polski i zagranicy (Grecji, Francji i USA). Warto dodać, że dla tych ostatnich udział w projekcie stanowił okazję do intensywnego kontaktu z językiem polskim, co stanowi dodatkową wartość. Po zakończeniu konkursu ukazał się tomik wierszy laureatów, zawierający ilustracje uczniów liceum oraz rysunki ojca Jacka Kaczmarskiego – Jana.

Na specjalnie powstałej stronie internetowej www.rytmynieskonczonosci.pl znajduje się m. in. filmowa relacja z całego dnia imprez oraz albumy zdjęć.


Wyróżnienie specjalne w konkursie m. st. Warszawy na najlepszy projekt z zakresu edukacji kulturalnej w 2009 roku
Więcej
Warszawski Festiwal Energii Kulturalnej to coroczne wydarzenie, którego bohaterami są dzieci.

Celem Festiwalu jest prezentacja i promocja najlepiej ocenionych zjawisk artystycznych, które zostały wyłonione w dorocznych dzielnicowych przeglądach twórczości artystycznej dzieci i młodzieży.

Festiwal jest działaniem podjętym w ramach Warszawskiego Programu Edukacji Kulturalnej, pokazującym dorobek artystyczny placówek oświatowych i kulturalnych w Warszawie. Dzięki niemu działania artystyczne dzieci i młodzieży znane lokalnym środowiskom, w lokalnych placówkach kultury mają okazję zaprezentować się w najpiękniejszej scenerii Miasta i poruszyć serca mieszkańców całej Warszawy.

Zachęcamy do przeczytania informacji o kilku z tych imprez, które się już odbyły, a na te które odbędą się w nadchodzącym roku serdecznie zapraszamy!

Warszawski Festiwal Edukacji Kulturalnej 2011

Warszawski Festiwal Edukacji Kulturalnej 2012

Warszawski Festiwal Edukacji Kulturalnej 2013

Warszawski Festiwal Edukacji Kulturalnej 2014

Warszawski Festiwal Edukacji Kulturalnej 2015

Warszawski Festiwal Energii Kulturalnej 2016

Warszawski Festiwal Energii Kulturalnej 2017
Więcej
Anna Mamińska

Dom Kultury TU Praga

Zasadniczą ideą projektu było spotkanie dzieciaków z rodzin polskich ze swoimi rówieśnikami mieszkającymi w Warszawie, lecz pochodzącymi z innych krajów. Pretekstem do spotkania i wymiany doświadczeń, było wspólne tworzenie filmu animowanego.
W trakcie wspólnego filmu animowanego dzieci nawzajem polecały obyczaje, tradycje, baśnie i legendy krajów, z których się wywodzą.

Nagroda Warszawska - Grand Prix 2012 r.

Przeczytaj więcej>>

Nagroda Warszawska 2013 - Grand Prix
Więcej
Marta Szaranowicz-Kusz, Marta Olejnik

Fundacja Pole Dialogu

Efektywne pobudzenie kreatywności oraz poczucia odpowiedzialności za własne otoczenie kulturowe

Nagroda Warszawska - I miejsce 2012 r.

Przeczytaj więcej>>
Więcej
Ewa Żebrowska, Renata Piwowarska

Przedszkole Integracyjne Nr 86 przy Centrum Zdrowia Dziecka

Niekonwencjonalna i skuteczna metoda wprowadzania dzieci w świat sztuk plastycznych, w świat pojęć, dzieł i w proces tworzenia.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2012 r.

Przeczytaj więcej>>
Więcej
Grażyna Chmielewska

Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 73 im.Króla Stefana Batorego

Oryginalne połączenie dwóch światów: literatury pięknej oraz nowoczesnych technologii informatycznych.
Cyfrowe Opowieści to projekt interdyscyplinarny prowadzony w formie warsztatów stacjonarnych oraz metodą e-learningową w ramach dodatkowych zajęć pozalekcyjnych z informatyki dla uczniów klas 4-6 szkoły podstawowej. Głównym celem było zdobycie umiejętności tworzenia multimedialnego przekazu - opowieści filmowej bądź prezentacji multimedialnej.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2012 r.

Przeczytaj więcej>>

Wypowiedź autorki
Więcej
Karolina Śmigiel

Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej

Projekt Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej zaczął się od projekcji edukacyjnych w kinie Muranów w Warszawie 11 lat temu. Program zmieniał się z roku na rok, zdobywając coraz większe zaufanie nauczycieli, dyrekcji i uczniów.
Projekt NHEF zawiera wiele ciekawych filmów dla młodych jak i dorosłych widzów czego przykładem jest film "Jak to jest". W tym roku projekt gości w 30 miastach w Polsce i w 31 kinach. Po raz pierwszy w tym roku szkolnym uczestnicy w Warszawie będą mogli wybrać kino, w którym uczestniczą w pokazach. Nasz projekt rusza równolegle w dwóch kinach – w kinie Muranów i w Stacji Falenica.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2011 r.

Przeczytaj więcej>>

Strona Nowych Horyzontów Edukacji Filmowej
Więcej
Joanna Stocka, Grazyna Róziewicz, Aleksandra Wróblewska

Liceum Ogólnokształcącego im. H. Kołłątaja

Celem projektu było popularyzowanie gatunku, który <bawiąc uczy>, umiejętnie łącząc klasykę z problemami współczesności. Projekt polegał na wybieraniu przez uczniów tematu, który chcą skomentować oraz gatunku bajki. Jedni napisali utwory narracyjne. Inni epigramatyczne. Następnie stworzyli do swoich utworów ilustracje cyfrowe.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2012 r.

Przeczytaj więcej>>
Więcej
Maria Rauch

Centrum ŁOWICKA Dom Kultury w Dzielnicy Mokotów

Projekt powstał w celu przybliżenia dzieciom pojęć związanych z architekturą, architekturą wnętrz i krajobrazu. Został zrealizowany poprzez serię trzech cotygodniowych warsztatów, które zapoznawały dzieci i ich rodziców z problematyką najbliższej przestrzeni.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2011 r.

Przeczytaj więcej>>

Wywiad z Marią Rauch
Więcej
Szkoła Podstawowa nr 94

Projekt interdyscyplinarny związany z obchodami 80-lecia istnienia szkoły. W realizację projektu zaangażowani byli uczniowie całej szkoły. Odbywały się konkursy wiedzy o szkole, plastyczny, literacki, wystawy archiwaliów, prac dzieci poświęconych szkole i jej patronowi . Odbyła się też akcja sadzenia 80 dębów, oraz spektakl przypominający najważniejsze wydarzenia z historii szkoły i spotkania z seniorami.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2011r.

Przeczytaj więcej>>
Więcej
Gimnazjum nr 94

Celem konkursu było m. in. kształtowanie szacunku dla tradycji rodzinnych a także twórcza praca literacka, plastyczna i dokumentacyjna nad ich upamiętnieniem. Każda ze zgłoszonych na konkurs prac opowiadała o ważnych wydarzeniach rodzinnych.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2011 r.

Przeczytaj więcej>>
Więcej
Hanna WIśniewska, Jacek "Fredo" Ojda

Galeria Działań SMB Imielin

Projekt miał charakter interdyscyplinarny i był zwieńczeniem całorocznych działań edukacyjnych adresowanych do uczniów LO.W ramach projektu odbyły się wykłady o kulturze współczesnej, monodram, wystawy prac, koncert muzyki współczesnej z warsztatami muzycznymi, konkurs poetycki i filmowy, interdyscyplinarne seminaria dla nauczycieli „Wychowanie przez sztukę”.

Nagroda Warszawska - Grand Prix

Przeczytaj więcej>>

Rozmowa z Hanną Wiśniewską
Więcej
Fundacja „Muzyka jest dla wszystkich”

Akcja Labirynt to innowacyjny i kompleksowy projekt Fundacji „Muzyka jest dla wszystkich” skierowany do dzieci i nauczycieli warszawskich szkół podstawowych. Główny cel to pobudzenie zainteresowania sztuką i własną aktywnością artystyczną zwłaszcza w dziedzinie muzyki. Celem projektu jest stworzenie okazji do różnorodnych przeżyć artystycznych podczas warsztatów oraz pokazanie dzieciom, że działania twórcze sprawiają wiele radości oraz zachęcenie nauczycieli do poszukiwania nowych, atrakcyjnych form edukacji artystycznej dzieci w oświacie.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2010

Warsztaty dla nauczycieli muzyki

Przeczytaj więcej>>
Więcej
Agnieszka Kozłowska

Gazeta "Kumpel"

Głównym celem projektu było przede wszystkim poznanie tajników pracy dziennikarza. Niewątpliwym walorem edukacyjnym projektu było umożliwienie dzieciom wyrażania własnych opinii i możliwość publicznego zaprezentowania swojej pracy.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2010 r.

Przeczytaj więcej>>

Materiały organizatora
Więcej
Uczniowie LXIV Liceum Ogólnokształcącego im. S.I. Witkiewicza w Warszawie

Projekt obejmował warsztaty (m. in. rozmowy uczestników grup teatralnych z zaproszonymi autorytetami po każdej prezentacji spektaklu), wystawę fotografii, wystawę witraży, kilkugodzinne koncerty różnych grup i pojedynczych wykonawców, pokazy taneczne, przegląd spektakli teatralnych, prezentację filmów stworzonych przez uczniów oraz akcję promocyjną – happeningi.Wzięli w nim udział uczniowie z 26 liceów oraz grupy z kilku domów kultury.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2010

Przeczytaj więcej>>

Strona organizatorów
Więcej
Marta Abramczyk i Zbigniew Darda

Dom Kultury „Zacisze” na Targówku.

Projekt miał na celu zachęcenie do realizacji własnych przedsięwzięć integracyjnych i pomóc w przełamywaniu stereotypów w myśleniu i działaniu oraz przygotować młodzież – również niesłyszącą – do aktywnego uczestnictwa w kulturze i poznawania języków sztuki. W ramach projektu powstał 45-minutowy, oparty na faktach film pt. „Deaf life”. Produkcji filmu towarzyszyły warsztaty teatralne, reżyserskie, taneczne oraz języka migowego, w których brały udział osoby słyszące i niesłyszące.

Nagroda Warszawska - I miejsce 2010 r.

Przeczytaj więcej>>

Rozmowa z Martą Abramczyk

Rozmowa ze Zbigniewem Darda

Więcej informacji o projekcie
Więcej
Anna Chlebicka, Dominika Misiak, Anna Czyżewska

Stowarzyszenie Pracownia Etnograficzna im.W. Dynowskiego

Innowacyjne przekazanie najmłodszym dziedzictwa kulturowego Warszawy.

Nagroda Warszawska - 2012 r.
Więcej
Edyta Ganc i Ewa Gampel

Stowarzyszenie Spółdzielnia Dokumentalna

„Wola Kobiet” to edukacyjny projekt teatralny o wolskich kobietach, ich codziennym życiu, problemach, troskach, radościach, o tym, jak widzą siebie i świat. Inspiracją do zrealizowania projektu stały się tematy poruszane na forach internetowych.

Nagroda Warszawska - II miejsce 2010 r.

Przeczytaj więcej>>

Strona organizatora

Rozmowa z Edytą Ganc
Więcej
Joanna Sułek – Malinowska, Katarzyna Skowron

Ośrodek Kultury Ochoty.

Projekt „Van Gogh” zakładał budowę partnerstwa pomiędzy ośrodkami kultury z Polski, Litwy i Węgier. Ogólnym celem projektu była wymiana doświadczeń w zakresie edukacji artystycznej osób dorosłych. Uczestnikami byli malarze – amatorzy, uczęszczający na warsztaty malarskie organizowane przez Ośrodek.
Nagroda Warszawska - II miejsce 2010 r.

Przeczytaj więcej>>
Więcej
Lena Rogowska

Stowarzyszenie Praktyków Kultury.

Projekt został zrealizowany przez „Stowarzyszenie Praktyków Kultury”, wspólnie ze Schroniskiem dla Nieletnich i Zakładem Poprawczym Warszawa - Falenica. W hali stacji kolejowej w Falenicy zorganizowano spektakl, oparty na tangach okresu międzywojennego. Wystąpiły w nim wychowanki zakładu poprawczego w Falenicy. Śpiewały m. in. piosenki Hanki Ordonówny we współczesnych aranżacjach.

Nagroda Warszawska - II miejsce 2009 r.

Przeczytaj więcej>>

Rozmowa z Leną Rogowską

Więcej informacji o projekcie
Więcej
Wiesława Klata, Grażyna Karwowska-Winiarek

Fundacja „Alternatywa”.

Projekt został zrealizowany w Pałacyku Szustra na Mokotowie.Kilkunastoosobowe grupy gości odwiedzały teatralny labirynt – specjalnie zaaranżowaną sieć korytarzy, piwnic, schodów, tworzących tajemniczą przestrzeń. Grupy oprowadzane były przez profesjonalnie przygotowanych aktorów – Strażników, zaopatrzonych w liny i latarki. Przybliżanie się do tajemnicy teatru pobudzało wyobraźnię. W zakamarkach labiryntu była możliwość obejrzenia i włączenia się w działania teatralne.

Nagroda Warszawska - III miejsce 2009 r.

Przeczytaj więcej>>

Rozmowa z Wiesławą Klata oraz Grażyną Karwowską-Winiarek
Więcej
Liliana Owies, Aleksandra Mostowska.

Klub Kultury Zastów

Projekt miał na celu "ocalanie od zapomnienia" unikatowej architektury drewnianej, twórczą współpracę z placówkami oświatowymi.

Nagroda Warszawska - wyróżnienie 2012 r.

Czytaj więcej
Więcej
Grażyna Kania, Robert Gliński

Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera.

Projekt obejmuje cykl spotkań teatralnych podczas których sala lekcyjna staje się sceną na której mówi się językiem teatru o sprawach trudnych.

Nagroda Warszawska - wyróżnienie 2012 r.

Czytaj dalej>>

Rozmowa z Grażyną Kanią
Więcej
Violetta Łabanow-Jastrząb, Tomasz Pokrzywiński, Piotr Łabanow

Fundacja „Muzyka jest dla wszystkich”

Projekt realizował praktyczną, profesjonalną i twórczą ideę: <Na muzykę nigdy nie jest za wcześnie!>".

Nagroda Warszawska - wyróżnienie 2012 r.

Przeczytaj więcej>>
Więcej
Maria Postek, Barbara Krupińska, Iwona Majchrowska

Przedszkole Nr 106

Celem projektu było kształtowanie w najmłodszych poczucia więzi z małą ojczyzną i nowatorskie ukazywanie dziedzictwa kulturowego..

Nagroda Warszawska - wyróżnienie 2012 r.

Więcej informacji o projekcie
Więcej
Agnieszka Tymińska, Edyta Świercz, Paulina Pawelec

Gimnazjum z Oddziałami Dwujęzycznymi Nr 93 im. Księżnej Izabeli Czartoryskiej .

Projekt miał na celu rozbudzanie pasji i poszukiwanie nowych metod rozwijania aktywności twórczej młodzieży

Nagroda Warszawska - wyróżnienie 2012 r.

Więcej informacji o projekcie
Więcej
Maria Rybińska, Ewa Sołtan, Agnieszka Wasilewska

XXIV Liceum Ogólnokształcącego im. C. K. Norwida

Celem projektu było obudzenie wrażliwości na poezję w <niepoetyckich czasach>.

Nagroda Warszawska - wyróżnienie 2012 r.

Więcej informacji o projekcie
Więcej
Dorota Dziedziewicz, Aleksandra Gajda

Akademia Pedagogiki Specjalnej im. M. Grzegorzewskiej

Projekt miał na celu budowanie postaw tolerancji i otwartości oraz mobilizację do pracy z grupami zagrożonymi wykluczeniem społecznym.

Nagroda Warszawska - wyróżnienie 2012 r.

Więcej informacji o projekcie
Więcej
Angelika Szlachetka

Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy Nr 2 .

Projekt miał na celu poszukiwanie efektywnych form pracy z młodzieżą i rozwijanie ich samodzielności w rozumieniu teatru i świata.

Nagroda Warszawska - wyróżnienie 2012 r.

Więcej informacji o projekcie
Więcej
Stowarzyszenie Teatralne Remus

Projekt Ulica tysiąca i jednej baśni to teatralna podróż do krainy wyobraźni. Aktorzy przedstawią teatralną etiudę w konwencji komedii dell’arte, inspirowaną baśniami, opowieściami niesamowitymi i lokalnymi anegdotami. Odbywają się też warsztaty nauki chodzenia na szczudłach i pokaz kuglarski. Główną treścią pracy warsztatowej są wątki pojawiające się w etiudzie.
Aktorzy Teatru Remus przez miesiąc w roku codziennie prowadzą warsztaty - kuglarskie, teatralne, z brazylijskiej sztuki walki-tańca capoeira.

Czytaj więcej>>
Więcej
Towarzystwo Inicjatyw Twórczych „ę”

Projekt "Cała Praga śpiewa z nami" zakłada cykl spotkań muzycznych skierowanych do osób 55+ podlegających Ośrodkowi Pomocy Społecznej w Dzielnicy Praga Północ.
W ramach projektu uczestnicy biorą udział w warsztatach śpiewu oraz spotkaniach dotyczących historii piosenek praskich.
Finałem projektu będzie cykl podwórkowego muzykowania i śpiewania na Pradze w asyście muzyków z warszawskiego zespołu Czess Band i Propa Banda.

Przeczytaj więcej>>

Oficjalna strona projektu
Więcej
„Artystyczni Młodzi Liderzy„ to projekt interdyscyplinarny o charakterze edukacyjno-kulturalnym, skierowany do młodzieży gimnazjalnej i ponad gimnazjalnej.

Tematem przewodnim była sztuka i jej wpływ na stawanie się świadomym, wrażliwym człowiekiem, aktywnym współtwórcą Kultury, zaangażowanym w sprawy społeczeństwa – Artystycznym Liderem.

Celem projektu, było pobudzenie młodych ludzi do różnych form artystycznej ekspresji, zdobycie wiedzy o wybranych dziedzinach sztuki, wzmocnienie pewności siebie jako twórcy, budowanie w sobie cech lidera, przygotowanie do realizacji swoich pasji i zainteresowań.

Podstawową formą pracy z młodzieżą były warsztaty prowadzone metodami opartymi na dużym zaangażowaniu uczestników. Młodzież brała udział w warsztatach: teatralnych, scenograficznych, animacji filmowej, kreatywności; odpowiadała za dokumentację fotograficzną wszystkich działań, prowadzenie bloga poświęconego projektowi, sformułowanie pomysłów na własny projekt kulturalny.

Oprócz działań zaplanowanych przed rozpoczęciem projektu spontanicznie odbyła się akcja „Pokochaj młodzież”, kiedy to gimnazjaliści rozdawali przygotowane wcześniej przez siebie serduszka z pytaniami o to, czym w życiu należy się kierować, gdzie szukać wskazówek i czy jednym z drogowskazów nie powinna być sztuka?

Młodzi uczestnicy projektu poznali swoje słabe i mocne strony, uświadomili sobie jaką rolę mogą grać w grupie, jak wzmacniać w sobie poczucie sprawczości i pro aktywności, poznali swoje możliwości artystyczne biorąc udział w przygotowaniu spektaklu, współtworząc animacje filmowe.

Czy staną się Artystycznymi Liderami?– czas pokaże.

Autorka i koordynatorka projektu – Ewa Andrearczyk
Realizator – Klub Kultury „Falenica”, współrealizator – Dom Kultury Dorożkarnia
Partner – Gimnazjum 106 z Radości, Patron medialny – Linia Otwocka
Blog – Joanna Wichowska, G 106

Więcej informacji na blogu: artystyczni-mlodzi.blog.pl
Więcej
MIESZKAM WE WŁOCHACH to program mający na celu zbieranie i zachowywanie lokalnych pamiątek, a także aktywizację społeczną poprzez szereg różnych działań animacyjnych, jak spotkania historyczne, tematyczne gry miejskie, wystawy.

Tytuł projektu: Mieszkam we Włochach

Instytucja/Organizacja: STARE NOWE MOJE WŁOCHY

Obszar: Stare i Nowe Włochy w Warszawie

Tematyka: Historia lokalna

Główne cele: Zachowywanie pamiątek lokalnej przeszłości, kultywowanie lokalnych tradycji, aktywizacja społeczna

Działania w ramach projektu: Spotkania historyczne, gra miejska, wystawa na temat architektury lokalnej, tańce na dechach

Daty rozpoczęcia i zakończenia projektu: 15 marca - 30 listopada 2013

Osoba koordynująca projekt: Magdalena Foks

Instytucje współpracujące: projekt współfinansowany przez m.st. Warszawa, współpraca z: Artystycznym Domem Animacji, filią DK „Włochy” oraz Czytelnią Naukową nr VI Biblioteki Publicznej w Dzielnicy Włochy m.st. Warszawa

Dane kontaktowe:
ul. Popularna 32a, 02-473 Warszawa
e-mail: wlochy.pod.warszawa@gmail.com
[url]www.starenowemoje.blogspot.com[/url]
[url]facebook.com/StareNoweMojeWlochy[/url]
tel. 693 388 116

Fundacja Stare Nowe Moje Włochy

Co było inspiracją do stworzenia projektu?

Ten projekt był kolejnym tego rodzaju, w którego organizację byliśmy zaangażowani. Podobną działalność prowadzimy od 2006 roku. Wtedy ruszyły spotkania historyczne w naszej bibliotece, na których mieszkańcy opowiadali swoje rodzinne historie, pokazując stare zdjęcia. Do 2011 pracowaliśmy pod szyldami zaprzyjaźnionych organizacji, w styczniu 2011 zarejestrowaliśmy swoją. Włochy są miejscem, z którym część z nas jest związana od urodzenia, inni przez pracę na tym terenie. Kochamy to miejsce. Jest jednym z niewielu obszarów Warszawy, które zachowało swój przedwojenny charakter. Lata 90-te rozpoczęły zmiany. Postępująca szybko rozbudowa i zmiany struktury społecznej Włoch mają swoje dobre i złe strony. My pragniemy, odwłoując się do tradycji przedwojennego Miasta-Ogrodu Włochy, kształtować jak najlepszą teraźniejszość i przyszłość dla naszego otoczenia: świadomą obywatelską społeczność, ład przestrzenny.

Jak wyglądała/wygląda praca nad projektem?

Nad projektem stale pracują dwie-trzy osoby, dorywczo dodatkowe trzy. Podstawowi pracownicy dzielą między siebie najważniejsze zadania, podział zadań jest płynny. Organizacja, promocja, kontakt z wolontariuszami itd.. przenikają się. Jedna osoba jest odpowiedzialna za papiery: kontakt z księgową, rozliczenia itp.. Wolontariusze są włączani do działania na późniejszym etapie prac. Dostają zadania na różnym poziomie skomplikowania, ale jasno określone.

Ile osób jest w to realnie zaangażowanych po stronie organizacji?

Nad projektem stale pracują dwie-trzy osoby, dorywczo dodatkowe trzy. Do realizacji tańców na dechach zatrudniliśmy pięciu muzyków. Akcyjnie w projekt zaangażowanych było ok. 25 wolontariuszy.

Jaka jest orientacyjna liczba odbiorców projektu?

Zliczając wszystkich odbiorców imprez było to ok. 500 osób.

Co było lub jest najtrudniejsze podczas pracy?

Duża ilość elementów do zgrania przy nie bardzo dużej liczbie osób pracujących stale przy organizacji projektu. Niedostatki sprzętowe i finansowe.

Co było lub jest najbardziej satysfakcjonujące?

Kontakt z ludźmi – tymi, których znamy od lat i tymi, których dopiero poznajemy. Dużą satysfakcję daje nam świadomość, że jesteśmy w stanie zorganizować z powodzeniem dużą imprezę, taką jak np.. gra miejska: składającą się z wielu elementów, które muszą być precyzyjnie skoordynowane, tak, aby uczestnicy mieli pełną radość i korzyść z zabawy.

Jaki jest najcenniejszy efekt projektu?

Raz jeszcze: kontakty międzyludzkie. Poszerzanie wiedzy o historii lokalnej. Kultywowanie lokalnych tradycji (tańce na dechach).

Czy projekt realnie zmienił coś w lokalnej społeczności? Jeżeli tak, to co?

Tak, udało nam się skonsolidować grupę wiernych fanów wokół naszych działań. Zbudowaliśmy dużą siatkę kontaktów, co pozwala nam pełnić funkcję skrzynki kontaktowej w sprawach związanych z lokalną historią. Z częścią naszych odbiorców mamy kontakt jedynie przelotnie, ale są też tacy, których udało nam się zarazić pasją. Świadomość i aktywność mieszkańców to klucz do osiągnięcia celu: budowania teraźniejszości i przyszłości przez wiedzę o przeszłości. Obserwujemy aktywność społeczną naszych odbiorców. Mamy też świadectwa wzrostu ich wiedzy na tematy lokalnej historii. Ponadto obserwujemy zmiany w obrębie naszej organizacji: nasze działanie stają się bardziej profesjonalne i świadome. Z większym rozmachem i celowością planujemy nasze przyszłe zadania.
Więcej
"Dzieje Ursusa" Projekt prowadzony pod opieką Ośrodka Kultury Arsus. Głównym celem jest pokazanie historii dzielnicy. W ramach projektu zorganizowane zostały warsztaty plenerowe oraz wystawa.

Tytuł projektu: "Dzieje Ursusa"

Instytucja/organizacja: Ośrodek Kultury "Arsus"

Obszar: Dzielnica Ursus m. st. Warszawy

Tematyka: Historia

Główne cele" Pokazanie historii dzielnicy

Działania w ramach projektu: Plener, wystawa

Daty rozpoczęcia i zakończenia: marzec - czerwiec

Osoba koordynująca projekt: Anna Emanuela Rakoczy

Instytucje współpracujące: Urząd Dzielnicy Ursus, Stowarzyszenie "Carmen"

Dane kontaktowe:
adres: ul. Traktorzystów 14
02-495 Warszawa
telefon: 22 478 34 54, fax: 22 478 36 26
e-mail: sekretariat@arsus.pl
strona www: www.arsus.pl

Pytania do osoby koordynującej projekt

Co było inspiracją do stworzenia projektu?

Ciekawość historyczna Ursusa.

Jak wyglądała/wygląda praca nad projektem?

Przygotowanie scenariusza, próby, pokazy dla publiczności.

Ile osób jest w to realnie zaangażowanych po stornie organizacji?

Dwanaście.

Jaka jest orientacyjna liczba odbiorców projektu?

Około szcześciuset osób.

Co było lub jest najtrudniejsze podczas pracy?

Kontakt z ludźmi starszymi tworzącymi historię i przygotowanie scenariusza.

Co było najbardziej satysfakcjonujące?

Przygotowanie scenariusza.

Jaki jest najcenniejszy efekt projektu?

Warsztaty dla młodzieży.

Czy projekt realnie zmienił coś w lokalnej społeczności? Jeśli tak, to co?

Poprawił znajomość historii i tożsamości z okolicą zamieszkania.
Więcej
FOTOOCHOTA to projekt polegający na gromadzeniu i publikacji prywatnych zdjęć zrobionych na terenie dzielnicy Ochota.

Tytuł projektu: FotoOchota

Instytucja/Organizacja: Biblioteka Publiczna w Dzielnicy Ochota m. st. Warszawy

Obszar: Warszawa, dzielnica Ochota

Tematyka: Historia dzielnicy, wspomnienia mieszkańców

Główne cele: Ocalenie od zapomnienia i zaprezentować fotografie znajdujące się w zbiorach prywatnych, fotografie będące cenną pamiątką obrazującą losy ludzi i miejsc związanych z naszą dzielnicą. Chcemy aby wyszły z zakamarków albumów i szuflad. Pragniemy aby w nowym blasku postaci elektronicznej mogły być dostępne – nie tylko dla właścicieli oraz grona ich rodziny i przyjaciół, ale także dla wszystkich miłośników Dzielnicy Ochota.

Działania w ramach projektu: Gromadzenie, opisywanie i udostępnianie materiałów ikonograficznych przekazywanych przez osoby prywatne. Uzupełnieniem działań jest organizowanie akcji animacyjnych (konkursy, cykl imprez Lotnicza Ochota, spacery po Ochocie, prelekcje, wystawy) oraz współpraca z innymi instytucjami.

Daty rozpoczęcia i zakończenia: Od września 2011 r. Projekt długofalowy bez określonego terminu zakończenia.

Osoby koordynujące projekt: Marcin Ludkiewicz, Monika Moroz

Instytucje współpracujące: Urząd Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy

Dane kontaktowe:
adres: ul. Częstochowska 26
telefon: 22 8224406
e-mail: m.ludkiewicz@bpochota.waw.pl, m.moroz@bpochota.waw.pl
strona www projektu: www.fotoochota.waw.pl
serwis społecznościowy: www.facebook.com/FotoOchota

Pytania do osoby koordynującej projekt

Co było inspiracją do stworzenia projektu?

Zainteresowanie czytelników Biblioteki historią dzielnicy.

Jak wyglądała praca nad projektem?

Pierwszym etapem było opracowanie zasad przekazywania zdjęć przez osoby prywatne. Następnie stworzenie strony internetowej prezentującej fotografie oraz artykuły dotyczące historii dzielnicy. Kolejnym etapem była promocja projektu w bibliotekach, na imprezach kulturalnych oraz w Internecie. Aktualnie kontynuowana jest zbiórka zdjęć oraz działania animacyjne wykorzystujące pozyskane fotografie.

Ile osób jest w to realnie zaangażowanych po stronie organizacji?

Trzy

Jaka jest orientacyjna liczba odbiorców projektu?

700 - średnia liczba wizyt na stronie projektu w miesiącu. 1160 – liczba osób, które „polubiły” profil projektu w serwisie społecznościowym Facebook.

Co było lub jest najtrudniejsze podczas pracy?

Nieufność i obawy osób starszych przed przekazywaniem zdjęć. Brak świadomości właścicieli zdjęć o wartości posiadanych materiałów.

Co było lub jest najbardziej satysfakcjonujące?

Duża liczba osób zainteresowanych stroną internetową oraz liczne komentarze odnośnie udostępnianych zdjęć.

Jaki jest najcenniejszy efekt projektu?

Stworzenie archiwum społecznego dzielnicy Ochota.

Czy projekt realnie zmienił coś w lokalnej społeczności? Jeżeli tak, to co?

Przekonanie właścicieli zdjęć o wartości przekazywanych materiałów.
Więcej
"Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat" program mający na celu upamiętnienie osoby Janusza Korczaka i jego działalności na terenie Marysina, gdzie znajdował się prowadzony przez niego sierociniec "Różyczka"

Instytucja/Organizacja: Forum Młodzieży Warszawy

Obszar: Dzielnica Wawer m. st. Warszawy

Tematyka: Historia Marysina związana jest z Januszem Korczakiem. Tu znajdował się kierowany przez niego ośrodek dla sierot "RÓŻYCZKA" . Założone przez J. Korczaka Towarzystwo "Pomoc dla sierot" otrzymało nieruchomość w Marysinie w latach międzywojennych od Maksymiliana Cohna. Chcieliśmy upamiętnić to miejsce i przypomnieć Warszawiakom jego historię, szczególnie postać Janusza Korczaka i jego działalność na rzecz dzieci.

Główne cele:
1. Obchody roku Janusza Korczaka
2. Upamiętnienie miejsc związanych z J. Korczakiem
3. Edukacja kulturalna. 4. Integracja społeczna. 5. Odkrywanie historii miasta
6. rozwijanie zdolności artystycznych.
7. Poznanie twórczości J. Korczaka
8. Aktywizacja społeczna. 9. Uswiadomienie mieszkańcom o historycznych aspektach osiedla.

Działania w ramach projektu: " Projekt rozpoczął się Świętem ulicy Starego Doktora, w dniu 26 maja br. Był to piknik rodzinny z licznymi atrakcjami sportowymi i artystycznymi, stworzonymi w wyjątkowym świecie Janusza Korczaka. Święto Ulicy było wydarzeniem organizowanym przy wsparciu Spółdzielni Mieszkaniowej Marysin Wawerski.
W okresie wakacyjnym prowadzone były warsztaty korczakowskie, czyli zajęcia plastyczno-artystyczne poświęcone wyłącznie życiu i twórczości Korczaka. Z uwagi na obchody roku Janusza Korczaka została wydana Gazeta Korczakowska. W ramach projektu zorganizowaliśmy: 1. 26.05.12 r. - Święto ulicy Starego Doktora (obiekt sportowo-rekreacyjny przy ul. Starego Doktora)
2. Wakacyjne Warsztaty Korczakowskie
- 2.07. - Popiersie J. Korczaka (glina)
- 3.07. - Projekt okładki do książki „Król Maciuś I”
- 4.07. - Projekt przestrzenny Ośrodka „Różyczka”
- 5.07. - „Ogród zabaw Króla Maciusia I”
- 6.07. - Portret Starego Doktora (węgiel i kreda)
- 20.08. - Spotkanie w galerii postaci z bajek J. Korczaka (pastele)
- 21.08. - Collage do cytatu J. Korczaka „Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat”
- 22.08. - Kukiełka postaci „Króla Maciusia I”
- 23.08. – Spędź wakacje z Królem Maciusiem na bezludnej wyspie
- 24.08. – „Wspomnienia z wakacji” - projekt gazetki ściennej
3. 15 września – 15 października - wystawa podsumowująca przeprowadzone działania

Daty rozpoczęcia i zakończenia: 18.04.2012 - 15.11.2012

Osoba koordynująca projekt: Ewa Jabłońska

Instytucje współpracujące: Klub Kultury "Marysin"

Dane kontaktowe:
adres: ul. Korkowa 96, 04-519 Warszawa
telefon: 22 812 01 37
e-mail: frm@interia.eu

Pytania do osoby koordynującej projekt:

Co było inspiracją do stworzenia projektu?

W Marysinie Wawerskim stoi pomnik Janusza Korczaka. Jego twórczość i działalność na rzecz dzieci była ogromnie ważna. Trzeba przypominać i uczyć, szczególnie dzieci i młodzież aby wiedziały kim był i pamiętały tego niezwykłego człowieka i jego dzieła. Bodźcem również był rok 2012 poświęcony Januszowi Korczakowi.

Jak wyglądała/wygląda praca nad projektem?

"Pierwszym działaniem w ramach projektu była impreza plenerowa ""Święto ulicy Starego Doktora"" był to piknik rodzinny z licznymi atrakcjami sportowymi i artystycznymi. Trzeba było opracować scenariusz i harmonogram działań dokonać potrzebnych rezerwacji, ustalić występy na scenie organizacji współpracujących, zredagować i wydać Gazetkę Korczakowską. Ponadto projekt był promowany i reklamowany w lokalnej prasie- - „Wiadomości Sąsiedzkie”, poprzez plakaty - informacje o projekcie zostały umieszczone również na stronie Wirtualnego Domu Kultury i Klubu KUltury ""MARYSIN"".
Następnym krokiem był zakup materiałów na warsztaty i wystawę i przyjmowanie zapisów grup zorganizowanych na wakacyjne warsztaty.
Po zakończeniu projektu - przygotowaliśmy wystawę podsumowującą przeprowadzone działania

Ile osób jest w to realnie zaangażowanych po stronie organizacji?

Każdy z członków w miarę posiadanych możliwości czasowych stara się pomóc. Przy tym projekcie pracowało 12 osób i oczywiście wolontariusze.

Jaka jest orientacyjna liczba odbiorców projektu?

Ok. 900 osób, chociaż trudno jest policzyć ilość osób uczestniczących w imprezie plenerowej. Mogło ich być znacznie więcej.

Co było lub jest najtrudniejsze podczas pracy?

Właściwie nie było takich trudności. Współorganizacja z Klubem Kultury "MARYSIN", zatrudniającym fachową kadrę i mającym w swoich działaniach wiele takich imprez pozwoliła wszystko sprawnie przygotować i poprowadzić. Ponadto stowarzyszenie nasze czynnie udziela się przy większości imprez organizowanych przez Klub, co pozwala nam podpatrywać i uczyć się co wpływa na optymalizację naszych działań.

Co było lub jest najbardziej satysfakcjonujące?

Współpraca instytucji, organizacji, osób przeszła nasze najśmielsze oczekiwania.

Jaki jest najcenniejszy efekt projektu?

Najcenniejszym efektem projektu, była ilość dzieci z wielu szkół z Dzielnicy Wawer, które poprzez swoje ogromnie zaangażowanie i czynny udział w projekcie - były przedstawienia teatralne, pochód Króla Maciusia I-go idącego za królem jadącym karetą, były kwiaty pod pomnikiem - poznały nie tylko twórczość Janusza Korczaka ale również jego działania na rzecz dzieci o których należy zawsze pamiętać bo są one inspiracją do naszych działań i kreują pozytywne postawy wobec innych.

Czy projekt realnie zmienił coś w lokalnej społeczności? Jeżeli tak, to co?

Stworzyliśmy ofertę edukacyjno-kulturalną, która przyczyniła się do poszerzenia wiedzy o działalności Janusza Korczaka na terenie Marysina Wawerskiego. Dzięki projektowi wiele osób poznało historię tego miejsca i jego niezwykłość. Przybliżyliśmy uczestnikom twórczość J. Korczaka, dla którego najważniejsze były dzieci, nimi się opiekował i dla nich tworzył. Poprzez warsztaty dzieci mogły rozwijać swoje zdolności artystyczne. Były one świetną zabawą - jednocześnie twórczą i edukacyjną. Piknik rodzinny pt. „Święto ulicy Starego Doktora” odbył się właśnie na terenach rekreacyjnych przy ulicy o tej samej nazwie. Całe rodziny mogły aktywnie spędzić czas przenosząc się w magiczny świat książek J. Korczaka czy rywalizując w różnych dyscyplinach sportowych.
Więcej
Powsińskie Dożynki to corocznie organizowany projekt etnograficzny, mający na celu zachowanie i popularyzację lokalnej tradycji chłopskich Dożynek oraz integrację mieszkańców dzielnicy Wilanów.

Instytucja/Organizacja: Centrum Kultury Wilanów

Obszar: Warszawa - Powsin

Tematyka: Etnografia

Główne cele: Ochrona tradycji dawanych obrzędów ludowymi, wzmocnienie społecznej i przestrzennej tożsamości lokalnych wspólnot Powsina, udostępnianie i popularyzacja unikalnych zjawisk dawnej kultury Powsina

Działania w ramach projektu: Warsztaty – od wyboru i przygotowania zboża do wyrobu więców, dekoracje dożynkowe i bukiety owoców, warsztaty plastyczne dla dzieci.

Daty rozpoczęcia i zakończenia: Projekt ma charakter cykliczny. Odbywa się rokrocznie w ostatnią niedzilę sierpnia

Osoba koordynująca projekt: Urszula Agata Sobczak

Instytucje współpracujące: Urząd Dzielnicy Wilanów

Dane kontaktowe:
adres: ul. Ptysiowa 3
telefon: 22 894 43 69
e-mail: centrum@kulturawilanow.pl
strona www projektu: www.kuturawilanow.pl

Pytania do osoby koordynującej projekt:

Co było inspiracją do stworzenia projektu?

Projekt był inicjatywą powsińskiej społeczności lokalnej, która spotykała się raz w tygodniu w domu Pracy Twórczej w Powsinie. Wynikiem spotkań było także uformowanie się zespołu etnograficznego „Powsinianie”.

Jak wyglądała/wygląda praca nad projektem?

Koncepcję i program projektu przygotowuje rokrocznie zespół etnograficzny „Powsinianie” przy wsparciu organizacyjnym Centrum Kultury Wilanów.

Ile osób jest w to realnie zaangażowanych po stronie organizacji?

Dziesięć.

Jaka jest orientacyjna liczba odbiorców projektu?

Pięć tysięcy.

Co było lub jest najtrudniejsze podczas pracy?

Pozyskanie środków finansowych na realizację projektu, w szczególności na organizację występów scenicznych

Co było lub jest najbardziej satysfakcjonujące?

Ożywienie współpracy międzypokoleniowej i środowiskowej w Powsinie, pozyskanie nowych odbiorców tradycji ludowej

Jaki jest najcenniejszy efekt projektu?

Skupienie rozproszonych elementów ginącej spuścizny kulturowej Powsinian w jednym miejscu.

Czy projekt realnie zmienił coś w lokalnej społeczności? Jeżeli tak, to co?

Projekt przyczynił się do odbudowy lokalnej tożsamości mieszkańców Powsina, dodatkowo wzmocnił ich poczucie własnej wartości, międzypokoleniowe więzi oraz ogólną aktywność mieszkańców
Więcej
„Na Szembeku” jest projektem realizowanym przez Stowarzyszenie Badawczo-Animacyjne „Flaneur” w oparciu o wspomnienia uczestników związane z okolicami bazaru przy pl. Szembeka. Celem projektu jest aktywizacja lokalnej społeczności oraz zmiana postrzegania swojego miejsca zamieszkania poprzez uczestnictwo w warsztatach dla różnych grup wiekowych. Uczestnicy mieli możliwość samodzielnego umieszczania na stronie internetowej swoich wspomnień i fotografii.
Przeczytaj więcej>>
.
Więcej
Korzenie Siekierek to najważniejszy projekt realizowany w "Dorożkarni". Jest to projekt łączący w sobie historię lokalną, działania społeczne, integracyjne i wydarzenia artystyczne. Jego geneza sięga roku 2000, kiedy na Siekierkach została otwarta "Dorożkarnia". W opracowaniach dotyczących Warszawy o Siekierkach znaleźliśmy zaledwie wzmianki, w archiwach także jedynie kilka zdań, dlatego wiedzieliśmy, że musimy to miejsce odkryć dla Warszawy.

ORGANIZACJA: Dom Kultury Dorożkarnia
OBSZAR: Siekierki, osiedle w Dzielnicy Mokotów
TEMATYKA: historia osiedla Siekierki i losy jego mieszkańców
GŁÓWNE CELE: Głównym celem programu było odtworzenie historii osiedla i stworzenie strony internetowej.
DZIAŁANIA W RAMACH PROJEKTU: Założenie i prowadzenie strony www.korzeniesiekierek.pl, plener malarski i wystawa prac artystek z Białorusi, Album rodzin siekierkowskich – do samodzielnej edycji, wystawa banerowa "Siekierki - osada nad Wisłą", wystawa "Teleport fotograficzny", instalacja "Lunety na Siekierki", audio-spacer po wystawie "Siekierki osada nad Wisłą", spektakl "Kredens. Historie prawie prawdziwe" w wykonaniu Teatru PO BALU w reżyserii Dariusza Sikorskiego, Siekierkowskie Gry" palikowa i podwórkowa, gra miejska "Listy z przeszłości", warsztaty plenerowe dla dzieci: "W co się bawił pradziadek", "Gdzie mieszkam - dziecięca mapa Warszawy", "Warszawskie domy - jak dawniej mieszkano", spacer po Siekierkach z przewodnikiem miejskim i warsawianistą, imprezy plenerowe: Święto Siekierek i Majówka Siekierkowska, Siekierkowska, Galeria Miejsc Zapomnianych - instalacja przestrzenna zaprojektowana przez Zofię Strumiłło, Jana Strumiłło i Jana Sukiennika z grupy 137kilo wskazująca punkty najbardziej znaczące dla całej historycznej przestrzeni Siekierek, wydawnictwo "Korzenie Siekierek".
DATY ROZPOCZĘCIA I ZAKOŃCZENIA: od 2001 r. - obecnie
OSOBA KOORDYNUJĄCA PROJEKT: Joanna Mikulska, Anna Michalak
INSTYTUCJE WSPÓŁPRACUJĄCE: Sanktuarium o. o. Pijarów, Fundacja Bo Warto, PKS Falconia, Szkoła Podstawowa nr 3
ORIENTACYJNA LICZBA ODBIORCÓW PROJEKTU: Projekt trwa już 13 lat, więc biorąc pod uwagę ilość zrealizowanych wydarzeń, szacujemy, że w projekcie dotychczas wzięło udział ok. 10 000 odbiorców.

CO BYŁO INSPIRACJĄ DO STWORZENIA PROJEKTU?
Siekierki to fragment Mokotowa, kojarzony z Czerniakowem, a najbardziej z Elektrociepłownią Siekierki oraz z Sanktuarium Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży widocznymi z Trasy Siekierkowskiej. Siekierki znane są też wśród warszawskich rowerzystów, bo prowadzi tędy przyjemna ścieżka rowerowa wzdłuż Wału Miedzeszyńskiego. Kolejne skojarzenie to autobus 167, który ma tutaj swoją pętlę. I na tym koniec. Jeżeli chcielibyśmy dowiedzieć się czegoś o historii tego osiedla, także znajdziemy niewiele. W opracowaniach dotyczących Warszawy zaledwie wzmianki, w archiwach także kilka zdań. Dlatego też od początku powstania Dorożkarni wiedzieliśmy, że trzeba w jakiś sposób odkryć to miejsce dla Warszawy. Już sam wygląd przestrzeni budził zdziwienie. Zaledwie 15 minut samochodem z centrum, a czujemy się jakbyśmy nagle znaleźli się w małym miasteczku lub na wsi. Niska zabudowa, dużo starych, zniszczonych domów. Architektura i przestrzeń bardzo dużo mówi nam o historii, ale nie wyjaśnia przyczyn, dlatego konieczna była współpraca z mieszkańcami.

JAK WYGLĄDA PRACA NAD PROJEKTEM?
Program KORZENIE SIEKIEREK narodził się w Dorożkarniw 2001 r. a jego kolejna część ruszyła jesienią 2007 roku. Głównym celem programu było odtworzenie historii osiedla i stworzenie strony internetowej. Zaczęliśmy szukać kontaktu z mieszkańcami. Nawiązaliśmy współpracę ze Szkołą Podstawową nr 3, zrealizowaliśmy tam warsztaty dla najmłodszych o tym w jaki sposób poznawać historię rodzinnego miejsca. Potem udaliśmy się do społeczności zgromadzonej wokół Sanktuarium o. o. Pijarów, powoli zaczęliśmy gromadzić wokół siebie mieszkańców, docierać do szuflad z fotografiami, nagrywać wspomnienia. Podczas kolejnych wizyt w domach docieraliśmy do historii, która dotychczas była pomijana w opracowaniach o Warszawie. Dowiedzieliśmy się o tym, że na Siekierkach istniał dwór i folwark, którego zarządcą był pan Wolski, o obecności wojsk niemieckich w siekierkowskiej szkole, o pierwszym rozstrzelaniu, o objawieniach Matki Boskiej pani Władysławie Fronczak, o udziale mieszkańców w Powstaniu Warszawskim, a także o spaleniu Siekierek w 1944 i wypędzeniu mieszkańców oraz o tzw. „dekrecie Bieruta”, który uniemożliwił tym którzy powrócili odbudowę własnych domów.
Na każde spotkanie zabieraliśmy ze sobą dużą, rozkładaną, namalowaną odręcznie mapę Siekierek sprzed 1944 roku. Każdy rozmówca nanosił na niej swój rodzinny dom, a także ważne dla społeczności miejsca, o których słyszał lub które pamiętał. Dowiedzieliśmy się, że na ulicach Daktylowej, Figowej i Cytrynowej na bardzo małych parcelach stacjonowali dorożkarze, że na mostku, który łączył Siekierki z Czerniakowem na ulicy Wolickiej straszyło, że przed wojną na Siekierkach żył pan Henryk Piasecki, który kupował jedną gazetę dla całego osiedla. Była też kuźnia, mydlarnia, karczma i przedszkole oraz fryzjer Albert. Ludność utrzymywała się głównie z rolnictwa, wyplatania koszy wiklinowych oraz z piasku wybieranego z Wisły.
Na każde spotkanie zabieraliśmy ze sobą dużą, rozkładaną, namalowaną odręcznie mapę Siekierek sprzed 1944 roku. Każdy rozmówca nanosił na niej swój rodzinny dom, a także ważne dla społeczności miejsca, o których słyszał lub które pamiętał. Dowiedzieliśmy się, że na ulicach Daktylowej, Figowej i Cytrynowej na bardzo małych parcelach stacjonowali dorożkarze, że na mostku, który łączył Siekierki z Czerniakowem na ulicy Wolickiej straszyło, że przed wojną na Siekierkach żył pan Henryk Piasecki, który kupował jedną gazetę dla całego osiedla. Była też kuźnia, mydlarnia, karczma i przedszkole oraz fryzjer Albert. Ludność utrzymywała się głównie z rolnictwa, wyplatania koszy wiklinowych oraz z piasku wybieranego z Wisły.
Zabrane materiały posłużyły jako inspiracje do kolejnych działań, a swoistym archiwum całego projektu stała się strona internetowa www.korzeniesiekierek.pl. W 2012 r. projekt został rozbudowany o wymiar międzynarodowy. Do 2014 r. we współpracy z Irlandią, Czechami. Grecją, Norwegią, Wielką Brytanię i Francję realizujemy "Story Savers". W ramach projektu współpracujemy ze społecznością lokalną, ale tym razem z mieszkańcami, którzy sprowadzili się na Siekierki w latach dziewięćdziesiątych XXw.

CO JEST NAJTRUDNIEJSZE PODCZAS PRACY?
Nie napotkaliśmy na jakieś szczególne trudności. Jako anegdotę możemy przytoczyć taką historię: odtwarzając losy Siekierek staraliśmy się osobiście docierać do mieszkańców, szczególnie tych, którzy mieszkają tutaj od pokoleń. Chodząc od domu do domu, zdarzyło nam się, że starsza już pani nie chciała nas wpuścić za próg domu. Nie lubiła obcych. Z pomocą przyszedł nam jej sąsiad, który poświadczył kim jesteśmy i w jakim celu przyszliśmy do pani. Siekierczanka w dalszym ciągu nie chciała z nami rozmawiać, a na spotkaniu zależało nam bardzo, ponieważ pani miała ogromna wiedzę o historii osiedla. W końcu udało nam się z nią spotkać, do domu zostaliśmy wpuszczeni tylko dlatego, że był z nami ksiądz.

CO JEST NAJBARDZIEJ SATYSFAKCJONUJĄCE?
To, że opowieści mieszkańców Siekierek przełożyliśmy na ciekawe projekty artystyczne. Jeden projekt rodził pomysł na kolejny np. zebrane opowieści od mieszkańców przełożyły się na piękne obrazy, które podczas pleneru malarskiego namalowały Anna Emalianowa i Aleksandra Iwanowa z Białorusi, to z kolei zrodziło pomysł na spektakl, itd. Satysfakcjonuje jest także to, że projekt nie kończy się, ciągle go rozwijamy angażując także "napływowych" Siekierczan.

JAKI JEST NAJCENNIEJSZY EFEKT PROJEKTU?
Integracja społeczności lokalnej: mieszkańców, organizacji i instytucji

CZY PROJEKT DOKONAŁ REALNYCH ZMIAN W SPOŁECZNOŚCI?
W naszym odczuciu projekt pobudził lokalną społeczność. Mieszkańcy chętniej włączają się w realizację lokalnych przedsięwzięć, w realizowane przez nas we współpracy z Fundacją Bo Warto Święto Siekierek i Siekierkowską Majówkę.
Więcej
Poszukiwacze Warszawskich Tradycji był projektem realizowanym od 2010 do 2013 przez Stowarzyszenie Pracownia Etnograficzna i dotyczył całej Warszawy. W projekcie została zawarta historia oraz współczesność. Celem projektu była edukacja regionalna dzieci poprzez prowadzenie warsztatów i lekcje w szkołach.Jednocześnie zostały umieszczone na stronie internetowej informacje o dzielnicach.
Przeczytaj więcej>>.
Więcej
Praski MDM to projekt zrealizowany przez Muzeum Historyczne Miasta St. Warszawy oraz Muzeum Warszawskiej Pragi. W ramach projektu zebrano wspomnienia o ważnych i interesujących miejscach dzielnicy które zaprezentowano na wystawie realnej w Muzeum Warszawskiej Pragi i wirtualnej na stronie internetowej.
Przeczytaj więcej>>
Więcej
Plac Hallera to projekt zrealizowany przez; Amerykańską Fundację Wolności, Towarzystwo Inicjatyw Twórczych „ę”, Stowarzyszenie „Barwy, Kultury”, Muzeum Warszawskiej Pragi, OPS Praga Północ, Dom Kultury Praga. Celem projektu było opracowanie muzycznej mapy osiedla Pragi Północ, wskrzeszenie tradycji wspólnego muzykowania na Pradze oraz ożywienie życia kulturalnego dzielnicy. W ramach projektu odbyły się warsztaty muzyczne, wspólne muzykowanie w kawiarniach jak także spacery po dzielnicy.
Przeczytaj więcej>>
Więcej
Cyfrowe Archiwum Woli jest projektem realizowanym przez Stowarzyszenie „Nasz Norblin”. Projekt poprzez publikację, na stronie internetowej, archiwalnych zdjęć, opowiada historię przemysłu Dzielnicy Wola.
Przeczytaj więcej>>
Więcej
Wirtualne Muzeum Fabryki Norblina był projektem zrealizowanym przez Stowarzyszenie „Nasz Norblin” i Fundację „Inna Przestrzeń”. Projekt przedstawia historię fabryki „Norblin” zawartą w pamiątkach oraz książce.
Przeczytaj więcej>>
Więcej
Archiwum Historii Mówionej to projekt trwający nieprzerwanie od połowy 2008 roku, realizowany przez Muzeum Warszawskiej Pragi. W jego ramach realizatorzy szukają kontaktu z dawnymi i obecnymi mieszkańcami prawobrzeżnej Warszawy – od Tarchomina, Białołęki, Bródna przez Starą i Nową Pragę, Targówek, Zacisze po Grochów, Saską Kępę i Zerzeń – i nagrywają ich wspomnienia.
Przeczytaj więcej>>
Więcej
Mój MDM to projekt polegający na wyszukiwaniu mieszkańców dzielnicy, którzy opowiedzą swoją historię, potem rozmowy z nimi, nagranie filmu, wypożyczenie od nich z kolekcji domowych tego, co jest dla nich ważne i o czym z pasją opowiadają - fotografii, pamiątek, orderów, obrazów itp. - w celu zaaranżowania chwilowej wystawy. Na koniec mieszkańcy zbierają się w plenerze na swoim osiedlu czy ulicy i wraz z innymi oglądają film, w którym prezentują swoje zbiory.
Przeczytaj więcej>>
Więcej
Chodzące muzeum było akcją artystyczno-społeczną zrealizowaną przez Krzysztofa Żwirblisa i Staromiejski Dom Kultury. Podjęte działania w ramach akcji polegały na wyszukiwaniu mieszkańców dzielnicy, którzy opowiedzą swoją historię, potem rozmowach z nimi, nagraniu filmu, wypożyczeniu od nich z kolekcji domowych tego, co jest dla nich ważne i o czym z pasją opowiadają - fotografii, pamiątek, orderów, obrazów itp. - w celu zaaranżowania chwilowej wystawy.
Przeczytaj więcej>>
Więcej
Wolskie Regionalia jest projektem realizowanym przez Wolską Bibliotekę Publiczną. Projekt ma na celu promocję i upowszechnienie dziedzictwa kulturowego i historycznego dzielnicy Wola oraz ochronę i udostępnienie źródeł historycznych o unikalnej, nieznanej dotąd treści.
Przeczytaj więcej>>

WOLSKIE REGIONALIA to projekt polegający na zbieraniu, dygitalizowaniu i publikowaniu zdjęć i wspomnień mieszkańców Woli dotyczących przeszłości tej dzielnicy.

Tytuł projektu: Wolskie Regionalia
Instytucja/organizacja: Biblioteka Publiczna w Dzielnicy Wola s. st. Warszawy
Obszar: Dzielnica Wola
Tematyka: historia, archiwistyka społeczna
Główne cele: Promocja i upowszechnienie dziedzictwa kulturowego i historycznego Dzielnicy Wola oraz ochrona i udostępnienie źródeł historycznych o unikalnej, nieznanej dotąd treści. Przczynienie się do aktywizacji i integracji społeczności lokalnej mieszkańców Woli, oraz promowanie wśród nich zbiorów Biblioteki oraz tworzoną przez III Czytelnię Naukową bazę publikacji dotyczących naszej ""małej ojczyzny"" – Woli.

Działania w ramach projektu
Pozyskiwanie materiałów archiwalnych od mieszkańców Woli oraz wolskich instytucji jak fotografie, pamiętniki, pocztówki lub publikacje o treści związanej z historią – zarówno tą daleką jak i całkiem bliską Dzielnicy Wola, ich digitalizacja i udostępnianie online na stronie projektu, popularyzacja projektu na portalu społecznościowym facebook, organizacja wystaw (wystawa plenerowa "Moje miejsce na Muranowie" we współpracy z Muzeum Historii Żydów Polskich - 2012 r., wystawa multimedialna "Tu było Getto..." z okazji obchodów 70. rocznicy wybuchu Powstania w Getcie Warszawskim - 2013 r.) oraz konkursów fotograficznych ("Zostań tropicielem wolskich regionaliów" - 2011 r. oraz "Wola zmienną jest" 2012 i 2013 r.), gromadzenie publikacji dotyczących Woli oraz katalogowanie ich w dostępnej online Bibliografii Regionalnej Woli, udział w imprezach varsavianistycznych na terenie dzielnicy - Kercelak oraz poza nią - Okno na Warszawę.

Daty rozpoczęcia i zakończenia: Od 2011 r.

Osoba koordynująca projekt: Ewa Kasperska

Instytucje współpracujące: Biblioteka realizuje projekt samodzielnie, dotychczas współpracowaliśmy okazjonalnie przy organizacji wystaw z : Narodowym Archiwum Cyfrowym, Muzeum Historii Żydów Polskich, Gazetą Muranowską, Kolektywem UFA, IPN oraz Żydowskim Instytutem Historycznym.

Dane kontaktowe:
adres: al. Solidarności 90
01-003 Warszawa
telefon: 22 838 39 72
e-mail: c3@bpwola.waw.pl
strona www projektu: [url]www.wolskieregionalia.pl[/url]
serwis społecznościowy: [url]https://www.facebook.com/bpwola[/url]

Co było inspiracją do stworzenia projektu?

Bezpośrednią inspiracją była praca nad gromadzeniem i opracowaniem volanów - publikacji związanych tematycznie z dzielnicą Wola. Realizacja projektu pozwoliła nam - bibliotekarzom, na promocję tych zbiorów i popularyzację działalności III Czytelni Naukowej wśród społeczności lokalnej. Drugim bodźcem była styczność z archiwalnymi fotografiami wolskich bibliotek i chęć udostępnienia ich szerszemu gronu odbiorców. Te czynniki w połączeniu z pasją historyczną - jestem z wykształcenia historykiem - złożyły się na powstanie w ramach jednego projektu zarówno Cyfrowego Archiwum jak i Bibliografii Regionalnej Woli.

Jak wyglądała praca nad projektem?

Praca nad projektem to codzienne opracowanie publikacji i artykułów z prasy w katalogu Bibliografii oraz digitalizacja i obróbka graficzna fotografii, które wpływają do naszego archiwum. Często identyfikacja fotografii jest dla nas nie lada wyzwaniem, poświęcamy jej wiele uwagi i czasu korzystając ze starych map i zdjęć dostępnych online. To także planowanie konkretnych imprez - w tym roku będzie to wystawa plenerowa, przy budynku Biblioteki przy al. Solidarności 90. To także promocja naszych poczynań na fanpage'u projektu.

Orientacyjna liczba odbiorców projektu?:projekt skierowany jest do mieszkańców Woli oraz wszystkich Wolą zainteresowanych.

Co było najtrudniejsze podczas pracy?
Najwięcej problemów nastręcza nam pozyskiwanie środków finansowych na realizację projektu, brak odpowiedniego sprzętu do digitalizacji oraz profesjonalnego oprogramowania do archiwistyki cyfrowej.

Co było najbardziej satysfakcjonujące?
Uznanie mieszkańców Woli, ich chęć dzielenia się swoimi prywatnymi albumami i historiami - to prawdziwie satysfakcjonujące efekty naszych poczynań.

Jaki jest najcenniejszy efekt projektu?

Poprzez aktywizację lokalnej społeczności wypełniamy misję ratowania i upowszechniania świadectw historii. Budujemy także nowy wizerunek Biblioteki jako instytucji, której celem nie jest tylko popularyzacja czytelnictwa ale także budowanie więzi społecznych i świadomości historycznej.

Czy projekt spowodował realne zmiany w społeczności?
Projekt przyczynił się do przełamania bariery przed upublicznianiem prywatnych zdjęć rodzinnych online. Początkowo pozyskiwanie materiałów archiwalnych nie było sprawą łatwą. Obecnie posiadamy ponad 700 zdjęć pochodzących od mieszkańców Woli, oraz pokaźną ich ilość wciąż czekającą na digitalizację.
Więcej
Made in Warszawa jest projektem realizowanym przez Stowarzyszenie Nasz Norblin.
Celem projektu jest:
-popularyzacja przemysłowych dziejów Warszawy
-zainteresowanie problemem degradacji i zanikania poprzemysłowej zabudowy stolicy
-próba odtworzenia przerwanego przekazu międzypokoleniowego.
W realizacji projektu biorą udział członkowie rodzin związanych z przedwojennym przemysłem.
W ramach projektu prowadzona jest strona internetowa poświęcona historii warszawskich fabryk oraz organizowane są spotkania poświęcone przedwojennym fabrykom i markom Warszawy.
Przeczytaj więcej>>
Więcej
Architektura Dawnego Rembertowa jest projektem w formie portalu internetowego założonego przez Sławomira Bielickiego. Na stronach portalu umieszczone są biogramy rodzin rembertowskich i ich zdjęcia oraz zdjęcia ulic i budynków.
Przeczytaj więcej>>
Więcej
Historia Włoch jest projektem Urzędu Dzielnicy Włochy mającym na celu popularyzację wiedzy o historii dzielnicy. W ramach projektu, na stronie internetowej, zostały zebrane wspomnienia o mieszkańcach obecnej dzielnicy oraz została zamieszczona mapa Włoch z zaznaczonymi nowymi nazwami ulic.
Przeczytaj więcej>>
Więcej
Tytuł projektu: Najciekawsze miejsca Rembertowa - konkurs plastyczny
Instytucja/organizacja: Dom Kultury "Wygoda"
Obszar: Dzielnica Remebrtów
Tematyka: plastyczno-historyczna
Główne cele: promowanie i poszerzanie wiedzy na temat Rembertowa, zainteresowanie dzieci i młodzieży swoim miejscem zamieszkania
Działania w ramach projektu: przeprowadzenie konkursu plastycznego dla dzieci i młodzieży zamieszkałych na terenie dzielnicy Rembertów, organizacja ciekawej wystawy wszystkich prac laureatów
Daty rozpoczęcia i zakończenia: od 05.2012 do 11.2012
Osoba koordynująca projekt: Agnieszka Niemyjska
Instytucje współpracujące: Urząd Dzielnicy Remebrtów m.st. Warszawy
Dane kontaktowe:
adres: ul. Koniecpolska 14
telefon: 22 812 06 33
e-mail: dkwygoda@op.pl
strona www projektu: www.dkwygoda.waw.pl

Co było inspiracją do stworzenia projektu?
55-ta rocznica przyłączenia miasta Rembertowa do Warszawy

Jak wyglądała/wygląda praca nad projektem?
Przedstawienie pomysłu i rozmowa z Burmistrzem Dzielnicy, opracowanie regulaminu konkursu plastycznego, wybranie jury konkursu, stworzenie wystawy prac laureatów, napisanie i poprowadzenie uroczystego rozdania nagród laureatom

Jaka jest orientacyjna liczba odbiorców projektu?
300

Co było lub jest najtrudniejsze podczas pracy?
Niepewność zdobycia uczestników w konkursie.

Co było lub jest najbardziej satysfakcjonujące?
Zadowalająca liczba uczestników, którzy pokazali w swoich pracach różnorodność Rembertowa i miejsca bliskie swemu sercu

Jaki jest najcenniejszy efekt projektu?
Dzięki konkursowi udało się przybliżyć historię, zabytki, miejsca kaźni i pomniki znajdujące się na terenie naszej dzielnicy

Czy projekt realnie zmienił coś w lokalnej społeczności?
Poszerzenie wiedzy wśród mieszkańców
Więcej
Tytuł projektu:
16.09.1944 – PAMIĘTAMY
Mieszkam we Włochach
MÓJ DOM – Konkurs Plastyczno-Literacki
Włochy Pod Warszawą
Archiwum Pamięci
Historia Rodzin Włochowskich

Instytucja/organizacja: fundacja Stare Nowe Moje Włochy

Obszar: Stare i Nowe Włochy

Tematyka: lokalna historia

Główne cele: popularyzacja wiedzy o lokalnej historii wśród mieszkańców dzielnicy, aktywizacja mieszkańców do działalności społecznej, budowanie więzi międzyludzkich i międzypokoleniowych, budowanie kompetencji obywatelskich odbiorców projektów

Działania w ramach projektu: spotkania historyczne w bibliotece (mieszkańcy opowiadają swoje rodzinne historie), coroczna czerwcowa Włochowska Gra (Pod)Miejska, wystawy na temat lokalnej architektury, wycieczki, działania edukacyjne w szkołach (ostatnio z okazji 70-tej rocznicy powstania i tzw. włochowskiej wywózki projekt 16.09.1944 – PAMIĘTAMY), warsztaty i konkursy, tańce na dechach, udostępnianie materiałów na temat lokalnej historii.

Daty rozpoczęcia i zakończenia: działalność trwa od 2006 do dziś (fundacja założona w 2011 roku)

Osoba koordynująca projekt: Magdalena Foks, Karolina Magnuska

Instytucje współpracujące: Biblioteka Publiczna w Dzielnicy Włochy m.st. Warszawa, Czytelnia nr VI,
Artystyczny Dom Animacji DK „Włochy”, Zespół Szkół nr 17 im. Zawiszaków Proporca „Victoria”, Szkoły Podstawowe nr 94 i 66 "

Dane kontaktowe

adres: Popularna 32a, 02-473 Warszawa
telefon: 693 388 116, 880 902 922
e-mail: wlochy.pod.warszawa@gmail.com
strona www projektu:
www.wlochy-pod-warszawa.pl
www.starenowemoje.blogspot.com/
www.wywozka1944.blogspot.com/"
serwis społecznościowy: www.facebook.com/StareNoweMojeWlochy

Co było inspiracją do stworzenia projektu?
Trudno wybrać nam jeden projekt, który chciałybyśmy opisać, ponieważ popularyzacją lokalnej historii we Włochach zajmujemy się od blisko 9 lat. W tym czasie zrealizowaliśmy wiele projektów jej poświęconych. Włochy – naszą małą ojczyznę – darzymy wielkim sentymentem. Ich los nie jest nam obojętny. Wierzymy, że znajomość wspólnej historii jest narzędziem do poprawiania naszej teraźniejszości. Włochy nadal mają dla nas (nadal, bo w ostatnich latach bardzo się zmieniły – trochę na lepsze, trochę na gorsze) magnetyczną siłę. Z wieloma osobami się tu znamy i mamy serdeczne relacje, mieszka tu wiele rodzin mocno zakorzenionych (kilka pokoleń wstecz na tym terenie). Nasze projekty wypływają z potrzeby dowiadywania się więcej o swojej okolicy, zapamiętywania historii sprzed lat, upamiętniania naszych przodków i ważnych wydarzeń.

Jak wyglądała/wygląda praca nad projektem?
Nad projektami pracujemy w wąskim gronie: koordynatorzy, grafik, czasem specjaliści potrzebni do realizacji naszych zamierzeń. Współpracujemy z profesjonalną księgową. Na pewnym etapie prac często dołączają do nas wolontariusze. Najpierw mamy pomysł i próbujemy zdobyć finansowanie. Zdarza nam się też realizować projekty „bezkosztowe”. Oprócz prac organizacyjnych i pozyskiwania odbiorców dużo wysiłku wkładamy w promocję projektów. Pracujemy w domach (nie mamy własnej siedziby), projekty realizujemy w lokalach naszych partnerów lub w plenerze. Staramy się rzetelnie dokumentować nasze poczynania (zdjęcia itd..). Dużo czasu zajmuje nam porządkowanie materiałów, sprawozdania, księgowość już po oficjalnym zamknięciu projektu.

Jaka jest orientacyjna liczba odbiorców projektu?
Różnie to bywa w zależności od działań, jakie podejmujemy. W przypadku warsztatów jest to zazwyczaj kilkanaście osób. Imprezy plenerowe: kilkadziesiąt, odbiorcy wystaw: kilkaset.

Co było lub jest najtrudniejsze podczas pracy?
Promocja – oprócz druków nie mamy zazwyczaj pieniędzy na inne działania, wszystko wykonujemy samodzielnie. Oraz cała „papierkowa” obsługa projektów – bardzo czasochłonna i niewdzięczna praca.

Co było lub jest najbardziej satysfakcjonujące?
Kontakt z ludźmi, wspólne działanie, budowanie wspólnoty, wspólny zapał do działania. Radość i wdzięczność uczestników projektów. Duża życzliwość, jakiej doświadczamy od naszych partnerów. Odnajdowanie nowych, nieznanych nam wcześniej wątków z naszej lokalnej historii.

Jaki jest najcenniejszy efekt projektu?
Dwa: budowanie wspólnoty, co odczuwamy bardzo realnie oraz utrwalanie historii lokalnej, pamięci o naszej wspólnej przeszłości.

Czy projekt realnie zmienił coś w lokalnej społeczności?
Do Włoch w ostatnich latach sprowadziło się wiele osób wcześniej z tą okolicą niezwiązanych. Pomagamy im budować swoją nową lokalną tożsamość. Mamy świadectwa, że takie działanie ma sens. Wychowujemy młodych – są tacy, którzy angażują się w kolejne nasze działania. Mamy udział w przełamywaniu stereotypów o relacjach młodych i starych ludzi. Obserwujemy zaangażowanie młodych w słuchanie i radość starszych z możliwości dzielenia się swoimi życiowymi doświadczeniami. Popularyzujemy wiedzę o zapomnianych przełomowych wydarzeniach naszej społeczności (przykładem jest nasz ostatni projekt udokumentowany na http://wywozka1944.blogspot.com/).
Więcej
Deaf Life

„Deaf life” jest wyczerpującym studium życia osób niedosłyszących. Bohaterkami filmu są dwie nastolatki: niedosłysząca od dzieciństwa Ola oraz Agnieszka, która słuch straciła w wyniku wypadku drogowego. Historia dziewczęcej przyjaźni jest opowieścią o marzeniach i wykluczeniu. Oparty na faktach scenariusz filmu napisała osiemnastoletnia, niedosłysząca Marta Abramczyk. Ten film osobom słyszącym uświadamia jak wiele jest w codziennym życiu drobiazgów, które dla niesłyszących stanowią poważne bariery.
Film jest wspólnym dziełem młodzieży słyszącej i niesłyszącej „Aktywni to my”, która zrealizowała projekt „Usłysz nas”. Film powstał dzięki dofinansowaniu z programu „Młodzież w działaniu”.

Scenariusz (oparty na faktach) MARTA ABRAMCZYK
Reżyseria Szymon Manowski
W rolach głównych: MARTA ABRAMCZYK i KINGA POMIAN
Wydawca: Nieformalna grupa „Aktywni to My”

Film zrealizowano w ramach projektu „Usłysz nas” przy wsparciu finansowym Komisji Europejskiej – program „Młodzież w działaniu”.
Partnerem projektu jest Dom Kultury Zacisze w Dzielnicy Targówek m.st. Warszawy

Zobacz film Deaf life:
Youtube: część 1
Youtube: część 2
Youtube: część 3
Youtube: część 4
Youtube: część 5
Więcej
Chcieliśmy, by w ramach projektu powstały oryginalne kompozycje, napisane specjalnie dla zespołu „Edyta Band”. Zadania podjął się Marek Paweł Błaszczyk, który przeprowadził z zespołem warsztaty wokalne i rozmowę o planowanej tematyce musicalu. Powstało 11 utworów, które weszły do spektaklu. Powstało libretto, którego kanwą były piosenki oraz pomysł fabularny przedstawiony przez Wiesławę Sadowską. Jesienią zespół pracował nad piosenkami i rozpoczął próby z instruktorem tańca. Niebawem zaczęły się pierwsze warsztaty teatralne, prowadzone przez Wiesławę Sadowską i Tomka Mitrowskiego. Dom Kultury „Włochy” kupił cyfrową konsoletę do realizacji dźwięku oraz 15 mikroportów – dla zespołu „Edyta Band”. Przez drugi tydzień ferii zimowych trwały codzienne, wielogodzinne próby z użyciem niezbędnej aparatury i dekoracji. Ogromna praca młodych aktorów, poświęcenie rodziców i wysiłek instruktorów oraz realizatorów światła i dźwięku zaowocowały widowiskiem, którego premiera, przy pełnej widowni (300 miejsc), odbyła się 15.03.2014.

W realizację musicalu zaangażowani byli:

Wiesława Sadowska – instruktor teatralny, pomysłodawca projektu
Edyta Kiesewetter – instruktor muzyczny, opiekun wokalny zespołu
Tomasz Mitrowski – instruktor teatralny, autor libretta, reżyser
Marek Paweł Błaszczyk – muzyk, autor i kompozytor piosenek
Jolanta Wdowczyk – instruktor tańca, choreograf
Paweł Czajkowski – plastyk, autor i wykonawca scenografii
Arkadiusz Gołąb – muzyk, realizator dźwięku
Marlena Pióro – oświetleniowiec

Wszelkie koszty związane z przygotowaniem i produkcją musicalu pokrył z własnych środków Dom Kultury „Włochy”.

Musical powstał jako projekt od początku do końca autorski. Kompozycje muzyczne, teksty piosenek, podkłady, tekst libretta, choreografia i pomysł fabularny, a także scenografia i reżyseria świateł stanowią absolutnie unikalną, niepowtarzalną całość artystyczną, której wszelkie elementy powstały specjalnie z myślą o tej właśnie grupie wokalnej, która w pełnym składzie, po raz pierwszy, zmierzyła się na scenie z zadaniami tanecznymi i aktorskimi.

Młodzi wokaliści mogli, dzięki pracy ze specjalistami, sprawdziś się w nowych dla siebie rolach tancerzy i aktorów dramatycznych i po raz pierwszy zaprezentować się publiczności w spektaklu musicalowym.

Dostosowanie warunków technicznych okęckiej Sali Widowiskowej DKW do potrzeb projektu (Dom Kultury „Włochy” kupił cyfrową konsoletę do realizacji dźwięku oraz 15 mikroportów) Stworzenie mobilnej scenografii do występów plenerowych. Dzieci przyzwyczajone do statycznych występów wokalnych musiały odnaleźć się w nowych rolach zarówno aktorskich, jak i tanecznych oraz utrzymac skupienie w godzinnym programie.

Znakomity odbiór musicalu (szczególnie przez młodą publiczność – rówieśników naszych aktorów) oraz głosy uznania od wielu specjalistów, aktorów, muzyków, animatorów kultury, którzy uczestniczyli w pokazach „Trzepak show” utwierdziły nas w przekonaniu, że warto było podjąć wysiłek realizatorski i poświęcić nasz czas na pracę w ramach tego projektu.

Mieliśmy przy tej pracy, i mamy nadal, dużo frajdy i satysfakcji. Dzieciaki znakomicie bawią się podczas prób i występów. To one są podmiotem naszej działalności, a ich radość i zapał do dalszej pracy dodaje nam – dorosłym – skrzydeł.

Rezultaty projektu:
- nagranie filmu video (realizacja z trzech kamer) z premiery musicalu;
- rejestracje audio wszystkich prezentacji musicalu, odbywających się w Okęckiej Sali Widowiskowej Domu Kultury „Włochy” na potrzeby analizy wokalnej każdego z pokazów, a także do wykorzystania w ramach promocji;
- integracja środowiska lokalnego wokół osiągnięć naszych młodych talentów;
- wypracowanie materiału do nagrania studyjnego płyty „Trzepak show. Piosenki z naszego podwórka” (nagrania zakończone w czerwcu 2014, wydanie płyty planowane na pierwszą połowę września!)

Podjęta podczas realizacji spektaklu formuła łączenia w pracy artystycznej teatru, tańca, muzyki i śpiewu jest stałym elementem prowadzenia zespołu i skutkuje kolejnymi realizacjami scenicznymi (m.in. „Law, law, law czyli sztuka o mało co teatralna” wg Władysława Sikory).

W ramach realizacji projektu zrealizowano: warsztaty teatralne, taneczne i wokalne
Od połowy marca do połowy czerwca 2014 roku cały musical zaprezentowano 6 razy, w tym dwa na scenach plenerowych: w ramach Warszawskiego Programu Edukacji Kulturalnej na płycie Stadionu Narodowego – jako imprezę towarzyszącą Warszawskim Targom Książki oraz na Podzamczu, w ramach Warszawskiego Festiwalu Edukacji Kulturalnej. W kolejnym sezonie artystycznym musical zaprezentowano jeszcze dwukrotnie w ramch pokazów dla włochowskich szkół.


Powstało 11 piosenek (oryginalne teksty i muzyka autorstwa Marka Pawła Błaszczyka):

Nuda w mieście
Jestem obok
Razem
Trzepak show
Mogę pokonać każdy mur
A ja wiem!
Mamo… dobrze wiem
Dla nas sława
Całym sercem
Musisz choć raz
Podaj mi rękę

Powstał scenariusz (libretto autorstwa Tomasza Mitrowskiego).
Powstały autorskie układy choreograficzne Jolanty Wdowczyk.
Na fali zainteresowania taką formą aktywności artystycznej powstała młodsza grupa musicalowa (robocza nazwa „Biedroneczki”), która 12 czerwca 2014 roku po raz pierwszy zaprezentowała mini-musical „Podróże naszych marzeń”, przygotowany przez tę samą grupę realizatorów z Domu Kultury „Włochy”.
Powstał tralier filmowy z przygotowań do premiery, film zrealizowany w oparciu o nagranie (za pomocą trzech kamer) próby generalnej i premiery, wywiad radiowy, foto-relacje w portalach społecznościowych, nagrania audio, w przygotowaniu płyta ze studyjnym nagraniem piosenek z musicalu – „Trzepak show. Piosenki z naszego podwórka”.

Na potrzeby występów plenerowych powstała osobna – znacznie bardziej mobilna – scenografia. Niebagatelny wkład w realizację projektu mieli rodzice młodych artystów.

Musical trwa 60 minut. Bierze w nim udział 15 dzieciaków w wieku od 11 do 16 lat oraz jedna osoba dorosła (rodzic jednej z aktorek):

Klaudia Kmiecik, Izabella Fabrycka, Emilia Serafin, Maja Marzec, Kinga Pietruczuk, Karolina Polesiak, Monika Styczek, Alicja Michalczuk, Julia Woźniak, Antonina Wąsowicz, Zuzanna Grochowska, Maria Kozik, Ignacy Pindelski, Aleksander Szmorliński, Kuba Anusiewicz, Wojciech Pietruczuk (gościnnie)

Wszyscy członkowie zespołu wykonują w musicalu zadania wokalne, aktorskie i taneczne (nie ma tu podziału na sekcje taneczną, aktorską i wokalną). Korzystamy z podkładów dźwiękowych, ale wykonawcy śpiewają wyłącznie na żywo.
Więcej
OCHOCZO RAZEM 2013 – kampania informacyjno-edukacyjna na rzecz integracji osób z zaburzeniami psychicznymi ze społecznością lokalną
Treść W maju 2012 r. grupa zaangażowanych osób z różnych organizacji i instytucji, dla których ważny jest temat kształtowania pozytywnego obrazu osób po kryzysie psychicznym, zainicjowała partnerstwo „Ochoczo Razem”. „Ochoczo”- bo wszyscy działali na Ochocie, „Razem”- bo wspólne partnerskie działanie jest skuteczne.

Do partnerstwa przystąpili przedstawiciele różnych sfer życia społecznego: kultury, władz dzielnicy, pomocy społecznej, ochrony zdrowia, organizacji pozarządowych działających na rzecz osób z niepełnosprawnością oraz pobliskie liceum ogólnokształcące. Kampanię informacjo-edukacyjną przygotowano z ramach projektu „Regionalna Platforma Współpracy na Rzecz Inicjatywy ES” przy współpracy ze Stowarzyszeniem Boris. Zrealizowano szereg wydarzeń w przestrzeni publicznej, m.in. happening i pokaz filmu „Lęk Wysokości” połączony z dyskusją z autorami. Na spotkaniu ewaluacyjnym w 2012 r. kampanię uznano za udane przedsięwzięcie i podjęto decyzję o realizacji „Ochoczo Razem” w 2013 roku.

Kampania łączyła kilka dziedzin sztuki: etiudy teatralne - happening, sztuka plastyczna- collage.
Trwała w okresie: wrzesień – październik 2013
Adresatami były osoby chorujące psychicznie, osoby z niepełnosprawnością intelektualną, pracownicy domu kultury i bibliotek, studenci dziennikarstwa, seniorzy, społeczność lokalna Ochoty.

Głównym celem projektu „Ochoczo Razem 2013” była integracja społeczna osób z zaburzeniami psychicznymi oraz umożliwienie prezentacji w przestrzeni publicznej zdolności i talentów osób niepełnosprawnych

Łącznie we wszystkich działaniach kampanii „Ochoczo Razem 2013” udział wzięło ok. 200 osób, w tym:
- wernisaż kolaży i wieczór poezji Karoliny Łazickiej w Klubokawiarni „Mam Ochotę” pt. „Chcę inaczej” – 50 osób
- warsztaty pantomimiczne dla osób chorujących psychicznie i z niepełnosprawnością intelektualną, przygotowanie happeningu „Cień i Światło” – 10 osób
- happening „Cień i Światło” na skwerze „Pod Skrzydłami” – ok. 50 osób
- warsztaty edukacyjne dla pracowników domu kultury i bibliotek – 30 osób
- warsztaty dziennikarskie dla osób chorujących psychicznie – 10 osób
- warsztaty dla studentów dziennikarstwa – 10 osób
- psychoquest
- 3 warsztaty „Depresja to nie tabu” – łącznie udział wzięło ok. 40 osób
oraz:
- zespół 5 terapeutów ŚDS „Pod Skrzydłami” posiadający wieloletnie doświadczenie w pracy z osobami chorującymi psychicznie, którzy od 7 lat realizują i współorganizują różnorodne projekty edukacyjno-integracyjne z obszaru edukacji kulturalnej, adresowane do społeczności lokalnej (Odkryjmy piękny umysł, Integracja.Start!, Ochoczo Razem 2012), zaangażowani w budowanie lokalnych partnerstw, m.in. Koalicja na Rzecz Ochoty:
- Anna Solnicka-Heller – pedagog, koordynator projektów artystycznych i edukacyjnych w ŚDS „Pod Skrzydłami”,
- Agnieszka Bochenek – psycholog, psychoterapeuta, koordynator projektów artystycznych i edukacyjnych w ŚDS „Pod Skrzydłami”,
- Iwona Kamińska – psycholog, dyrektor ŚDS „Pod Skrzydłami”, inicjator, organizator i koordynator wielu projektów organizowanych w lokalnych partnerstwach,
- Magdalena Stacewicz – psycholog,
- Małgorzata Szkoda – pedagog,
- Karolina Łazicka – osoba z doświadczeniem kryzysu psychicznego, autorka kolaży i wierszy prezentowanych na wernisażu „Chcę inaczej”,
- wolontariusze współpracujący z ŚDS „Pod Skrzydłami”.
Przedstawiciele partnerów „Ochoczo Razem 2013”:
- Marta Włosek – instruktor terapii zajęciowej, terapeuta, trener edukacyjny (warsztaty pantomimy), koordynator projektów artystycznych i edukacyjnych w Stowarzyszeniu „Otwarte Drzwi”,
- Izabela Zabielska – pedagog specjalny, w 2013 r. kierownik Ośrodka Dziennego Pobytu i Rehabilitacji Społecznej Osób Niepełnosprawnych Stowarzyszenie „Otwarte Drzwi”,
- Anna Góra – psycholog, edukator, w 2013r. Fundacja „Wemenders”,
- Joanna Kapusta – studentka psychologii APS, członek Koła Psychologii Klinicznej i psychoterapii APSI przy APS.
- Środowiskowy Dom Samopomocy „Pod Skrzydłami”
- Stowarzyszenie „Otwarte Drzwi” reprezentowane przez Ośrodek Dziennego Pobytu i Rehabilitacji Społecznej Osób Niepełnosprawnych
- Koło Psychologii Klinicznej i Psychoterapii APSI przy Akademii Pedagogiki Specjalnej
- Stowarzyszenie Profilaktyki Depresji „Iskra”
- Fundacja „Wemenders”

Wspierali nas również:
- Biblioteka „Przystanek Książka”,
- Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy – Klub Integracji Środowiskowej „Relaks”,
- Dom Kultury „Rakowiec” i Klub Osiedlowy „Surma” reprezentujące Ośrodek Kultury Ochoty,
- Urząd Dzielnicy Ochota,
- Klubokawiarnia „Mam Ochotę”, osoby prywatne i wolontariusze ŚDS
Większość działań była realizowana w ramach bieżącej działalności instytucji i organizacji oraz finansowana ze środków własnych partnerów,
- ze środków Urzędu Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy sfinansowane zostały plakaty i ulotki edukacyjne kampanii oraz zaproszenia na wernisaż, a także zakupy artykułów spożywczych, plastycznych i biurowych niezbędnych do przygotowania happeningu, warsztatów oraz poczęstunek na wernisażu (łącznie kwota ok. 2.200 zł).

Projekt kampanii „Ochoczo Razem 2013” przede wszystkim włącza osoby chorujące psychicznie jako autorów, pomysłodawców i twórców działań edukacyjno-kulturalnych, którzy mogą i chcą dzielić się swoim doświadczeniem, talentami i umiejętnościami ze społecznością lokalną.

Uczestnicy mogli rozwinąć następujące umiejętności:
- współpraca oparta na zasadach partnerstwa,
- planowanie i organizowanie wydarzeń w przestrzeni publicznej dla różnych grup odbiorców,
- umiejętności aktorskie oraz tworzenie scenariusza happeningu,
- formułowanie we własnym imieniu skutecznego przekazu o treści antystygmatyzacyjnej – list otwarty: „Nasze życie to nie tylko choroba”

Najtrudniejsza w projekcie była organizacja kampanii przy małym budżecie i promocja wydarzenia w różnych mediach.

Największą radość sprawiły nam:
- satysfakcja osób chorujących psychicznie współtworzących kampanię – cytaty z podsumowania: "jestem dowartościowany", „rodzina zainteresowała się tym co robię i co tworzę”, „szansa na zdrowienie”, „mobilizacja do aktywności”, „poczułam się wyróżniona i doceniona ”,
- poczucie wspólnoty na happeningu, który zakończył się wspólnym tanecznym korowodem.

REZULTATY:
- przełamanie negatywnych stereotypów na temat osób chorujących psychicznie głęboko zakorzenionych w społeczeństwie i powielanych przez media,
- na warsztatach dziennikarskich dla osób chorujących psychicznie, powstał list otwarty do mediów pt. „Nasze życie to nie tylko choroba”, który został później opublikowany w różnych mediach elektronicznych, był wielokrotnie cytowany i odbił się szerokim echem w środowisku wspierającym działania osób chorujących psychicznie,
- nawiązanie kontaktów i współpracy z nowymi partnerami po zakończeniu kampanii „Ochoczo Razem”,
- zrealizowano kolejną edycję kampanii OCHOCZO RAZEM 2014

W ramach projektu zorganizowano:
- warsztaty dziennikarskie dla uczestników ŚDS „Pod Skrzydłami” i ŚDS „Słoneczny Dom” o tym jak pisać i mówić o sprawach ważnych dla osób z doświadczeniem choroby psychicznej,
- warsztaty teatralne dla osób chorujących psychicznie i z niepełnosprawnością intelektualną , w ramach których powstały etiudy pantomimiczne happeningu „Cień i Światło” na skwerze „Pod Skrzydłami”,
- warsztaty edukacyjne dla pracowników ochockiego domu kultury i bibliotek dotyczące pomocy dla osób z zaburzeniami psychicznymi,
- warsztaty antydyskryminacyjne dla studentów dziennikarstwa,
- cykl warsztatów i wykładów przeciwdepresyjnych Depresja to nie tabu w 3 ochockich instytucjach dla mieszkańców Ochoty i Warszawy,
- wernisaż kolaży połączony z wieczorem poetyckim Karoliny Łazickiej pt. „Chcę inaczej”,
- etiudy pantomimiczne w wykonaniu osób z doświadczeniem kryzysu
- psychicznego i z niepełnosprawnością intelektualną, które powstały na warsztatach teatralnych i stanowiły element happeningu „Cień i światło” na skwerze „Pod Skrzydłami”,
- happening „Cień i światło” w Światowym Dniu Zdrowia Psychicznego (10 października) na skwerze „Pod Skrzydłami”.

We wszystkich działaniach kampanii „Ochoczo Razem 2013” przewijał się dialog na temat możliwości zaistnienia lub powrotu osób chorujących psychicznie do życia społecznego poprzez twórczość i wolontariat. Tak, aby osoby chorujące psychicznie nie pozostawały jedynie beneficjentami pomocy, ale również partnerami wnoszącymi do społecznego życia cenne wartości, takie jak: wrażliwość, umiejętność obserwacji rzeczywistości, niestereotypowe myślenie, poprzez swoją potrzebę poważnego traktowania i determinację w dążeniu do samostanowienia. Należy zaznaczyć, że wszystkie działania projektowe powstały w wyniku „wsłuchiwania się” w głos osób chorujących psychicznie, ich potrzeby i oczekiwania wyrażane przez społeczność ŚDS „Pod Skrzydłami”, były także wynikiem dyskusji i pomysłów zgłoszonych w grupie partnerów „Ochoczo Razem 2013” czyli przedstawicieli organizacji pozarządowych i instytucji.
Więcej
Podstawa programowa w zakresie edukacji artystycznej w szkole, przewiduje w gimnazjum i liceum prowadzenie zajęć artystycznych, jako przedmiotu uzupełniającego, zaś w szkołach podstawowych - zajęcia muzyczne i plastyczne. Nauczyciele pasjonaci często prowadzą dodatkowe kółka fotograficzne, kluby filmowe, grupy teatralne. Jednak wciąż stosunkowo niewiele czasu poświęca się w szkole czasu na edukację artystyczną, tak by uczniowie mieli szansę na rozwój swoich pasji i talentów w tej dziedzinie. Ważne jest też przygotowanie młodych ludzi do odbioru i rozumienia sztuki.

Czy w szkole znajdzie się czas na słuchanie muzyki, na poznawanie nowych zjawisk w sztuce, na wyjścia do teatru i rozmowy o spektaklach, na oglądanie i robienie zdjęć, na projekcje filmowe?
Więcej
Zapraszamy do obejrzenia katalogu z najlepszymi pracami plastycznymi i projektami edukacyjnymi nadesłanymi na konkurs „Skarby Małopolski”. Tematem dwunastej edycji konkursu była interpretacja dziedzictwa przyrodniczego.

Na „Skarby Małopolski” składają się: konkurs prac plastycznych dla młodzieży w wieku gimnazjalnym i ponadgimnazjalnym oraz konkurs scenariuszy zajęć i warsztatów dla nauczycieli i animatorów kultury.

Wydawnictwo projektu, do obejrzenia: TUTAJ
Katalog z nagrodzonymi pracami, do obejrzenia TUTAJ
Więcej
Projekt „Kuźnia Młodych Artystów” to interdyscyplinarny projekt edukacyjny, skierowany do dzieci i młodzieży w wieku 7-12 lat z Niemiec, Polski i Ukrainy. Projekt, który odbył się w Krzyżowej w dniach 1-10 lipca 2015 roku, miał na celu przygotowanie do świadomego i aktywnego uczestnictwa w międzykulturowym społeczeństwie już od najmłodszych lat. Założeniem projektu była integracja grup z różnych krajów i z różnych środowisk społecznych.

Podczas projektu dzieci uczestniczyły w interdyscyplinarnych warsztatach artystycznych o następującej tematyce: ceramika, cyrk, multimedia i warsztaty taneczno-ruchowy. Oferta różnych warsztatów umożliwiła naszym uczestnikom poznanie i wypróbowanie różnych materiałów i technik artystycznych oraz różnych form wyrażania siebie i własnych emocji. Program obok warsztatów artystycznych zawierał bogatą ofertę gier, zajęć językowych, sportowych i rekreacyjnych, wycieczki oraz czas wolny.

Dzieci przez pierwsze trzy dni, podzielone na dziesięcioosobowe grupy, uczestniczyły we wszystkich warsztatach, a w drugiej części projektu same wybierały te, w których chciały kontynuować. Podczas warsztatów mutimedialnych prowadzonych przez Mariusza i Anahitę dzieci łączyły ze sobą technikę cyfrową z tradycyjnym wywoływaniem zdjęć w ciemni. Na początku wszyscy pozowali do zdjęć w studiu fotograficznym w samodzielnie przygotowanym przebraniu. Następnie zdjęcia zostały przerobione na negatywy, które wydrukowaliśmy na foli a na końcu zostały naświetlone na papierze pokrytym emulsją fotograficzną. Każde dziecko mogło zobaczyć wyłaniające się w magiczny sposób czarno-białe portrety z białej kartki. Podczas warsztatów cyrkowych, razem z Valentinem i Olą z Niemiec, dzieci uczyły się żonglować oraz wcielały się w klaunów. Taniec z Tytusem na nikim nie zostawił suchej nitki! Podłoga w Pralni drgała od podskoków i rytmicznych układów. Za to w pracowni ceramicznej panowała cisza jak makiem zasiał. Dzieci w skupieniu podążały za wskazówkami Luisa, który prowadził dla nich zajęcia... po hiszpańsku!

W naszej radosnej grupie słychać było przeróżne języki: polski, niemiecki, angielski, ukraiński a nawet hiszpański i perski (Luis i Anahita nauczyli nas jak powiedzieć „cześć”). Oprócz przekazów werbalnych każdy korzystał ze swoich rąk a nawet i nóg proponując np. wspólną grę w piłkę. Dzieci miały niepowtarzalną okazję przekonać się, że pomimo tak wielu języków jesteśmy w stanie porozumieć się ze sobą, a co więcej, doskonale się ze sobą bawić! Liczy się już sama gotowość do komunikacji i pozytywne nastawienie.

Projekt jest realizowany dzięki wsparciu finansowemu: Polsko-Niemieckiej Współpracy Młodzieży, Fundacji Freya von Moltke oraz Vigoureux-Neuerburg Stiftung für Kinder.

Koordynacja projektu: Anna Rzym

Wsparcie wolontariuszy EVS: Charlotte Seitz i Anastasiia Khlystova

Źródło:www.krzyzowa.org.pl

DATY WYDARZEŃ:
1.7.2015 - 10.7.2015
Więcej
Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku
ul. Oleandrów 5
05-070 Sulejówek

tel. (22) 842 04 25
www.muzeumpilsudski.pl/dzialalnosc/edukacja

MISJA
Celem Muzeum jest wszechstronne ukazanie bogatej biografii człowieka, patrioty, żołnierza i męża stanu. Upowszechnienie w społeczeństwie, szczególnie w młodym pokoleniu, wyznawanych przez Józefa Piłsudskiego wartości: dumy narodowej i postawy patriotycznej, poświęcenia w pracy i walce, szacunku dla polskich tradycji, tolerancji dla odmienności narodowych i religijnych oraz gotowości do współdziałania i współżycia z ludźmi innych przekonań w imię wartości nadrzędnych – wolności i niepodległości. Przedstawienie unikalnego doświadczenia narodu polskiego w dziedzinie walki o niepodległość, odbudowy własnej państwowości i budowy nowoczesnego państwa, wyprzedzającego na wielu polach społecznych, kulturowych, gospodarczych i naukowych „stare demokracje europejskie”, np. w kwestiach praw pracowniczych, praw kobiet, powszechnej edukacji, rozwoju nauki i techniki. Zapewnienie zaplecza naukowego dla badaczy, historyków, studentów i uczniów.

Wszystkie nasze propozycje realizują wymagania ogólne i szczegółowe podstawy programowej z zakresu edukacji społecznej, a jednocześnie rozwijają kompetencje i pogłębiają wiedzę historyczną i obywatelską. Stanowią alternatywę dla tradycyjnego modelu edukacji patriotycznej i pozwalają na przybliżenie dzieciom i młodzieży sensu Narodowego Święta Niepodległości, historii Polski, Dworku "Milusin" oraz postaci Józefa Piłsudskiego posługując się bliskim im językiem, interaktywnymi narzędziami oraz oryginalną formułą graficzną.

Wydawnictwa i materiały edukacyjne:

"Nasza paczka i niepodległość. O sześciu polskich świętach"
Autor: Zofia Stanecka
Ilustrator: Daniel de Latour

„Mamo, dlaczego na naszym domu wisi dzisiaj flaga?”, „Tato, jakie to święto?”, „Co to jest niepodległość?”. W dniach świąt narodowych wielu rodziców i nauczycieli staje zakłopotanych w obliczu prostych pytań dzieci. Ukazująca się 4 czerwca książka dla dzieci Nasza paczka i niepodległość. O sześciu polskich świętach pomoże na nie odpowiedzieć.

Zachęcamy do zapoznania się z ofertą edukacyjną Muzeum. Listę tematów wraz z opisem znajdą Państwo pod tym linkiem: www.muzeumpilsudski.pl/lekcje-2015-0

PROJEKT AUTORSKI
Klub działa od października 2013 roku. Zrzesza nauczycieli historii z całej Polski wspierając ich w rozwoju własnych zainteresowań historycznych i pasji pedagogicznej poprzez organizacje spotkań, warsztatów i konkursów oraz udostępnianie materiałów dydaktycznych oraz merytorycznych. Celem Klubu jest budowa otwartego na wymianę doświadczeń zawodowych środowiska pedagogów nauczających historii w sposób ciekawy i atrakcyjny, z wykorzystaniem nowoczesnych form przekazu.
Członkostwo w Klubie jest całkowicie bezpłatne. Aby dołączyć do Klubu prosimy o przesłanie maila na adres: klub@muzeumpilsudski.pl. Otrzymają Państwo deklarację członkowską, którą należy wydrukować, wypełnić i odesłać na adres biura Muzeum w Warszawie.

Zapraszamy do skorzystania z naszego bezpłatnego programu teatralnego. W ramach projektu proponujemy zajęcia łączące elementy spektaklu lalkowego i interaktywnych warsztatów, które przedstawią pojęcie niepodległości w sposób ciekawy i zrozumiały dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Zajęcia są przygotowane w formie "teatru w walizce" i przeznaczone do prezentowania w salach szkolnych i świetlicach. W czasie warsztatów, realizowanych przez profesjonalny zespół złożony z aktora i doświadczonej animatorki, wykorzystujemy nowoczesne techniki teatralne, jak również metody pedagogiki zabawy. Nasi mali widzowie są czynnie angażowani w przebieg spektaklu oraz towarzyszących mu warsztatów. Pozwala im to poznać nowe pojęcia nie tylko w sensie intelektualnym, ale i „doświadczyć” ich fizycznie oraz emocjonalnie.

INFORMACJA na temat udziału w powyższych projektach – sposób zgłaszania uczestników, inne ważne informacje (nie więcej niż 500 znaków) oraz informacje o koordynatorze projektów (imię nazwisko, mail)

Więcej informacji o naszych projektach edukacyjnych znajdą Państwo na naszej stronie www.muzeumpilsudski.pl/dzialalnosc/edukacja

Kontakt:
Dział Edukacji
tel. (22) 842 04 25 wew. 23
edukacja@muzeumpilsudski.pl
Więcej
Autorzy projektu:
Ania Knapek / Muzeum Narodowe / Śródmieście

Termin realizacji: luty–czerwiec 2015

Miejsce realizacji: Muzeum Narodowe w Warszawie

Adresaci: dzieci w wieku 6–14 lat i ich rodzice

Liczba uczestników: 20 dzieci + rodzice

Finansowanie:
Fundacja Orange, wkład własny MNW

Realizatorzy:
Ania Knapek – asystent w Dziale Edukacji Muzeum Narodowego w Warszawie, pomysłodawczyni i koordynatorka „Dobranocki w Muzeum”
Aleksandra Kresowska–Pawlak – historyk sztuki
i edukator muzealny z pasji,
Tomasz Rolniak – artysta, pedagog,
Martyna Karpowicz – twórca warsztatów filmowych, animatorka kultury.
Paulina Zacharek – historyczka sztuki, kuratorka wystaw, muzealniczka
Katarzyna Gromadzka – kierownik produkcji filmowej
i telewizyjnej
Michał Malinowski – pomysłodawca i założyciel Muzeum Bajek Baśni i Opowieści, opowiadacz, pisarz, pedagog i podróżnik.

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
U źródeł „Dobranocki w Muzeum” leżą poszukiwania działań, które opowiadałyby o zbiorach MNW poza jego murami, w świecie wirtualnym w zupełnie nowy sposób. Chciałam stworzyć narzędzie edukacyjne dostępne dla osób nie znających języka polskiego oraz osób niesłyszących. Zależało mi, aby twórcami tej treści byli Ci, którzy zazwyczaj są jedynie uczestnikami wydarzeń organizowanych w Muzeum. Bardzo ważne było dla mnie wykorzystanie w trakcie realizacji projektu metod pracy, dotychczas nie stosowanych w MNW. Wszystkie te dążenia połączyły się pewnego dnia w jedno i tak powstała „Dobranocka”.

Cele:
- popularyzacja wiedzy o polskich artystach;
- stworzenie w technice animacji poklatkowej dobranocek inspirowanych twórczością wybranych artystów, których prace pokazywane są w MNW;
- dotarcie z wiedzą o sztuce do dzieci z dysfunkcją słuchu, dzięki tłumaczeniu wszystkich bajek na język migowy i ich publikacja w Internecie na wolnej licencji.

Rezultaty:
Efektem projektu są dwie bajki – „Niezwykła przygoda Izy wśród artystów” oraz „O Stańczyku, który w porcie fiku–miku wpadł do wody i jakie tam miał przygody”. Animacje posiadają napisy w języku angielskim i tłumaczenie na język migowy.
Bardzo pozytywnym rezultatem „Dobranocki” jest kontynuacja przygody z Muzeum przez rodziny uczestniczące w projekcie. Kilkoro dzieci bierze udział w nowym projekcie MNW „W Muzeum wszystko wolno”, którego celem jest stworzenie przez dzieci wystawy czasowej w Muzeum.
Dzięki sukcesowi „Dobranocki” utwierdziłam się w przekonaniu, że warto realizować projekty interdyscyplinarne, ponieważ są one polem do rozwoju kreatywności i wyobraźni. Zachęcają także do korzystania i poszukiwania wiedzy z różnych dziedzin dla osiągnięcia zamierzonego celu.

Oryginalność koncepcji
Dużą wartością „Dobranocki w Muzeum” jest jej interdyscyplinarność. Dzięki zdobyciu i wykorzystaniu wiedzy różnych dziedzin: historii sztuki, animacji i sztuki opowiadania rodziny stworzyły własne bajki inspirowane dziełami ze zbiorów MNW. Animacje zostały opublikowane na stronie www.mnw.art.pl i kanale YouTube MNW. Oznacza to, że „Dobranocka” zaburzyła tradycyjny schemat Muzeum–nadawcy i widza–odbiorcy. Tym razem „widzowie” stworzyli narzędzie popularyzacyjne i edukacyjne dostępne na wolnej licencji, z którego radość i naukę mogą czerpać inni, w tym dzieci niesłyszące, gdyż bajki zostały przetłumaczone na języki migowy.

Umiejętności uczestników
„Dobranocka w Muzeum” była doskonałą okazją do zdobycia wiedzy o dziełach najsłynniejszych polskich artystów takich jak Jan Matejko, Olga Boznańska, Aleksander Gierymski czy Józef Chełmoński. Dzieci i rodzice odkryli sekrety sztuki opowiadania w sposób, który zaciekawi i zaangażuje słuchacza. Do osiągnięcia celu niezbędne było także poznanie zasad tworzenia animacji poklatkowej.
„Dobranocka”, ze względu na proces tworzenia animacji, była dobrą okazją do ćwiczenia własnej wyobraźni oraz cech takich jak cierpliwość i konsekwentne dążenie do celu.

Co było najtrudniejsze?
Szybko upływający czas jest wyzwaniem każdego projektu.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Bardzo zaskoczyło mnie zaangażowanie rodziców. Zazwyczaj podczas warsztatów rodzinnych udział opiekunów ogranicza się do pomocy dziecku w zadaniach plastycznych (np. wycinaniu, klejeniu etc.). „Dobranocka w Muzeum” sprawiła, że rodzice zaangażowali się w tworzenie bajek w takim samym stopniu jak dzieci. Wszystkim bardzo zależało na jak najlepszym rezultacie. I wszyscy się przy tym świetnie bawili.

Co sprawiło nam największą radość?
Uroczysta premiera bajek była niezwykle radosną i podniosłą chwilą. Spotkaliśmy się w Kinie MUZ MNW i wspólnie po raz pierwszy obejrzeliśmy gotowe, zmontowane i udźwiękowione „Dobranocki”. Na twarzach dzieci i rodziców widać było uśmiechy i dumę.
Więcej
Autorzy projektu:
Klaudia Wilk, Iwona Fabiszewska, Małgorzata Skolimowska, Iwona Mochocka / Przedszkole Nr 192 „Wesoły Pędzelek” / Białołęka

Termin realizacji: 20.09.2014 – 21.11.2014

Miejsce realizacji:
Przedszkole nr 192 „Wesoły Pędzelek”

Adresaci:
Dzieci i rodzice z białołęckich przedszkoli publicznych

Liczba uczestników: 35 dzieci + rodzice

Finansowanie:
Dzielnica Białołęka

Realizatorzy:
Klaudia Wilk, Iwona Fabiszewska, Małgorzata Skolimowska, Iwona Mochocka

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Podczas różnego rodzaju zabaw i zajęć w przedszkolu niejednokrotnie słuchałyśmy opowiadanych przez dzieci bajek. Podziwiałyśmy wyobraźnię i zdolności literackie naszych podopiecznych. Nie chciałyśmy, aby treść bajek została zapomniana. Spisywałyśmy ich treść, a dzieci wykonywały ilustracje. Zdawałyśmy sobie sprawę z tego, że w innych przedszkolach, podobnie jak u nas, są równie zdolne dzieci. Tak pojawił się pomysł na organizację międzyprzedszkolnego konkursu literackiego „Bajki rodzinne”. Naszym marzeniem było zebranie wszystkich tworzonych przez dzieci bajek i wydanie ich drukiem. Potrzebowałyśmy jednak na to środków finansowych. Projekt rozpoczął się we wrześniu 2014 r. Każde przedszkole mogło przesłać 4 bajki. Zgłoszonych zostało 20 prac. Jury wybrało po jednej pracy z każdej grupy wiekowej. Pozostałym przyznano wyróżnienia. Bajki zostały przepisane na komputerze, zeskanowano wykonane przez dzieci ilustracje, wykonano projekt okładki zbiorku bajek i przesłano w wersji cyfrowej do drukarni. W listopadzie wydrukowane książki dotarły do przedszkola, odbył się również uroczysty finał konkursu. Najlepsze prace zostały głośno odczytane. Bajki są systematycznie czytane dzieciom.

Cele:
- rozwijanie zdolności twórczych dzieci w wieku przedszkolnym;
- rozwijanie zdolności literackich;
- poszerzanie zainteresowań literaturą dziecięcą;
- prezentacja autorskich bajek dzieci z białołęckich przedszkoli;

Rezultaty:
- opracowanie i wydanie książeczek z bajkami, które są na co dzień czytane w przedszkolu i poza jego murami;
- integracja przedszkolnej społeczności;
- rozwój kreatywności dzieci – przedszkolaki tworzą bajki także po zakończeniu projektu;
- rozwój zainteresowań literackich i czytelniczych;
- nawiązanie współpracy z pobliską biblioteką, systematyczne uczestniczenie w warsztatach i spotkaniach z dorosłymi autorami literatury dziecięcej.

Oryginalność koncepcji
Dzieci samodzielnie tworzą bajki, są również ich ilustratorami. W treści bajki zachowane są charakterystyczne dla wieku dziecięcego idiomy. Bajka, od pomysłu po jej wykonanie, jest w całości dziełem dziecka (rodzic tylko spisuje treść opowiadanej bajki i pomaga w złączeniu kartek). Efektem końcowym jest wydrukowana w drukarni książeczka – najczęściej pierwsza w życiu publikacja dziecka.

Umiejętności uczestników
- kreatywność – własny pomysł na bajkę;
- bogate słownictwo – interesująca treść bajki;
- myślenie przyczynowo–skutkowe – fakty i zdarzenia połączone w jeden cykl logiczny;
- umiejętności manualne – tworzenie ilustracji do książek.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejsze w realizacji projektu było przekonanie rodziców do zachowania oryginalnej treści opowiadanej przez dziecko bajki. Prosiłyśmy, aby rodzice nie poprawiali gramatyki, nie zmieniali treści bajek, nie pomagali w ilustrowaniu poszczególnych scen. Bardzo zależało nam na tym, aby zostały zachowane charakterystyczne dla tego wieku idiomy dziecięce. Trudność sprawiło nam również wybranie najlepszej bajki, gdyż każda z nich był wyjątkowa i niepowtarzalna. Dlatego właśnie zdecydowałyśmy się nagrodzić wszystkie prace.

Czego się nie spodziewaliśmy?
- bardzo dużego zainteresowania konkursem;
- tak oryginalnych pomysłów dzieci - ciekawych historii opowiedzianych prostym, dziecięcym językiem, opatrzonych adekwatnymi ilustracjami wykonanymi przez młodych autorów.

Co sprawiło nam największą radość?
- zaangażowanie dzieci, rodziców oraz wszystkich białołęckich przedszkoli w tworzenie bajek na konkurs;
- pierwsza, wydana drukiem publikacja dziecięcych utworów, która pozwoliła spełnić nasze marzenia – przedszkolak stał się współautorem książki;
- wysoka ocena organizacji konkursu przez jego uczestników.
Więcej
Autorzy projektu:
Izabela Nowacka, Barbara Krajewska, Joanna Walczak / Gimnazjum 119 im. Marszałka J.Piłsudskiego / Wesoła

Termin realizacji: Marzec –czerwiec 2015r.

Miejsce realizacji:
Gimnazjum

Adresaci:
Uczniowie+rodzice +mieszkańcy dzielnicy

Liczba uczestników:
598 uczniów, 49 nauczycieli, goście

Finansowanie:
Rada Rodziców, środki własne

Realizatorzy:
Nauczyciele i młodzież

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
W 2015 roku odbył się XIII Szkolny Festiwal Nauki pod tytułem „Liczę, więc jestem”. Nasze wieloletnie działania inspirowane są chęcią zrozumienia świata, dlatego festiwale poświęcone były m.in. poznaniu tajników przyrody, wędrówkom w czasie i przestrzeni, poszukiwaniom atrakcyjnych autorytetów, „Małym Ojczyznom” i kulturom europejskim. Motywem tegorocznych działań stała się matematyka. Zgodnie z tradycją festiwal został rozpoczęty tematycznym spektaklem inauguracyjnym, w tym roku było to kostiumowe, groteskowe widowisko pt. „Raj matematyków” zrealizowane na kanwie 25 autorskich baśni matematycznych naszych uczniów.

Cele:
- wykorzystanie działalności literackiej, teatralnej, choreograficznej do promocji nauk ścisłych;
- kształtowanie w młodzieży różnorodnych umiejętności poprzez naukowe, artystyczne i logistyczne działanie;
- kreowanie i pokazywanie pozytywnych wzorców interdyscyplinarnej współpracy i postaw społecznych;
- promowanie umiejętności pracy zespołowej, nauka zasad współpracy i rywalizacji;
- rozpoznanie przez uczniów własnych potrzeb, możliwości i talentów edukacyjno-artystycznych;
- wykorzystanie kreatywności młodzieży do poszukiwania nowych atrakcyjnych form aktywności w praktyce szkolnej (dydaktyczne spektakle, publikacje, prezentacje, konkursy, eksperymenty, doświadczenia, panele dyskusyjne, warsztaty, wystawy…);
- promocja pasji odkrywania, zdobywania wiedzy;
- rozbudzanie w młodzieży zainteresowań matematyczno-przyrodniczych i technicznych, ukazanie świata nauki i techniki w atrakcyjnej i niekonwencjonalnej formie oraz promocja szkolnych inicjatyw edukacyjnych.

Rezultaty:
1. Spektakl „Raj matematyków” wg. pomysłu uczniów klasy matematycznej i w ich wykonaniu;
2. Warsztaty:
- matematyczne pt. „Wielkie liczby w kosmosie”,
- chemiczne pt. „Liczby w mikroświecie”,
- historyczne pt: „Jednostki historyczne, czyli jak ważono i mierzono dawniej”,
- geograficzno-astronomiczne: „Geografia liczb w pionie” ,
- biologiczne pt: „Dieta cud, zdrowia w bród” - degustacja dietetycznych wytworów kulinarnych.

3. Wystawy:
- matematyczno-filozoficzna pt: „Bryły platońskie jako żywioł”,
- matematyczno-techniczne: „Matematyka w architekturze” oraz „Świat różnych graniastosłupów – prezentacja wytworów cukierniczych”,
- historyczno-socjologiczne pt: „Kobiety w matematyce”.

Szkolny Festiwal Nauki skutecznie inspiruje do pracy z uczniem zdolnym w celu wykorzystania wszechstronnych możliwości młodzieży i pobudzenia aktywności środowiska. Walczy ze stereotypem nudnego naukowca i artysty lekkoducha, a także pozwala doświadczyć radości tworzenia i daje poczucie sukcesu.

Przyszłoroczne działania będą spektakularnie promować fizykę (tytuł roboczy „Z wizytą u Archimedesa”).

Oryginalność koncepcji
- holistyczne ujęcie działań edukacyjno-kulturalnych;
- twórcza realizacja oświeceniowej zasady „uczyć bawiąc” przez inspirowanie do odkrywania i zrozumienia świata na drodze samodzielnego doświadczania oraz uczestnictwa w procesie twórczym;
- uczynienie matematyki pretekstem dla uczniowskiej twórczości artystycznej (literackiej, plastycznej, aktorskiej);
- zaangażowanie pasjonatów nauk ścisłych do działań artystyczno-kulturalnych.

Umiejętności uczestników
- interdyscyplinarność festiwalu i zastosowane metody aktywizujące stały się formułą sprzyjającą zainteresowaniu matematyką nie tylko uczniów o talentach matematycznych, pozwoliła młodzieży na twórcze wykorzystanie talentów literackich, aktorskich, plastycznych (wykonanie rekwizytów, strojów, scenografii) oraz logistycznych;
- uczniowie z najstarszej klasy matematycznej wykorzystując znaną sobie nomenklaturę i swoistą wyobraźnię podczas redagowania tekstów baśni matematycznych z sukcesem zastosowali wiedzę i umiejętności stricte matematyczne i literackie, twórczo wykorzystując inspiracje literackie (twórczość St. Lema, A. Sapkowskiego, L. Carrola, baśnie polskie np. Legenda o Kraku) i filmowe np. „Shrek”, „Avengers. Czas Ultrona”) podczas tworzenia baśni;
- realizacja kostiumowego spektaklu teatralnego przez wszystkich uczniów klasy matematycznej na drodze dobrowolności stała się skuteczną formą oddziaływania pedagogicznego wobec uczęszczającej do tej klasy młodzieży o skłonnościach introwertycznych i uczniów z zespołem Aspengera;
- działania podczas realizacji spektaklu i redagowania okazjonalnego wydania baśni zaskutkowały wykorzystaniem umiejętności informatycznych (projektowanie okładki do publikacji, wykonanie prezentacji komputerowej wykorzystanej w spektaklu jako efekty specjalne) i muzycznych (opracowanie ścieżki dźwiękowej do spektaklu).

Co było najtrudniejsze?
- zaangażowanie nauczycieli humanistów w realizację projektu;
- stworzenie koncepcji spektaklu inauguracyjnego inspirowanego matematyką.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Entuzjastycznego uczestnictwa w tworzeniu baśni matematycznych i spektaklu teatralnego przez uczniów klasy matematycznej oraz bardzo aktywnej postawy publiczności współuczestniczącej w decydowaniu o losach bohaterów.

Co sprawiło nam największą radość?
Reakcja młodzieży na materialne dowody ich działalności artystyczno-kulturalnej m.in. okolicznościowe wydanie baśni matematycznych autorstwa 25 uczniów.
Więcej
Autorzy projektu:
Małgorzata Krasowska / Szkoła Podstawowa nr 94 im. I Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego / Włochy

Termin realizacji: Maj 2015r

Miejsce realizacji:
Szkoła Podstawowa nr 94

Adresaci:
Uczniowie, rodzice, nauczyciele, przedstawiciele społeczności lokalnej Starych Włoch

Liczba uczestników:
1000

Finansowanie:
Środki własne

Realizatorzy:
Małgorzata Krasowska oraz nauczyciele, uczniowie i rodzice Szkoły Podstawowej nr 94

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Kiedy ogląda się szkolne obchody dnia szkoły lub święto patrona szkolnego często uderza to, że przebiegają według pewnego schematu. Jest to wiązanka słowno–muzyczna z elementami historii szkoły lub życiorysu patrona. Uczniowie tego dnia przywdziewają biało–granatowy strój galowy. W wydarzenie zaangażowani są tylko niektórzy: nauczyciel przygotowujący akademię i grupka dzieci występujących podczas akademii. W naszej szkole do 2011 roku uroczystości też tak wyglądały - był to rok jubileuszu 80–lecia istnienia naszej szkoły. W tym momencie przyszła potrzeba zmiany i obchodzenia święta szkoły w sposób angażujący wszystkich uczniów, nauczycieli i rodziców. Święto szkoły według mojego pomysłu polega na pokazaniu pracy uczniów w innym wymiarze niż typowo szkolny. Temu służą projekty realizowane w ciągu całego roku szkolnego przez poszczególne klasy. Między wrześniem a październikiem uczniowie wspólnie z wychowawcą i rodzicami dokonują wyboru tematu, którym będą się zajmować przez kilka kolejnych miesięcy. Praca dzielona jest między wszystkie dzieci w zespołach lub indywidualnie. Problem zawarty w temacie zgłębiany jest poprzez poszukiwanie informacji o nim, samodzielne obserwacje, uczestnictwo w warsztatach, wycieczkach tematycznych, spotkaniach ze specjalistami, ludźmi nauki i kultury itd. Następnie zaczyna się samodzielne działanie: wykonywanie prac plastycznych, fotograficznych, albumów, pisanie scenariuszy, reportaży, opowiadań, kręcenie filmików i wiele innych form ekspresji. W kolejnym etapie przygotowywane są prezentacje, które będą obrazowały pracę klasy i jej efekty. Finałowym momentem jest gala w dniu święta szkoły, przypadająca w połowie maja. Tego dnia uczniowie są kuratorami swoich wystaw i jednocześnie odbiorcami wystaw innych klas. Jest to bardzo ekscytujące wydarzenie! Następnego dnia projekty pokazywane są podczas festynu rodzinnego rodzicom i wszystkim zainteresowanym osobom. Festyn święta szkoły „Ogrody Nauki i Sztuki” w mojej ocenie stanowi jednocześnie moment promocji i integracji całej społeczności szkolnej.

Cele:
Poszerzenie horyzontów poznawczych uczniów, ich umiejętności twórczego myślenia i działania oraz budowanie poczucia dumy z własnego wysiłku.

Rezultaty:
Każdy z trzydziestu projektów realizowanych w latach 2014-2015 w ramach „Ogrodów Nauki i Sztuki” może poszczycić się wyjątkowymi dowodami kreatywnej działalności dzieci o bogatej tematyce: prace rękodzieła artystycznego uczniów, wystawy fotograficzne, litografie, albumy, scenariusze spektakli teatralnych, nagrana płyta z muzyką wykorzystaną podczas realizacji warsztatów tanecznych, prezentacje multimedialne, reportaże, filmy promocyjne i animacyjne, artykuły prasowe, zbiór legend napisany przez dzieci. Były to między innymi takie projekty: Z muzyką przez świat, Mity greckie, Legendy Warszawskie, Astrid Lindgren – pisarka dla dzieci, Animacja filmowa, Detale architektoniczne Warszawy, Dawni Warszawianie, Powstanie Warszawskie, Bursztynowy szlak, Czekolada, Zawody świata, Mali reporterzy, Rękodzieło ludowe.

Oryginalność koncepcji
Projekt jest oryginalny ze względu na odejście od tradycyjnego obchodzenia uroczystości święta szkoły. Szkoła i jej święto angażuje wszystkich członków swojej społeczności w otwarcie nowych przestrzeni dla aktywności uczniów. Wskazuje dzieciom możliwości własnego, autentycznego i niebanalnego poznania świata naukowego i artystycznego oraz odnalezienia w nim własnego miejsca dla siebie.

Umiejętności uczestników
Ogrody Nauki i Sztuki zwiększają umiejętności uczniów samodzielnego poszukiwania wiedzy, porządkowania jej, identyfikowania miejsc pozwalających na twórcze działanie. Dzieci nabywają zdolność prezentacji, pokonują własną nieśmiałość. Wielkie znaczenie ma nabycie umiejętności szanowania dokonań innych i wyrażania tego.

Co było najtrudniejsze?
Zorganizowanie w jednym czasie i miejscu około trzydziestu wystaw, prezentacji, spektakli i innych form artystycznego wyrazu twórczości uczniów.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Miłym zaskoczeniem było dla nas duże zainteresowanie ze strony osób, które wcześniej o naszej szkole nie słyszały, ale zaintrygował ich pomysł święta szkoły pomyślanego jako moment promocji twórczości dzieci.

Co sprawiło nam największą radość?
Powodem do największej radości było to, że dzieci, które prezentowały swoje dokonania robiły to w sposób bardzo ciekawy, często profesjonalny. Świadczyło to o ich dużym zaangażowaniu w przygotowanie. Drugą rzeczą, która nas cieszy jest to, że dzieci potrafiły docenić innych. Często podczas gali słychać było okrzyki zachwytu nad wyrobami artystycznymi lub dekoracjami innych klas.
Więcej
„Przedszkole bez zabawek – czyli wyobraźnię dobrą mam więc zabawki robię sam”

Autorzy projektu:
Iwona Fabiszewska, Małgorzata Skolimowska, Tatiana Kłusek, Iwona Mochocka / Przedszkole NR 192 „Wesoły Pędzelek” / Białołęka

Termin realizacji: 03.11.2014 – 27.02.2015

Miejsce realizacji: Przedszkole nr 192 „Wesoły Pędzelek”

Adresaci: Dzieci pięcioletnie uczęszczające do Przedszkola nr 192 „Wesoły Pędzelek”

Liczba uczestników: 50

Finansowanie:
brak

Realizatorzy:
Małgorzata Skolimowska, Tatiana Kłusek, Iwona Mochocka, Monika Radkowska – Brudek, Mariola Wachocka, Katarzyna Konik, Jolanta Warzecha

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Inspiracją do opracowania projektu był artykuł pt. „Przedszkole bez zabawek” autorstwa niemieckich pedagogów Elke Schuberta i Reinera Stricka. Z dużym zainteresowaniem zapoznałyśmy się z jego treścią. Zainspirowane pomysłem postanowiłyśmy opracować własny projekt. Przedyskutowałyśmy jego przebieg z rodzicami. W pełni poparli naszą inicjatywę. Wspólnie z nami gromadzili od początku listopada różne pomoce. Kiedy w grudniu przybył do przedszkola Św. Mikołaj, oprócz prezentów, wręczył dzieciom list, który nauczycielka odczytała po uroczystości. Św. Mikołaj zaprosił wszystkie zabawki z sali, na okres dwóch tygodni, do swojej krainy. Kiedy po Nowym Roku dzieci przyszły do przedszkola, w salach nie było już zabawek. Ich miejsce zajęły zgromadzone wcześniej materiały. Od tej pory, przez dwa tygodnie, dzieci musiały same tworzyć zabawki i organizować sobie dzień w przedszkolu. Pierwsza edycja projektu odbyła się w roku szkolnym 2011/2012. Powtarzamy go cyklicznie, wprowadzając coraz to nowe modyfikacje. Pomagają nam w tym zarówno nauczyciele pracujący z dziećmi, jak i rodzice naszych przedszkolaków.

Cele:
- rozwijanie kreatywności;
- przeciwdziałanie uzależnieniom wieku przedszkolnego (elektroniczne zabawki, telewizja, gry komputerowe itp.);
- zaproponowanie dzieciom i rodzicom nowej, ciekawej formy spędzania czasu wolnego’
- wzmacnianie silnych stron psychiki dziecka, które uodpornią je na uzależnienia;
- nabywanie kompetencji społecznych.

Rezultaty:
- niezwykłe, oryginalne prace dzieci;
- większa chęć dzieci do organizowania zabaw zespołowych;
- większa chęć dzieci do współpracy i niesienia sobie pomocy;
- integracja i zaangażowanie społeczności przedszkolnej;
- ośmielenie i podwyższenie samooceny dzieci nieśmiałych;
- nowy, atrakcyjny sposób spędzania czasu wolnego.

Oryginalność koncepcji
Stworzono w przedszkolu sytuację inną niż zwykle. Dzieci nie miały w salach gotowych zabawek. Samodzielnie, wykorzystując wyobraźnię i zgromadzone w sali pomoce, wykonały własne zabawki. Przez dwa tygodnie bawiły się tylko nimi. Rodzice angażowali się w zajęcia. Odwiedzali przedszkole zarówno rano, jak i po południu. Uczestniczyli w organizowanych przez nauczycieli warsztatach i razem z dziećmi tworzyli zabawki.

Umiejętności uczestników
- kreatywność, chęć podejmowania niestandardowych działań;
- umiejętność radzenia sobie w sytuacji trudnej i niecodziennej;
- umiejętności manualne;
- umiejętności organizacyjne;
- umiejętność współpracy;
- umiejętność organizowania sobie i bliskim czasu wolnego.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejszy był pierwszy dzień realizacji projektu, kiedy dzieci musiały odnaleźć się w nowej rzeczywistości i uwierzyć w to, że same potrafią wykonać równie atrakcyjne zabawki, jak te, które wyjechały do krainy Św. Mikołaja. Trudne również było przekonanie nauczycieli do tego, aby byli tylko obserwatorami, czuwającymi nad bezpieczeństwem dzieci i nie ingerującymi w ich działania. Powstrzymanie się od oferowania pomocy dzieciom, stanowiło nie lada problem.

Czego się nie spodziewaliśmy?
- tak dużego zaangażowania rodziców i ich udziału we wspólnych zabawach;
- oryginalnych i zaskakujących pomysłów dzieci;
- bardzo dobrej współpracy pomiędzy dziećmi;
- dużego zaangażowania dzieci nieśmiałych.

Co sprawiło nam największą radość?
- obserwowanie zaangażowania dzieci oraz uśmiechu na ich twarzach;
- wspólna zabawa z dziećmi;
- zadowolenie rodziców;
- wspaniałe wytwory.
Więcej
Autorzy projektu:
Katarzyna Wejss / Ursynoteka / Ursynów

Termin realizacji: od marca do grudnia 2014

Miejsce realizacji: Oddział dla dzieci i młodzieży Wypożyczalnia nr 112 przy ul. Nugat 4

Adresaci: dzieci w wieku od 8 do 12 lat mieszkające na Ursynowie oraz uczniowie szkół podstawowych,

Liczba uczestników: 15

Projekt cykliczny - 10 spotkań

Finansowanie:
środki własne Ursynoteki

Realizatorzy:
Katarzyna Wejss, Marcin Kunica, Bogna Okońska

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Nazywam się Katarzyna Wejss. Od kilkunastu lat pracuję w Ursynowskiej Bibliotece Publicznej. Jestem warszawianką i bardzo ważna jest dla mnie historia mojego miasta. Lubię o niej słuchać, lubię o niej opowiadać. Pracuję z dziećmi i pasjonuję się filmem. Pomysł na ten projekt zrodził się z moich osobistych doświadczeń. Chciałam, żeby dzieci przychodzące do mojej wypożyczalni zakochały się w miejscu, w którym mieszkają, żeby wiedziały skąd pochodzą. Chciałam również, żeby biblioteka była postrzegana jako miejsce, w którym można interesująco i twórczo spędzić czas.

Cele:
- przybliżenie wszystkim chętnym postaci patrona dzielnicy Ursynów;
- nauka techniki animacji poklatkowej;
- wyrobienie w uczestnikach projektu poczucia sprawczości;
- zainteresowanie uczestników projektu historią Warszawy.

Rezultaty:
10 warsztatów, kilkanaście pokazów filmowych otwartych.
Biblioteka zaczęła być postrzegana jako miejsce ciekawych, nowatorskich i twórczych wydarzeń. Zyskaliśmy grupę wiernych odbiorców naszych działań.

Oryginalność koncepcji
Animacja poklatkowa płaska collage’owa, opowiadanie o historii Warszawy w nowatorski sposób.

Umiejętności uczestników
W trakcie projektu dzieci nauczyły się jak napisać scenariusz filmowy i wykonać film techniką animacji poklatkowej. Uczestnicy uzyskali poczucie sprawczości oraz doskonalili umiejętności pracy zespołowej. Dzieci poznały postać patrona dzielnicy Ursynów, a także przekonały się, że historia naszej okolicy jest fascynująca.

Co było najtrudniejsze?
Warsztaty były realizowane na bardzo małej powierzchni. Młodzi uczestnicy wykazali się niezwykłym zaangażowaniem i cierpliwością przy tak żmudniej i długiej pracy, jaką jest tworzenie animacji poklatkowej.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewaliśmy się tego, że film zostanie zauważony i tak dobrze przyjęty.

Co sprawiło nam największą radość?
Wspaniały efekt końcowy w postaci filmu, a także pozytywne przyjęcie projektu przez mieszkańców Warszawy i I miejsce w finale WNEK.
Więcej
Autorzy projektu:
Łukasz Szewczyk/ Stowarzyszenie Pracownia Filmowa „Cotopaxi” / Żoliborz

Termin realizacji: czerwiec - grudzień 2014

Miejsce realizacji: Dzielnica Żoliborz

Adresaci: terapeuci, uczestnicy ze Środowiskowego Domu Samopomocy pośrednio widzowie

Liczba uczestników: 28 bezpośrednich

Finansowanie:
Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej

Realizatorzy:
Stowarzyszenie Pracownia Filmowa „Cotopaxi”
partner: Środowiskowy Dom Samopomocy

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
W 2011 roku prowadziliśmy projekt filmowy z seniorami z Rudawki i Zatrasia. Jedna z uczestniczek była wolontariuszką Środowiskowego Domu Samopomocy przy ul. Rydygiera 3 w Warszawie i zaproponowała by powstał film o jego funkcjonowaniu. W ten sposób po raz pierwszy spotkaliśmy się z domownikami Domu Samopomocy.

Cele:
- wzmocnienie integracji społecznej osób z zaburzeniami psychicznymi i ich rodzin ze środowiskiem lokalnym poprzez rzecznictwo i propagowanie postaw otwartości społecznej.;
- promowanie dobrych praktyk przez zmianę istniejących stereotypów dotyczących społecznego funkcjonowania osób z zaburzeniami psychicznymi;
- tworzenie innowacyjnego partnerstwa społeczno-publicznego w celu podnoszenia jakości oferty wsparcia adresowanej do osób z zaburzeniami psychicznymi ze Środowiskowego Domu Samopomocy na Żoliborzu.

Rezultaty:
- realizacja filmów, publikacja filmów oraz zdjęć z warsztatów i realizacji etiud w sieci; premiera filmów w kinie Wisła;
- zwiększenie upodmiotowienia i partycypacji osób z zaburzeniami psychicznymi;
- pobudzenie kreatywności zbiorowej osób z zaburzeniami psychicznymi, uczestnicy nauczyli się jak z kilku pomysłów czy wyobrażeń można stworzyć coś wspólnego;
- ukazanie świata widzianego oczyma uczestników w debacie publicznej;
- lepsza integracja i zrozumienie ról i obowiązków w triadzie osoby z zaburzeniami, opiekunowie, terapeuci;
W projekt zaangażowano wolontariuszy, którzy pracując z osobami z zaburzeniami psychicznymi stali się żywym świadectwem przełamywania barier i stereotypów. Udało się ukazać problemy i możliwości uczestników w sposób wolny od stereotypów oraz uaktywnić potencjał twórczy i intelektualny uczestników. Działania przyczyniły się do upowszechnienia pozytywnego wizerunku osób z zaburzeniami psychicznymi poprzez filmy o Środowiskowym Domu Samopomocy na stronie internetowej i videoblogu Dodatkowym rezultatem jest również podniesienie potencjału działań Stowarzyszenia poprzez innowacyjne partnerstwo społeczno-publiczne. A największą zaletą projektu była silna integracja i pobudzanie procesu grupowego.

Oryginalność koncepcji
Projekt bazował na rozwijanej przez Stowarzyszenie technice Participatory Video (wideo uczestniczące). Jako jedyni w Polsce zajmujemy się implementacją tej techniki, jej praktycznym zastosowaniem, jak i metodologicznym doprecyzowaniem. Wideo uczestniczące jest zarówno zbiorem konkretnych umiejętności pozwalających grupom na wypracowanie własnych wypowiedzi filmowych, a także podejściem w którym wszyscy czują się równie ważni, twórczy i sprawczy.

Umiejętności uczestników
Uczestnicy zdobyli podstawowe umiejętności z zakresu przygotowywania filmów: realizacji zdjęć, dźwięku, produkcji i montażu. Jednak najważniejsza była umiejętność współpracy w grupie, otwartość, wyrażanie siebie, swoich emocji, problemów i postaw.

Co było najtrudniejsze?
Trudny był początek. Przygotowując scenariusz mieliśmy już za sobą warsztaty z terapeutami pracującymi na co dzień z osobami z niepełnosprawnością intelektualną i z chorobami psychicznymi. Jednak mieliśmy wrażenie, że ciężko jest nam się przebić, zdobyć zaufanie i otworzyć uczestników. Gdy przystąpiliśmy do realizacji filmów, wszystkie bariery zniknęły. Pozostał jeszcze mały niepokój czy podczas premiery uczestnicy pokonają stereotypową stygmatyzację chorobą, odmiennością i wyjdą na scenę, powiedzą o swoich doświadczeniach. Ten niepokój stał się za to jedną z największych radości.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Zrealizowaliśmy wiele projektów bazujących na technice wideo uczestniczącego i to z wieloma grupami. Jednak żadnego nie traktowaliśmy i nie odczuwaliśmy tak bardzo indywidualnie. Wspólne warsztaty, zdjęcia do filmów, układanie scen w gotowe filmy były w zasadzie tylko wydarzeniem dodatkowym. Bardzo dobrze czuliśmy się pracując razem. Mimo że projekt się skończył, to dla nas się nic nie zmieniło. Wciąż jestśmy w kontakcie z uczestnikami, a obecny czas traktujemy tylko jako przerwę w działaniach. Nie spodziewaliśmy się również emocji towarzyszących uroczystej premierze. Poziom otwartości i szczerości płynącej z filmów sprawiał, że było to wydarzenie wzruszające dla wszystkich.

Co sprawiło nam największą radość?
Cieszymy się z oddziaływania projektu i jednego z jego najważniejszych rezultatów – przełamania obaw i lęków uczestników. Widzimy, jak stają się bardziej otwarci, angażują się w działania społeczne. Mamy wrażenie, że zrobiliśmy krok w stronę połączenia dwóch brzegów przedzielonych rzeką uprzedzeń, stereotypów i lęków – z jednej strony osób z niepełnosprawnością intelektualną i osób z chorobami psychicznymi, a z drugiej resztą społeczeństwa. Filmy będą elementem kształcenia pedagogów. Cieszymy się, że udaje nam się sprawiać, że możemy żyć bliżej siebie, lepiej się nawzajem rozumiejąc.
Więcej
Autorzy projektu:
Liliana Chwistek, Ewa Jakubowska, Rafał Sendyka / Gimnazjum nr 1 z oddziałami dwujęzycznymi im. Roberta Schumana / Mokotów

Termin realizacji: Wrzesień 2014-czerwiec 2015

Miejsce realizacji:
Gimnazjum nr 1 z oddziałami dwujęzycznymi im. Roberta Schumana i MDK Mokotów

Adresaci: Uczniowie i pracownicy Gimnazjum nr1, rodzice uczniów, mieszkańcy Mokotowa

Liczba uczestników: 22

Finansowanie:
Środki własne, we współpracy z MDK Mokotów i Radą Rodziców

Realizatorzy:
Nauczyciele i uczniowie Gimnazjum nr 1

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Zobaczyłam, jaki mam potencjał w szkole i zapytałam uczniów, czy chcieliby zrobić przedstawienie, w którym mogliby występować, śpiewać i tańczyć, zrobić dekoracje oraz rekwizyty. Przedstawienie, w którym każdy uczeń znalazłby coś dla siebie - wedle zainteresowań i możliwości, a także dopasowanych do ich cech charakteru. Pomysł na temat i tytuł przedstawienia przyszedł później, podczas burzy mózgów.

Cele:
Bazując na potencjale uczniów chcieliśmy:
- wzmocnić ich wiarę w swoje możliwości,
- zintegrować nastolatków,
- znieść podziały między nimi,
zbudować wśród nich wzajemny szacunek.

Rezultaty:
Wszystkie postawione cele i więcej, czyli to, co nas zaskoczyło pozytywnie.

Młodzież dojrzała, zintegrowała się, wzięła odpowiedzialność za sukces projektu we własne ręce. Teraz chcą zrealizować podobny projekt samodzielnie, czują się na tyle pewni, żeby przygotować kolejne przedstawienie łączące autorski scenariusz, choreografię, muzykę i śpiew.

Oryginalność koncepcji
Autorski projekt i scenariusz uczniów i nauczycieli.

Umiejętności uczestników
Śpiew, taniec, choreografia, gra na instrumentach muzycznych, gra aktorska, organizacja. Rola inspicjenta, suflera, montażysty, technika, dźwiękowca.

Co było najtrudniejsze?
Wzbudzić w uczniach wzajemny szacunek i znieść podziały między nimi. Sprawienie, żeby uczniowie uwierzyli we własne możliwości, nie poddawali się mimo braku umiejętności, przychodzili punktualnie, współpracowali, przełamywali wstyd, poświęcali własny wolny czas po szkole, wzajemnie się motywowali i wspierali.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Tak wielu talentów literackich, muzycznych, instrumentalnych, organizatorskich, aktorskich, choreograficznych. Pojawili się nowi leaderzy, za którymi poszła grupa. Uczniowie klas młodszych chcą, aby powtórzyć teraz z nimi ten projekt.

Co sprawiło nam największą radość?
Zgranie się grupy młodzieży, praca nad wspólnym celem, dbanie o swoich rówieśników.
Więcej
„Działania edukacyjne wokół spektaklu „Iwona, księżniczka z burbona”

Autorzy projektu:
Paweł Łysak, Paweł Sztarbowski, Dominika Szulc / Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera w Warszawie

Termin realizacji: marzec – czerwiec 2015 r.

Miejsce realizacji:
Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera

Adresaci: Młodzież od 14 roku życia; nauczyciele, edukatorzy, rodzice

Liczba uczestników: od 15-30 osób na każdym spotkaniu, ok. 30 nauczycieli na konferencji

Finansowanie:
Środki własne Teatru

Realizatorzy:
Michalina Butkiewicz, Izabela Chlewińska, Marta Choromańska, Michał Czachor, Lena Frankiewicz, Marek Karolczyk, Jarosław Mirkiewicz, Paweł Łysak, Kamil Pater, Roman Przylipiak, Paweł Sztarbowski, Dominika Szulc, Sebastian Świąder

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Pierwsze rozmowy na temat projektu pojawiły się w listopadzie 2014 r. Wyraziliśmy wspólną chęć zadbania o młodego widza w teatrze, następnie zaczęliśmy się zastanawiać nad tym, w jaki sposób możemy ten cel najlepiej zrealizować. Ponieważ od początku myśleliśmy o projekcie w formule edukacyjnej, równolegle do poszukiwania tekstu odbywały się poszukiwania elementów budujących szerszy kontekst do spektaklu i ułatwiających zaangażowanie widzów. Dodatkową ramą dla naszych rozważań był zaproponowany na marzec blok tematyczny „Miasto. Między utopią a rozczarowaniem”. Koncepcję i wstępny plan działań przygotowaliśmy jeszcze przed rozpoczęciem produkcji spektaklu.

Cele:
Wspieranie młodych widzów w budowaniu kontekstu do spektaklu, uwrażliwienie ich na sprawy społeczne, rozbudzanie twórczej aktywności, zainteresowanie nauczycieli nowymi formami edukacji kulturalnej.

Rezultaty:
- warsztaty z twórcami spektaklu,
- warsztaty wprowadzające do spektaklu
- warsztaty po spektaklu z pedagogiem teatru,
- konferencja dla nauczycieli „Jaki teatr dla młodego widza?”.
Zostały zrealizowane rozmowy z publicznością po każdym spektaklu w teatrze, wydane zostały zeszyty metodyczne dla nauczycieli oraz program do spektaklu koncentrujący się na zagadnieniu rozwarstwienia społecznego.
Młodzi ludzie w aktywny sposób podjęli refleksję na temat problemów poruszanych w spektaklu. Nauczyciele, rodzice oraz edukatorzy zapoznali się z możliwościami zastosowania teatru jako platformy do nawiązania dialogu z młodymi ludźmi.

Oryginalność koncepcji
Kompleksowe podejście do projektu. Zostali nim objęci młodzi ludzie, dla których nadal brakuje propozycji w repertuarze polskich teatrów oraz nauczyciele, edukatorzy i rodzice, którzy najczęściej umożliwiają im kontakt z tą formą sztuki.

Umiejętności uczestników
umiejętność krytycznego myślenia; umiejętność twórczego i swobodnego wyrażania się; umiejętności uważnego słuchania, nadawania, przemawiania; umiejętność dostrzegania, dzielenia i rozumienia emocji innych ludzi i ich punktu widzenia

Co było najtrudniejsze?
Znalezienie narzędzi, które umożliwią młodym widzom łatwiejszy dostęp do doświadczenia teatralnego.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Tak intensywnych i wnikliwych rozmów po spektaklach.

Co sprawiło nam największą radość?
Największą radością były i są spotkania z widzami, które otwierają wciąż nowe przestrzenie interpretacyjne i utwierdzają nas w przekonaniu, że warto stwarzać widzom możliwości wymiany myśli na temat problemów poruszanych w spektaklu.
Więcej
Autorzy projektu:
Małgorzata Knap, Elżbieta Kieszkowska / Szkoła Podstawowa nr 314 im. Przyjaciół Ziemi / Białołęka

Termin realizacji: Wrzesień 2014 r. – czerwiec 2015 r.

Miejsce realizacji: Warszawa

Adresaci: Uczniowie, rodzice klasy 5d Szkoły Podstawowej nr 314 im. Przyjaciół Ziemi

Liczba uczestników: 24 uczniów i ich rodzice

Finansowanie:
środki własne szkoły

Realizatorzy:
Uczniowie, nauczyciele

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Pomysł projektu zrodził się z obserwacji, iż uczniowie klasy nie znają Warszawy, nie znają swojego miasta. W klasie czwartej poznawali Białołękę – swoja dzielnicę, a w klasie piątej nadeszła pora, by ruszyć dalej.

Cele:
- poznanie Warszawy,
- kształcenie umiejętności współpracy,
- integracja środowiska.

Rezultaty:
Poznanie Warszawy, integracja zespołu.

Oryginalność koncepcji
Wyprawy zostały zaplanowane przez uczniów, którzy uzupełnili hasło: moje miasto to… ogrody, cmentarze, fontanny, nowoczesność, fabryki, teatry, kina, galerie, muzea, komunikacja. Samodzielnie, podzieleni na zespoły, opracowywali szczegóły konkretnej wycieczki: informacje o miejscu, ewentualne wejścia, jak dojechać, inne atrakcje (np. odpoczynek w Pijalni Czekolady E. Wedel przy ulicy Szpitalnej), koszty. W trakcie byli przewodnikami, a po wycieczce każdy zespół pisał sprawozdanie, które umieszczane było na klasowym blogu. W wycieczkach uczestniczyły uczniowie klasy, rodzeństwo, chętni rodzice.

Umiejętności uczestników
Aby wycieczki były ciekawe, uczniowie w zespole musieli ustalić, co kryje się pod głównym hasłem, zebrać na ten temat informacje, opracować je. Niezbędna była znajomość Warszawy, umiejętność korzystania z różnych źródeł informacji oraz umiejętność współpracy.

Co było najtrudniejsze?
Konsekwencja w dotrzymaniu zaplanowanych terminów.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Tak dużego zainteresowania i pozytywnego, aktywnego odbioru przez społeczność klasy.

Co sprawiło nam największą radość?
Świadomość, że uczniowie są naprawdę dumni z tego, co robią i uczą się dostrzegać bardzo różne oblicz miasta.
Więcej
Autorzy projektu:
Nina Prusak, Adriana Gawenda, Mirosława Puczko-Szymańska, Sławomir Kucharczyk / Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr 330 im. Nauczycieli Tajnego Nauczania / Ursynów

Termin realizacji: luty 2015 – czerwiec 2016

Miejsce realizacji:
Warszawa

Adresaci:
Dzieci 2 i 3 klas szkoły podstawowej

Liczba uczestników: 33 osoby

Finansowanie:
Warszawskie Inicjatywy Edukacyjne, Biuro Edukacji

Realizatorzy:
Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr 330

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Warsztaty twórczego pisania wymyślili rodzice. To pomysł na tworzenie okazji, które rozwijają, uczą nowych umiejętności, zachęcają do skutecznego działania dzieci, rodziców i szkołę. Zaczęliśmy od książek i opowiadania historii, ponieważ słowo jest środkiem do porozumiewania się. Umiejętność przekazywania treści jest niezbędna, żeby być wysłuchanym, zrozumianym, zauważonym. Uczyliśmy jak okiełznać wyobraźnię, współpracować, przekuć pomysł w dzieło oraz jak dotrzeć do czytelników.

Cele:
- zdobycie wiedzy i praktycznych umiejętności przez uczniów klas 2 i 3 szkoły podstawowej w zakresie tworzenia książki na wszystkich etapach: od pomysłu, przez pisanie, ilustrowanie, aż do oprawienia;
- nauka doprowadzenia do końca podjętego zadania;
- nauka pracy zespołowej.

Rezultaty:
- 7 warsztatów;
- 8 książek (tytułów), wydrukowanych w profesjonalnej
drukarni, które zostały włączone do zbiorów bibliotecznych;
- powstał Pomnik Książki z przygotowanych przez dzieci makiet;
- młodzi autorzy są zapraszani na spotkania literackie w innych szkołach i bibliotekach, prezentowali swoje prace podczas Warszawskich Targów Książki.

Oryginalność koncepcji
- zaangażowanie dzieci w pełen proces twórczy – od wizji do realizacji dzieła;
- nauka praktyczna umiejętności dzisiaj już unikalnych;
- pozostawienie dzieciom swobody w wyborze koncepcji i stałe podążanie za ich pomysłami.

Umiejętności uczestników
- uczniowie uzyskali wiedzę i praktyczne umiejętności niezbędne w procesie tworzenia książki;
- poznali techniki pisania, ilustrowania i oprawiania książek,
zostali autorami książki i ilustracji;
- zwiększyli swoją wiedzę dotyczącą zawodu pisarza, ilustratora, introligatora;
- zwiększyli umiejętności kreatywnego myślenia;
- poprawili umiejętność współpracy w grupie;
- zyskali możliwość odkrycia talentu i swoich mocnych stron.

Co było najtrudniejsze?
Praca z indywidualnościami, które pojawiały się zarówno wśród dzieci, jak i rodziców. Takie osoby musiały zorganizować swoją pracę w grupie w taki sposób, żeby wyznaczonym terminie poszczególne zadania zostały zrealizowane.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Zaangażowania dzieci w pracę z - mogłoby się wydawać - archaiczną formą wyrazu. Pełnego, aktywnego podjęcia współpracy przez rodziców, nawet w trudnych momentach – spotkania kilkuosobowych zespołów roboczych w domach czasem bardziej inspirowały młodych autorów do zabawy, a nie do pracy☺.

Co sprawiło nam największą radość?
W szkolnej bibliotece rówieśnicy zapisują się w kolejce do wypożyczenia książek młodych twórców. Dzieci i rodzice poczuli smak realizacji swojego pomysłu. Rodzice dodali odwagi szkole, a szkoła dodała odwagi rodzicom, żeby zmieniać szkołę na lepsze.
Więcej
Autorzy projektu:
Paulina Haratyk / Dział Edukacji Stowarzyszenia Nowe Horyzonty / Śródmieście

Termin realizacji: 10.2013 – 06.2015

Miejsce realizacji: Pierwszy rok WAFu odbywał się w Warszawskim Centrum Innowacji Edukacyjno-Społecznych i Szkoleń, natomiast kolejny w szkołach i placówkach uczestników projektu, gdzie nauczyciele i edukatorzy przekazywali zdobytą wiedzę swoim podopiecznym.

Adresaci: warszawscy nauczyciele oraz edukatorzy

Liczba uczestników: ok. 900 osób (nauczycieli, edukatorów oraz uczniów)

Finansowanie:
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego , Warszawskie Centrum Innowacji Edukacyjno-Społecznych i Szkoleń, środki własne Stowarzyszenia Nowe Horyzonty

Realizatorzy:
Koordynatorka projektu Paulina Haratyk, prowadzący zajęcia Piotr Mikucki, Paweł Ziemilski, Matej Bobrik oraz filmowcy i specjaliści zaproszeni do projektu w charakterze gości

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
WAF poprzedziły projekty warsztatowe „Akademia Nowe Horyzonty” oraz „Letnia Akademia Nowe Horyzonty”, które realizujemy w Stowarzyszeniu od 10 lat. W efekcie tych działań dostrzegliśmy, że nauczyciele i edukatorzy z Warszawy nie mają wystarczających narzędzi, by w swoich szkołach i placówkach wykorzystywać kino i nowe media do tego, by uczyć o otaczającym świecie.

Cele:
Kształcenie nauczycieli i edukatorów w zakresie filmu i nowych mediów oraz przekonywanie, iż narzędzia te pomagają w walce z problemami i wyzwaniami współczesnego świata, a film jest doskonałym narzędziem komunikacji.

Rezultaty:
Przeszkoliliśmy ponad 900 osób: nauczycieli, edukatorów i uczniów, w zakresie korzystania z nowoczesnych narzędzi edukacji, rozwoju wrażliwości estetycznej, kształtowania krytycznej postawy wobec mediów, jak również korzystania z otwartych zasobów edukacyjnych i licencji Creative Commons.
Uczestnicy WAF stworzyli ok. 40 filmów i zrealizowali ok. 20 projektów z uczniami, które udostępniliśmy w bazie dobrych praktyk „Projekty Szkolne” oraz na YouTube.

Oryginalność koncepcji
WAF był pierwszą tego rodzaju inicjatywą w Polsce, kształcącą w sposób profesjonalny w zakresie filmu i nowych mediów nauczycieli i edukatorów. Oprócz umiejętności praktycznych, staraliśmy się uwrażliwiać uczestników na kino oraz jego język, tak by mogli oni przekazać swoim uczniom zdobytą wiedzę.

Umiejętności uczestników
Podstawowa wiedza na temat realizacji filmów na każdym etapie – od scenariusza, poprzez reżyserię i zdjęcia, skończywszy na montażu. Poszerzenie wiedzy z zakresu kina – jego historii, nurtów i wybitnych dzieł, ale także wiedzy na temat wykorzystywania filmu w procesie edukacji (m.in. realizacji projektów artystycznych, prawa autorskiego, otwartej kultury i licencji Creative Commons).

Co było najtrudniejsze?
Wytrącenie nauczycieli i edukatorów z ich dotychczasowych schematów pracy nad filmem oraz skłonienie ich, by poczuli się jak prawdziwi reżyserzy filmowi.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Największą radością, a jednocześnie zaskoczeniem, okazały się filmy zrealizowane przez uczestników. Mamy dowód na to, że 9 miesięcy wystarczy, by z amatora stać się profesjonalistą!
Więcej
Autorzy projektu:
Magdalena Milczewska, Anna Chanke / Przedszkole nr 125 „Pod Złotym Promykiem” / Targówek

Termin realizacji: 19 – 22 maja 2015 r.

Miejsce realizacji:
Warszawa , Warmia

Adresaci:
dzieci 5-letnie z grupy „Pszczółki”
rodzice

Liczba uczestników: 26 dzieci + rodzice

Finansowanie:
Środki własne rodziców

Realizatorzy:
Wychowawcy na Zielonym Przedszkolu:
Anna Chanke
Magdalena Milczewska
warsztaty etnograficzne:
Muzeum Etnograficzne w Warszawie
Skansen w Olsztynku,
Wioska Garncarska w Kamionce.
warsztaty ceramiczne:
Wioska Garncarska w Kamionce.
warsztatów kulturowo-przyrodnicze:
Zofia Wojciechowska z Centrum Kultury w Mrągowie
warsztaty przyrodnicze:
Zbigniew Pietrzykowski - leśniczy z nadleśnictwa Olsztynek.

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Wszystko zaczęło się od warsztatów w Muzeum Etnograficznym w Warszawie „Tęczą malowane”, podczas których dzieci poznały kulturę ludową Mazowsza. Po tym doświadczeniu wspólnie podjęliśmy decyzję o chęci poszerzenia naszej wiedzy na temat tradycji związanych z innymi obszarami Polski i zdobywaniu sprawności „Etnologa”. Pomysł ten mógł być zrealizowany podczas Zielonego Przedszkola, czyli 4-dniowego wyjazdu na Mazury.

Cele:
- rozwijanie odporności emocjonalnej dzieci w wieku przedszkolnym;
- rozwijanie kompetencji komunikacyjnych w kontaktach z dziećmi i dorosłymi;
- stwarzanie możliwości do poznawania kultury związanej z terenami bliskimi dziecku - Mazowsze;
- stwarzanie możliwości do porównywania kultury znanej dzieciom - Mazowsze - z kulturą nowo poznaną - Warmia;
- poznawanie ginących zawodów;
- rozwijanie tolerancji;
- budowanie więzi emocjonalnej i integracja grupy;
- rozwijanie umiejętności pracy w zespole i przynależności do grupy;
- kształtowanie pozytywnej samooceny;
- wdrażanie dzieci do bycia samodzielnym;
- promowanie działań przedszkola w środowisku lokalnym, miejskim i ogólnopolskim.

Rezultaty:
Rezultaty twarde:
- warsztaty „Tajemnice wiejskiej okiennicy” i „Stroje ludowe na Warmii i Mazurach” w Muzeum Budownictwa Ludowego – Parku Etnograficznym w Olsztynku;
- warsztaty „Dotyk Mazurskiej Kultury” w Wiosce Garncarskiej w Kamionce;
- warsztaty kulturowo-przyrodnicze z Panią Zosią Wojciechowską z Ośrodka Kultury z Mrągowa;
- warsztaty przyrodnicze w okolicznym lesie i oprowadzenie po wsi Maróz;
- wizyta w skansenach w Olsztynku i w Wiosce Garncarskiej (zwiedzanie ekspozycji sprzętów tradycyjnego gospodarstwa);
- zwiedzanie olsztyńskiego Starego Miasta, zamku oraz amfiteatru;
- prezentacje „grup etnologów”;
- wywiady z rdzennymi mieszkańcami Warmii;
- uroczystość wręczenia sprawności „Etnologa”.
Rezultaty miękkie:
- poznanie kultury Mazowsza;
- porównanie kultury znanej dzieciom - Mazowsza z kulturą nowo poznaną - Warmia;
- poznanie ginących zawodów;
- integracja grupy;
- wzrost umiejętności pracy w zespole;
- wzrost samooceny dzieci;
- wzrost odporności emocjonalnej;
- wzrost samodzielności u dzieci;
- wypromowanie działań przedszkola w środowisku lokalnym, miejskim i ogólnopolskim.

Oryginalność koncepcji
„Etnologiczne Zielone Przedszkole” to przede wszystkim edukacja przez działanie. Zamiast siedzieć w sali przedszkolnej i oglądać w książkach czy w Internecie stroje ludowe oraz ginące zawody, my ruszamy naprzeciw przygodzie. Własnoręcznie lepimy garnki w warmińskiej Garncarskiej Wiosce, sprawdzamy, ile kowal musiał mieć siły, żeby podnieść swój młot, przebieramy się w dawne stroje ludowe i projektujemy własne, zadajemy pytania rdzennym mieszkańcom Warmii i znajdujemy tropy dzikich zwierząt na leśnej ścieżce. Jest to nietypowy sposób przygotowania dzieci do podjęcia obowiązku szkolnego. Zyskują na tym nie tylko przedszkolaki, ale także i ich rodzice - dostrzegają bowiem potencjał, jaki drzemie w ich dzieciach.

Umiejętności uczestników
brak

Co było najtrudniejsze?
Dobór kadry, która nie boi się wyzwań i odpowiedzialności oraz która przez 4 dni/24 h na dobę będzie zaangażowana w działania.

Czego się nie spodziewaliśmy?
W założeniach projekt był skierowany zarówno do dzieci, jak i do rodziców (aczkolwiek nie spodziewaliśmy się tak niezwykłej aktywności rodziców). Rodzice zaangażowali się w komentowanie naszych działań na blogu, a także przygotowali niesamowite przyjęcie po przyjeździe: własnoręcznie zrobili transparenty, zawiesili balony, przygotowali piszczałki, kwiaty i medale dla każdego uczestnika. Ta energia przełożyła się na dalsze działania rodziców, ale także u dzieci na wzrost wiary we ich własne możliwości. Te emocje widać było na występach podczas Festiwalu Dzieci i Młodzieży „Artystyczny Targówek”. Otrzymaliśmy także informację zwrotną od rodziców, że u dzieci wzrosło zainteresowanie kulturą ludową. Chętniej uczestniczyły w imprezach o charakterze etnologicznym np. w Festiwalu Kultury Etnicznej w Parku Bródnowskim. Natomiast region, w którym przebywaliśmy okazał się na tyle interesujący dla dzieci, że kilka rodzin podczas wakacji podążyło naszymi śladami.
Wartością dodaną jest zatem ogromny wzrost zaangażowania rodziców w działania grupy, a także chęć podejmowania przez dzieci nowych wyzwań i wzrost zainteresowania kulturą ludową.

Co sprawiło nam największą radość?
Największą radość sprawiła nam reakcja rodziców, ich zaangażowanie i zapał do działań. Cieszyło nas także, że dzieci z wielką chęcią brały udział w zdobywaniu sprawności „Etnologa”, były aktywne i chętne do współpracy. Nieobecność rodziców nie sprawiała im żadnych problemów.
Więcej
Autorzy projektu:
Iwona Mirosław–Dolecka, Anna Sobol, Zbigniew Darda / Dom Kultury Kadr / Mokotów

Termin realizacji: Maj 2014 – czerwiec 2015

Miejsce realizacji:
Areszt Śledczy Warszawa Służew

Adresaci:
Osadzeni i skazani w Areszcie Śledczym Warszawa Służew

Liczba uczestników:
Bezpośrednio 50 osób,
Pośrednio 200osób,
internet– 1500 osób

Finansowanie:
Dom Kultury Kadr , Areszt Śledczy Warszawa Służew

Realizatorzy:
Anna Sobol – warsztaty tworzenia komiksów, Iwona Mirosław Dolecka – warsztaty teatralne i reżyseria przedstawienia #projektwyzwolenie, Adam Walny – autor wystawy Lalka w Areszcie, Zbigniew Darda – koordynator, przygotowanie materiałów fotograficznych, filmowych. Marcin Laseczka – koordynator projektu ze strony Aresztu Śledczego

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Pomysł na projekt zrodził się z wielu przyczyn, które możemy połączyć w jeden mianownik – współpraca sąsiedzka oparta o silne więzi lokalne, które w tym przypadku dotyczą wspólnych działań Domu Kultury Kadr i Aresztu Śledczego Warszawa Służew. Jednym z celów działania Domu Kultury Kadr jest wspieranie i rozwijanie aktywności kulturalnej, która w przypadku osadzonych jest bardzo ograniczona lub niemożliwa. Chcieliśmy to zmienić – marzyła nam się totalna aktywizacja, pobudzenie do pracy twórczej osób przebywających w odizolowaniu. Chcieliśmy poprzez sztukę obudzić uśpioną, wygłuszoną, zahibernowaną wyobraźnię i potrzebę obcowania z drugim człowiekiem, dialogować, przełamywać bariery i granice. Realizacja pomysłu to również próba przełamania granic tkwiących w autorach projektu - obaw, stereotypów. To chęć zmierzenia się z edukacją kulturową dorosłych, pogłębiania własnego warsztatu, rozwoju. Areszt Śledczy Warszawa Służewiec jest jednym z naszych najbliższych sąsiadów i od zawsze nam pomagał. Któregoś dnia potrzebowaliśmy pomalować ściany w naszej obecnej siedzibie i zrobili to właśnie osadzeni w ramach sąsiedzkiej wymiany umiejętności. Zmienili nasz DOM, dlatego my postanowiliśmy zmienić ich DOM - ich rzeczywistość.

Cele:
Aktywizacja osób odizolowanych, pobudzenie do postawy twórczej poprzez działania artystyczne, wyrażanie emocji w tworzeniu, terapia przez sztukę.

Rezultaty:
Rezultaty twarde:
- warsztaty tworzenia komiksów i wydanie 4 komiksów ;
- warsztaty teatralne i przedstawienie teatralne #projektwyzwolenie;
- wystawa Lalka w Areszcie.
Rezultaty miękkie dla uczestników:
- wzmocnienie poczucia własnej wartości i wzrost samooceny;
- realna zmiana nastawień, postaw, przekonań z biernej na czynną, a nawet twórczą;
- rozbudzenie wrażliwości;
- wzmocnienie więzi rodzinnych: uczestnicy przygotowali komiksy dla swoich dzieci, wnuków; aktorzy zaprosili dziewczyny, żony, rodziców na spektakl.
Rezultaty miękkie dla realizatorów:
- poczucie spełnienia;
- autentyczne wzruszenie
- podniesienie kompetencji o narzędzia pracy z osobami odizolowanymi;
- zmiana wyobrażenia o areszcie;
- wzajemne poznanie sposobów działania dwóch różnych od siebie instytucji.
Kontynuacja projektu jako wieloletniego programu edukacji kulturalnej, terapii przez sztukę.

Oryginalność koncepcji
Wykorzystanie edukacji kulturalnej (poza jej podstawową funkcją) i pracy twórczej do osiągnięcia zmiany społecznej w trudnym środowisku osób osadzonych i skazanych w Areszcie Śledczym Warszawa Służew.

Umiejętności uczestników
Świadome wyrażanie emocji poprzez sztuki plastyczne, umiejętność współdziałania w grupie, animacja przedmiotem, podstawowe umiejętności warsztatu aktorskiego.

Co było najtrudniejsze?
Przełamanie strachu przez realizatorów, podporządkowanie się rygorom, ograniczeniom i zakazom, jakimi rządzi się areszt, a także znalezienie metod dotarcia i pracy z osobami odizolowanymi.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewaliśmy się, że uczestnicy projektu tak wysoko ocenią warsztaty, spektakl – rolę, jaką w nich odegrali. Wszyscy osadzeni zgodzili się na publikację wizerunku w materiałach filmowych i fotograficznych. Uzyskaliśmy również wysoką ocenę naszych działań wystawioną przez środowisko profesjonalistów.

Co sprawiło nam największą radość?
Zmiany, jakie zaszły w uczestnikach, silna identyfikacja osadzonych z projektem, ich zaangażowanie w proces twórczy, autentyczna potrzeba aktywnego uczestniczenia w warsztatach – „czekanie na instruktora”.
Więcej
Autorzy projektu:
Emilian Tomasz Kowalcze / VII LO im. Juliusza Słowackiego / Ochota

Termin realizacji: 0d 02 II 2015 do 29 maja 2015 (działania przedwstępne od września 2014)

Miejsce realizacji: VII LO im. J. Słowackiego w Warszawie

Adresaci: Uczniowie oraz pracownicy szkół warszawskich

Liczba uczestników: Ok. 750 osób;
w tym: aktywnie uczestniczących w projekcie: 86 uczniów z VII LO (w tym 31 zaangażowanych w organizację konkursu, 44 w przygotowanie kawiarenki, scenografii, pozostali: sekcja techniczna, zespół muzyczny, modelki), ponadto: 15 pracowników liceum biorących udział w sesji fotograficznej. Odbiorców projektu np. widzowie, uczestnicy wystawy itp.: (widzowie, uczestnicy konkursu- ok.450 osób, oglądający wystawy prac konkursowych i plakaty w innym terminie poza galą- ok. 300 osób), uczniowie zgłaszający prace konkursowe: 46

Projekt cykliczny

Finansowanie:
Biuro Edukacji, Rada Rodziców, środki własne uczestników i autora projektu

Realizatorzy:
uczniowie- głównie kl.1 i 2e (dziennikarskiej) i kilkoro innych z nauczycielem – autorem projektu

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Jako opiekun merytoryczny klas wiedzy o mediach pragnąłem wykorzystać wcześniejszą inicjatywę uczniów z klas dziennikarskich, by z lokalnego, małego festiwalu wewnątrzszkolnego wspólnie z Nimi stworzyć dzieło, które w myśl dewizy Cycerona: uczy, bawi i zachwyca. Tak powstał VI Słowacki Film Fest (poświęcony twórczości Tima Burtona), a później VII edycja festiwalu – oba z uroczystą galą.

Cele:
Ukazanie historii kina z lat 1895-1939 (z okazji zbliżającej się rocznicy 120 narodzin X Muzy) i zwiększenie zaangażowania uczniów klas wiedzy o mediach w życie liceum oraz społeczności lokalnej poprzez zintegrowanie klas profilu, umożliwienie rozwoju i zaprezentowania talentów własnych oraz twórczości uczniów warszawskich szkół (filmowych, plastycznych, fotograficznych, wokalnych, dziennikarskich, kulinarnych oraz w dziedzinie mody).

Rezultaty:
Konkurs filmowy dla uczniów szkół warszawskich, konkurs wiedzy o filmie, konkurs fotograficzny, plastyczny i kulinarny. Wspaniała gala, 21 filmów zgłoszonych z całej Polski i nakręconych specjalnie dla nas wg wskazanych w regulaminie słów-kluczy i gatunków filmowych, prezentacje multimedialne, występy, pamiątkowe gadżety (np. magnesy, koszulki etc.), stałe wystawy fotograficzne i plakatów, scenografia, scenariusz i program gali, strony internetowe, film z sesji fotograficznej i gali, fanpage na Facebooku, występy wokalne indywidualne i zespołu, kawiarenka filmowa, quiz wiedzy o filmie, zajęcia z animatorką, występy mima i wiele innych. Sukces!

Oryginalność koncepcji
Propagowanie wiedzy o filmie (starym kinie) poprzez działalność praktyczną uczniów i ich opiekunów oraz możliwość prezentacji wyników swoich działań w różnych formach (prezentacji, filmów, śpiewu, quizu wiedzy o filmie, pokazu mody, plakatów, fotografii, scenografii, konferansjerki). We wskazanych działaniach połączenie funkcji dydaktycznej i estetycznej z ludyczną

Umiejętności uczestników
Organizacyjne, artystyczne, pracy w grupach i samodzielnej, kształcenie terminowości i rzetelności działania, wzajemnego słuchania, odpowiedzialności i lojalności

Co było najtrudniejsze?
Pokonanie lęków i przeszkód, w tym dla mnie- jako autora projektu– jak znaleźć ponownie ok. 170 dodatkowych godzin przy trojgu dzieci, w tym niepełnosprawnym, aby połączyć kilkadziesiąt trudnych działań i zrealizować skomplikowany terminarz.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewaliśmy się, że pokonamy lęk, a także że festiwal dotrze do szkół spoza Warszawy i Mazowsza (filmy dotarły do nas z różnych zakątków kraju).

Co sprawiło nam największą radość?
Zaangażowanie realizujących projekt, niepoddawanie się licznym przeszkodom i pokonywanie barier
Więcej
Autorzy projektu:
Anna Płachecka, Krzysztof Mikołajewski / Białołęcki Ośrodek Kultury /Białołęka

Termin realizacji: Od czerwca 2014 r.

Miejsce realizacji:
- Park Picassa
- Białołęcki Ośrodek Kultury
- osiedlowe podwórka

Adresaci:
dzieci , młodzież, rodziny

Liczba uczestników:
800

Finansowanie:
środki własne

Realizatorzy:
Projekt zrealizowali animatorzy i animatorki z Ośrodka Kultury
Grupa projektantów ze Stowarzyszenia Odblokuj stworzyła letni pawilon plenerowy Barakowóz w Parku Picassa.
Architekci z berlińskiej grupy REFUNC stworzyli projekt aranżacji kawiarni na tarasie BOK przy wsparciu dzieci i młodzieży z białołęckiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Elementy aranżacji zbudowali więźniowie z białołęckiego aresztu.
Artystka Iza Rutkowska zrealizowała akcję “Spacer w chmurach”

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Impulsem do stworzenia projektu Lato tuż obok była chęć nawiązania relacji między instytucją kultury i jej pracownikami a lokalną społecznością. Wychodząc z założenia, że dom kultury powinien aktywnie poszukiwać odbiorców, zaprojektowaliśmy trzy przestrzenie do działań animacyjnych poza murami domu kultury. Otwieranie instytucji na nowe formy działania uważamy za istotne w kontekście wyrównywania dostępu do kultury i wzmacniania lokalnej tożsamości mieszkańców.

Cele:
- przeciwdziałanie wykluczeniu poprzez wyrównanie szans w dostępie do kultury;
- poszerzanie grupy odbiorców działań Białołęckiego Ośrodka Kultury;
- zwiększanie aktywności mieszkańców w życiu kulturalno-społecznym;
- wzmacnianie lokalnej tożsamości mieszkańców dzielnicy Białołęka i umiejętności twórczego współdziałania.

Rezultaty:
Rezultaty twarde:
- stworzenie infrastruktury do działań kulturalno-animacyjnych w postaci trzech projektów: Latobok, Barakowóz, kawiarnia na tarasie;
- akcja artystyczna Izy Rutkowskiej „Spacer w chmurach”, siedziska, kostiumy w kształcie chmur, spot;
- ponad 60 dni pracy Barakowozu, m. in. Olimpiada Gier Podwórkowych, wymienialnia ubrań i przedmiotów, warsztaty i wycieczki rowerowe, spacery ornitologiczne, konsultacje z zoopsychologiem;
- ponad 20 wydarzeń kulturalnych, które odbyły się w kawiarni na tarasie - cykl warsztatów i koncertów.
Rezultaty miękkie:
- wysoki stopień integracji i utożsamiania się z proponowanymi przez nas działaniami - Barakowóz, Latobok i kawiarnia na tarasie silnie zakorzeniły się w świadomości mieszkańców.

Oryginalność koncepcji
W ramach projektu stworzyliśmy trzy unikatowe na skalę warszawską przestrzenie:
- bezgotówkową świetlico-kawiarnię na tarasie BOK,
- Barakowóz w Parku Picassa,
- Latobok - mobilny, wielofunkcyjny mebel do działań animacyjnych.
1. Bezgotówkowa świetlico-kawiarnia na tarasie BOK
Miejsce powstało ze zbędnych elementów scenografii teatralnej i materiałów recyklingowych. Kawiarenka działała codziennie, funkcjonując w swobodny sposób, na zasadzie sąsiedzkiej wymiany i wzajemności (np. w zamian za cytrynę można było napić się lemoniady). Odbywały się tu warsztaty kulinarne, muzyczne i recyklingowe oraz koncerty.
2. Barakowóz w Parku Picassa
Przestrzeń była czynna codziennie, można było w niej bezpłatnie skorzystać z leżaków, kocyków oraz sprzętu rekreacyjnego. Barakowozem zawsze opiekowała się dwójka animatorów, wspólnie z którymi dzieci i młodzież tworzyli m.in. recyklingowe instrumenty, komponowali piosenki, uczyli się chodzić po linie, doskonalili technikę gry we frisbee. W Barakowozie działała sąsiedzka stacja rowerowa oraz sąsiedzka wymienialnia ubrań i przedmiotów. Tam też odbyła się akcja artystki Izy Rutkowskiej „Spacer w chmurach”, w ramach której tworzyliśmy poduchy i stroje w kształcie chmur, w które potem przebieraliśmy się wspólnie z mieszkańcami. W związku z brakiem infrastruktury kulturalnej na Białołęce Barakowóz został pomyślany jako mobilny dom kultury. Odwiedziliśmy dwa odległe miejsca na Białołęce - Park Magiczna oraz plac zabaw Truskawkowe Pole, gdzie podczas jednodniowych akcji animowaliśmy tamtejszą społeczność.
3. Latobok - mobilny mebel do działań podwórkowych
Po okolicznych podwórkach krążyła stacja do animacji podwórkowych - Latobok, zaprojektowana przez animatorów i zbudowana specjalnie na potrzeby tego projektu. Wraz z animatorami aktywnie docieraliśmy do odbiorców, którzy nie słyszeli dotąd o naszych letnich działaniach. Dzięki Latobokowi zwykłe podwórko ożywało - graliśmy w gry podwórkowe z dziećmi na ich własnym podwórku. Jedno z działań podwórkowych zrealizowaliśmy we współpracy z Ośrodkiem Pomocy Społecznej na Białołęce.

Umiejętności uczestników
Zaobserwowaliśmy wzrost kompetencji społecznych uczestników projektu. Dbając o sposób komunikacji z nimi, zależało nam na zachęceniu do wzajemnej integracji. Dzięki temu udało nam się pozytywnie wpłynąć na kształtowanie umiejętności współpracy i dobrych relacji sąsiedzkich i rówieśniczych.
Ponadto odbiorcy projektu zdobyli wiedzę i umiejętności z zakresu m.in.: ornitologii, samodzielnego tworzenia instrumentów, zabawek, budowy roweru, chodzenia po linie, organizacji gier i zabaw podwórkowych.

Co było najtrudniejsze?
Trudnością było zmierzenie się z ryzykiem projektu - obawialiśmy się, jak ludzie zareagują na stworzone przez nas przestrzenie. Czy będą chcieli z nich korzystać i czy Barakowóz nie zostanie zniszczony. Na szczęście okazało się, że projekt „zadziałał”. Sporym wyzwaniem było też skoordynowanie działań animacyjnych dziejących się równolegle w trzech miejscach.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Zaskoczyło nas jak szybko wokół stworzonych przez nas przestrzeni skupia i integruje się społeczność. Okazało się, że wiele osób na nas czekało, że chcą spędzić z nami kolejne wakacje, a niektórzy gotowi są zaangażować się w projekt.

Co sprawiło nam największą radość?
Wyłoniła się grupa osób silnie związanych z naszymi działaniami - w wysokim stopniu identyfikują się z projektem i aktywnie w nim uczestniczą, wchodząc w rolę współgospodarzy miejsca. Dzieci i młodzież zamykają i otwierają Barakowóz wspólnie z nami, dbają o porządek na miejscu. Animatorzy są dla dzieci autorytetem i obdarzani są zaufaniem. Autentyczną radość sprawia nam obserwowanie jak nasze przestrzenie pozytywnie wpływają na nawiązywanie i zacieśnianiem lokalnych relacji społecznych.
Więcej
Autorzy projektu:
Katarzyna Witt, Marta Skowrońska / Muzeum Sztuki Nowoczesnej / Śródmieście

Termin realizacji: 2013 - 2015

Miejsce realizacji:
Muzeum Sztuki Nowoczesnej Centrum Sztuki Współczesnej, Galeria ZACHĘTA, Muzeum POLIN, Muzeum Narodowe, Akademia Sztuk Pięknych

Adresaci: uczniowie szkół ponadgimnazjalnych

Liczba uczestników: ok. 130

Finansowanie:
Środki własne

Realizatorzy:
Pracownicy Muzeum: edukatorzy i animatorzy doświadczeni w pracy z młodzieżą.
Dodatkowe spotkania były organizowane z dyrekcją Muzeum, kuratorami i artystami, odwiedzając warszawskie instytucje korzystaliśmy z uprzejmości i zaangażowania pracowników goszczących nas działów edukacji.

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Młodzież licealna, dla której dotychczas nie mieliśmy sprofilowanej oferty, to jedna z głównych grup docelowych naszej instytucji. Poszukiwaliśmy długofalowej, atrakcyjnej dla młodzieży formuły. Ważną inspirację stanowiła dla nas oferta proponowana przez najciekawsze galerie i muzea europejskie: Centre Pompidou w Paryżu, Muzeum Stedelijk w Amsterdamie oraz Tate w Londynie. Postanowiłyśmy połączyć zajęcia tematyczne z prawdziwym zaangażowaniem w życie instytucji, tworząc program łączący różne formaty edukacyjne z wolontariatem młodzieżowym.

Cele:
Głównym celem projektu „Wejdź w Muzeum!” jest stworzenie otwartej, bezpłatnej platformy edukacyjnej dla młodzieży ponadgimnazjalnej. Zależy nam szczególnie na nawiązaniu współpracy z młodymi odbiorcami i zbudowaniu z nimi długoterminowej, partnerskiej relacji.
Pragniemy wprowadzić młodzież w świat sztuki współczesnej, a także szerzej, w zagadnienia współczesnej kultury i humanistyki.
Za istotne uznaliśmy dostarczenie uczestnikom narzędzi do dalszych poszukiwań, rozwijania zainteresowań i zdobywania nowych doświadczeń. Zależy nam, aby pobudzać myślenie krytyczne i zdolność do rozpoznawania komunikatów zawartych we współczesnych tekstach kultury.
Projekt daje nam przestrzeń do prowadzenia swobodnej wymiany myśli, okazję do wzajemnego uczenia się. Młodzież doskonali umiejętności formułowania opinii i wypowiadania się, my poznajemy punkt widzenia innego pokolenia. Prowokujemy do dyskusji i wymiany poglądów.

Program realizujemy nie tylko w Muzeum. Wskazujemy młodzieży także inne ciekawe, wartościowe inicjatywy i instytucje w Warszawie, mapując wspólnie kulturę stolicy.

Rezultaty:
4 edycje projektu, składające się z 12-15 spotkań.
Poza zakładanymi celami projektu, które udaje nam się w kolejnych edycjach osiągać, najbardziej ucieszył nas wielostronny proces integracyjny. Grupa młodych, ambitnych, ciekawych świata ludzi wytworzyła środowisko gotowe na wyzwania kultury współczesnej. Część maturzystów, którzy poznali się podczas programu, studiuje obecnie na ASP, gdzie stanowi liczną grupę. Uczestnicy po ukończeniu kolejnych edycji angażują się w różne inicjatywy, są grupą wsparcia dla Muzeum, uczestniczą w szkoleniach poświęconych nowym wystawom. Wnoszą do instytucji energię i entuzjazm. Dzięki programowi mieliśmy szansę poznać się, pokazać swoje mocne strony, a także zbudować zaufanie. Uczestnicy „Wejdź w Muzeum!” stali się także ambasadorami Muzeum w swoich szkołach i środowiskach, zachęcając rówieśników i nauczycieli do odwiedzania wystaw i korzystania z oferty edukacyjnej.

Oryginalność koncepcji
Projekt „Wejdź w Muzeum!” jest wyjątkowy z kilku powodów. Uczestnicy mogli zgodnie z zainteresowaniami bezpośrednio angażować się w działania Muzeum.
Najodważniejsi pod opieką koordynatorki projektu przygotowywali się do wcielenia w rolę muzealnego przewodnika. Finałem uczestnictwa w programie była realizacja autorskiego oprowadzania po wystawach w Muzeum dla rówieśników. Oprowadzanie stało się świetną okazją do publicznego wykazania się zdobytą wiedzą. Inni byli wolontariuszami w Muzeum podczas wydarzeń edukacyjnych, zdobywając doświadczenie pracy z najmłodszą publicznością. Uczestnicy mieli okazję poznać z bliska instytucję, bezpośrednio włączyć się w jej pracę, a także przyjrzeć się innym organizacjom. Mogli skonfrontować ze sobą różne strategie badania i upowszechniania kultury współczesnej. Staraliśmy się, aby po zakończeniu programu młodzież swobodniej poruszała się w świecie sztuki współczesnej, chętniej wyrażając świadomą opinię na jej temat.

Umiejętności uczestników
Uczestnicy nabyli wiedzę z zakresu historii sztuki oraz ogólną orientację w zakresie sztuki współczesnej. Zadania „specjalne” towarzyszące zajęciom rozwinęły zdolności komunikacyjne, postawę odpowiedzialności, kreatywności i zaangażowania.

Co było najtrudniejsze?
Największym wyzwaniem jest czas. Potencjał tego programu jest znacznie większy niż wymiar czasowy, w którym jest realizowany.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewaliśmy się, że odpowiemy nie tylko na swoją –Muzeum – potrzebę związaną w budowaniem więzi z młodą publicznością, ale także wypełnimy lukę w ofercie edukacyjnej, która dla dużej grupy warszawskiej młodzieży jest na co dzień dotkliwa.

Co sprawiło nam największą radość?
Ogromną radość sprawia nam udział niektórych absolwentów programu w kolejnych odsłonach projektu i ich zaangażowanie w życie Muzeum; również fakt, że uczestników kolejnych edycji spotykamy regularnie na wystawach i wydarzeniach organizowanych zarówno przez Muzeum, jak i inne instytucje. Niektórzy z najstarszych uczestników „Wejdź w Muzeum!” kontynuują współpracę z nami jako stażyści lub pracownicy.
Więcej
Autorzy projektu:
Magdalena Sykut, Anna Miczko / Przedszkole Nr 28 / Mokotów

Termin realizacji: wrzesień 2014 r. - czerwiec 2015 r.

Miejsce realizacji:
1. Przedszkole nr 28, 75 dzieci
2. Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego
3. Park Rzeźb w Królikarni

Adresaci: Dzieci w wieku od 3 do 5 lat z Przedszkola nr 28

Liczba uczestników: 75 dzieci

Finansowanie:
Środki własne

Realizatorzy:
Anna Miczko –specjalista w Dziale Edukacyjnym w Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego
Magdalena Sykut – nauczyciel wychowania przedszkolnego, arteterapeuta w zakresie sztuk plastycznych

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Przechodząc przedszkolnym korytarzem, usłyszałam rozmowę chłopca „Mamo, zobacz! Narysowałem dinozaura! To triceratops…”. Pełen emocji chłopiec szukał potwierdzenia, że stworzył coś wartościowego. Mama powiedziała: „ Oj, kochanie, mogłeś się bardziej skupić, następnym razem przyłóż się bardziej”. Tak narodził się pomysł stworzenia przestrzeni twórczej dla dziecka – miejsca, gdzie ostatnie zdanie, co do kompozycji, idei oraz jakości swojej pracy będzie miał mały artysta. Miejsca, w którym dorosły nie będzie przewodnikiem, a jedynie towarzyszem, wręcz cieniem, tego co się wydarzy. Mając w głowie jeszcze nie określone „pragnienie”, szukając inspiracji, odpowiedniej przestrzeni i czasu, postanowiłam odwiedzić Dział Edukacji Muzeum Rzeźby. Wspólnie z Anią Miczko rozpoczęłyśmy pracę nad projektem – Ania przygotowała scenariusze warsztatów dla dzieci w oparciu o zasoby Magazynu Rzeźby, Parku Rzeźb i planowane w Królikarni wystawy, a ja skupiłam się na tworzeniu i dostosowywaniu zajęć do możliwości dzieci.

Cele:
Wdrażanie dzieci w wieku przedszkolnym do aktywnego uczestnictwa w kulturze (dziecko twórcą i odbiorcą sztuki).

Rezultaty:
- 11 warsztatów twórczych: Skąd się biorą rzeźby, Dom Rzeźb, Pudełkowy świat, Bohaterowie na świątecznym drzewku, Wzorzysty świat, Emocjonalny portret, Portret, Ludzie–rzeźby, Zwierzęta w Parku Rzeźby - mój ślad;
-wystawa dzieci w Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego. Podczas wernisażu zaprezentowano wszystkie prace małych artystów, które powstały w siedzibie Królikarni;
- wydanie folderu.
Projekt stał się inspiracją do zmiany koncepcji pracy placówki - powstał„Program Edukacji Kulturalnej w Przedszkolu nr 28”. W roku szkolnym 2015/2016 Muzeum Rzeźby oraz Przedszkole nr 28 będzie realizować projekt partnerski w zakresie promowania edukacji kulturalnej.
Dzięki przedsięwzięciu „Wielka sztuka w małych rękach” Dział Edukacji Królikarni zamierza wprowadzić stały cykl warsztatów dla dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym inspirowanych scenariuszami, które powstały projektu.

Oryginalność koncepcji
1. Oryginalność projektu polega na „żywym” kontakcie dzieci z rzeźbą o wysokiej wartości artystycznej takich twórców jak: X. Dunikowski, M. Papa-Rostkowska, K. Żywuszka, czy J. Gosławski.
2. Dotychczas nikt nie zorganizował profesjonalnego cyklu zajęć poświęconych dyscyplinie jaką jest rzeźba dla dzieci w wieku przedszkolnym.
3. Ćwiczenia w magazynie studyjnym Muzeum Rzeźby umożliwiły dzieciom przekroczenie granicy zwykłej lekcji muzealnej, wprowadzając je jednocześnie w ciekawy, tajemniczy, przestrzenny świat sztuki.

Umiejętności uczestników
W wyniku projektu dziecko:
- jest uwrażliwione na dziedzinę sztuki, jaką jest rzeźba;
- odróżnia dzieło sztuki (rzeźbę) od przedmiotów codziennego użytku;
- orientuje się, na czym polega proces twórczy; wie z doświadczenia, że jest on złożony i wieloetapowy;
- zna podstawowe sposoby klasyfikacji rzeźby, w prosty sposób posługuje się terminami: rzeźba pełna, płaskorzeźba, posąg, instalacja rzeźbiarska, portret, autoportret, wzornictwo, design, abstrakcja, emblemat, asamblaż;
- identyfikuje podstawowe materiały rzeźbiarskie;
ma świadomość własnych możliwości - z odwagą podejmuje działania twórcze.

Co było najtrudniejsze?
Realizacja projektu niosła ze sobą wiele pytań: jak dostosować poważne i trudne treści do potrzeb i możliwości małych odbiorców? Nie łatwo jest przedstawić terminy rzeźbiarskie w sposób prosty do zakodowania dla kilkulatków. Kolejną trudnością był niewątpliwie lęk – mój lęk przed tym, w jaki sposób projekt zostanie odebrany przez innych nauczycieli, dyrekcję czy rodziców. Czy przychodząc na wystawę w Królikarni z pewnymi oczekiwaniami i poszukiwaniem EFEKTÓW PRZEZ DUŻE E (wystawa w Królikarni to jednak nie to samo co wystawa na przedszkolnym korytarzu) dostrzegą wartość oglądanego materiału? Czy zobaczą coś więcej prócz formowanej w mniejszym lub większym stopniu kawałka gliny? To, co działo się później przerosło nasze oczekiwania.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Przede wszystkim tak wielkiego zaangażowania dzieci w tworzenie zaproponowanej przez nas przestrzeni. Na początku przedszkolaki często podchodziły do nas z prośbą o pomoc, patrzyły czy to, co robią spełnia nasze oczekiwania, szukały potwierdzenia i aprobaty, przynosiły swoje prace mówiąc „Ciociu pomóż”. Po kilku warsztatach ich postawy i nastawienie uległy zmianie - dzieci stały się pewniejsze siebie, bardziej skupione na tym co robią, śmielej przedstawiają swoje pomysły i wizje, były dumne ze swoich prac. W pewnym sensie przestały nas potrzebować. Do tej pory dzieci lubią omawiać swoje prace i się nimi z nami dzielić, wiedząc, że po prostu MOGĄ to robić bez obawy przed krytyką. To są ich prace. Nie nasze.
Odkryliśmy również, że sztuka może stać się miejscem spotkania, sposobem komunikacji pomiędzy światem dorosłych a światem dzieci. Projekt stał się odpowiedzią na pytania: w jaki sposób kształtować poczucie własnej wartości u maluchów?, jak uwrażliwiać rodziców na dziecięcą potrzebę przekazu, objawiającą się najczęściej w małej twórczości?

Co sprawiło nam największą radość?
Obserwowanie reakcji zaproszonych gości na wernisażu. Podczas wystawy widziałam pozytywne zaskoczenie na ich twarzach. Każdy starał się doszukiwać w pracach maluchów drugiego dna, zrozumieć sposób ich myślenia. Widziałam dumne, spontaniczne, radosne dzieci, szukające swoich dzieł wśród innych, opowiadające rodzicom, co przysłowiowy „autor miał na myśli”.
Więcej
Autorzy projektu:
Dominik Zuziak / Gimnazjum nr 142 z Oddziałami Dwujęzycznymi im. R. Schumana (w Zespole Szkół nr 113) / Targówek

Termin realizacji: 2015

Miejsce realizacji: ZS nr 113 w Warszawie, różne miejsca w Warszawie (min. Zacisze, Bródno, Mokotów, Ursynów, Stare Miasto) i poza nią

Adresaci: Uczniowie, rodzice, społeczność lokalna

Liczba uczestników: Aktywni twórcy – około 50 osób; odbiorcy „na żywo”- około 600; odbiorcy „pośrednio” czyli internetowi – ponad 1000

Projekt cykliczny

Finansowanie:
Urząd Dzielnicy Targówek, Rada Rodziców w ZS nr 113, własne środki szkoły.

Realizatorzy:
Uczniowie Gimnazjum nr 142 i CXXXVII LO

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Pomysł narodził się, gdy zaczęliśmy omawiać ciekawe formy zajęć dziennikarskich, poszukując czegoś nowego, inspirującego, kreatywnego.

Cele:
Kształtowanie postaw, umiejętności komunikacji, użycia współczesnych mass mediów, integracja środowiska lokalnego.

Rezultaty:
Założone cele osiągnięto. Liczba i terminy publikacji są zależne od toku życia szkolnego, przebiegu zdarzeń i dyspozycyjności uczestników projektu.
SchumTV stała się samodzielną formą wypowiedzi uczniów. Wpisała się w życie szkolne, podkreśla markę szkoły. Twórcy SchumTV w coraz dojrzalszy sposób operują mass mediami jako środkami opisu i kształtowania rzeczywistości.

Oryginalność koncepcji
Pozornie prosty pomysł: „Kręcimy szkolną kamerą reportaże z tego, co się dookoła dzieje i montujemy ten materiał na wzór Teleexpressu”. Jednak szybko okazało się, że ma on w sobie olbrzymi potencjał, inspirujący zarówno osoby nagrywające kamerą zdjęcia, jak i bohaterów filmowych relacji – wszyscy chcieli coraz więcej, coraz ciekawiej, szukali głębi i różnorodności. Działania SchumTV szybko nabrały charakteru głosu kształtującego opinią publiczną, stały się wyrazem młodego pokolenia i notacją jego spotkania z wartościami świata dorosłych, wkraczania uczniów w nowy dla nich teren – pozorna zabawa z kamerą stała się w istocie ważnym procesem edukacyjnym, socjalizującym.

Umiejętności uczestników
Tworzenie scenariuszy, materiału foto i wideo, artykułów, reportaży, wywiadów, filmów, montaż, emisja w Internecie.

Co było najtrudniejsze?
Zdobycie funduszy na wyposażenie techniczne. Zmotywowanie uczniów do czasochłonnego i systematycznego wysiłku.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Wysokiego zaangażowania i samodzielności uczniów.

Co sprawiło nam największą radość?
Urzeczywistnienie pomysłu. Każdy kolejny publikowany materiał. Rozrastanie się projektu.
Więcej
W tym roku postanowiliśmy przygotować specjalną ofertę dla naszych najmłodszych gości ze starszych grup przedszkolnych. Proponujemy dla nich dwa tematy zajęć. Pierwsze z nich, Spotkanie z królem, to spacer po wybranych salach zamkowych, w trakcie którego dzieci szukają odpowiedzi na pytanie, kto to był król, jak wyglądał, gdzie mieszkał, co robił. Podsumowaniem zajęć są krótkie warsztaty plastyczne. Drugą propozycją są zajęcia pt. Bajanie na dywanie. Spotkanie z przybyłą z dalekich stron bajarką wprowadzi dzieci w magiczny świat Orientu, a interaktywna forma zajęć zaangażuje przedszkolaków do wspólnej teatralnej zabawy na wystawie kobierców wschodnich w pałacu Pod Blachą.

Także dla uczniów klas 1–2 proponujemy nowe zajęcia na wystawie kobierców wschodnich w pałacu Pod Blachą pt. Historia z wątkiem i osnową. W ich trakcie, dzięki baśniowym opowieściom królewny Zulejki, dzieci poznają zwyczaje oraz życie codzienne mieszkańców Bliskiego Wschodu, a także tajemniczą technologię powstawania dywanu. Integralną częścią lekcji są scenki teatralne o tym samym tytule (zob. Przedstawienia teatralne, s. 32). Wędrując po zamkowych komnatach, uczniowie klas 2–3 będą mieli możliwość spotkania niesfornego królewskiego pazia, który opowie im o trudach nauki
i męczących obowiązkach, jakie spoczywały na najmłodszych dworzanach w XVIII w. Lekcja pt. Paź w służbie Jego Królewskiej Mości to niepowtarzalna okazja, by dzieci w ciekawy sposób poznały organizację dworu królewskiego, zwyczaje na nim panujące oraz przyjemności i rozrywki, którymi umilali sobie czas dworzanie. Lekcji towarzyszy spektakl teatralny o tym samym tytule.

Nową formą lekcji muzealnej są zajęcia pt. Bajka straszka o królewnie, która płakać nie umiała (kl. 3–4). Stanowi ona bowiem połączenie spektaklu teatralnego opartego na motywach baśni Bolesława Leśmiana ze zbioru Klechdy sezamowe – opowieści toczącej się w niezwykłej krainie, w której bohaterowie zmagają się z duchami i ludzką chciwością, walczą ze swoimi słabościami i kruszą zimne serca zamknięte na innych – z muzyką wykonywaną na instrumentach pochodzących z Afganistanu, Turcji oraz krajów arabskich.

Z uczniami klas starszych przeniesiemy się na dwór oświeconego poety i filozofa, biskupa Ignacego Krasickiego, gdzie będziemy świadkami uczonej dysputy między wykształconym duchownym a jego przemądrzałą, choć mało roztropną gosposią Rózią. Zajęcia pt. Nauki wierszem pisane – Ignacy Krasicki (kl. 4–5) to niepowtarzalna okazja do poznania nie tylko biografii wybitnego biskupa i cech utworów, jakie tworzył, ale także nauka w atrakcyjnej
formie trudnych terminów literackich, takich jak morał, puenta, personifikacja, metafora. Lekcji towarzyszy spektakl teatralny pt. Puenta i morał.

Jesienią tego roku otwieramy wielką wystawę pt. Napoleon i sztuka (12 września – 13 grudnia 2015) – pasjonującą opowieść o tym, jak różnorodna
i niekiedy zaskakująca była sztuka powstała pod napoleońskimi auspicjami. Wystawie towarzyszyć będzie bogaty program edukacyjny, obejmujący także lekcje muzealne dla uczniów na wszystkich etapach edukacji szkolnej.

Zapraszamy do odwiedzenia strony Zamku Królewskiego www.zamek-krolewski.pl, gdzie znajdują się e-learning oraz multimedialne programy edukacyjne, np. gra Urządź z nami pałac i encyklopedia Jak powstaje dywan. Szczególnie polecamy całkowicie przebudowaną
Platformę Edukacyjną Zamku Królewskiego w Warszawie – Muzeum, która dzięki zastosowaniu najnowocześniejszych narzędzi informatycznych znacząco poszerza zakres korzystania z jej możliwości przez użytkowników.
Więcej
Autorzy projektu:
Paweł Kos-Nowicki
Nowa Orkiestra Kameralna
Środmieście

Termin realizacji: maj – grudzień 2014

Miejsce realizacji:
Szkoły podstawowe z Dzielnicy Śródmieście (SP 1, 12, 41 i 158)

Adresaci:
uczniowie klas 4 – 6 ze szkół podstawowych

Liczba uczestników: 600

Finansowanie:
Dzielnica Śródmieście
Środki własne Fundacji

Realizatorzy:
Muzycy:
Monika Kos-Nowicka, Emilia Walasek-Gorczyca, Wojciech Walczak, Filip Rzytka, Karol Wachnik, Paweł Kos-Nowicki

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Fundacja zaangażowana jest w realizację projektów edukacyjnych od 2003 roku. Zaczynaliśmy od koncertów dla szkół, które odbywały się w Kościele Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie. Jednak flagowe programy edukacyjno-animacyjne Nowej Orkiestry Kameralnej to „Filharmonia Przedszkolaka” oraz „Tworzę, więc jestem!”, które powstały z potrzeby chwili. Jako rodzice przedszkolaka zostaliśmy poproszeni o wykonanie małego koncertu w jednym z warszawskich przedszkoli. Rezultat tak bardzo nas zaskoczył, że postanowiliśmy stworzyć „Filharmonię Przedszkolaka”. W międzyczasie sprawca całego zamieszania poszedł do zerówki i pojawiło się naturalne pytanie: co dalej? Czy kontakty z nami mają się kończyć w wieku 5 lat? Odpowiedzią na nie było stworzenie warsztatów „Tworzę, więc jestem!”.

Cele:
Zachęcenie do zabawy muzyką oraz wspólnego muzykowania.

Rezultaty:
- 36 godzin warsztatów w 4 szkołach;
- 12 unikalnych kompozycji - kolaży stworzonych przez uczestników warsztatów.

Oryginalność koncepcji
Najważniejszym elementem warsztatów był proces tworzenia własnej kompozycji z wykorzystaniem zasłyszanych lub stworzonych motywów muzycznych, które następnie układane były w jedną całość poprzez wspólne decyzje twórcze uczestników. Powstały w ten sposób unikalne, efemeryczne kompozycje istniejące jedynie podczas ich wykonania. Pozwalały jednak uwierzyć dzieciom w możliwość realnego tworzenia muzyki i każdorazowego wpływania na kształt i strukturę utworu.

Umiejętności uczestników
Improwizacja, dźwiękowe skojarzenia, śpiewanie prostych piosenek.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewaliśmy się tego, że tak trudno będzie się rozstawać z naszymi uczestnikami.

Co sprawiło nam największą radość?
Największą radością było wspólne muzykowanie z uczniami śródmiejskich podstawówek.
Więcej
VI Przegląd Artystycznych Inspiracji Twórczością Agnieszki Osieckiej „Taką nas ścieżką poprowadź”

Autorzy projektu:
Krzysztof Konrad Kosowski / Zespół Szkół Nr 37 im. Agnieszki Osieckiej / Praga Południe

Termin realizacji: 01.03.2013 – 30.10.2013

Miejsce realizacji:
Zespół Szkół Nr 37 im. Agnieszki Osieckiej, Al. Stanów Zjednoczonych 24, Warszawa.
Klub Kultury Saska Kępa (obecnie : Prom Kultury Saska Kępa), ul. Brukselska 23, Warszawa.

Adresaci:
Młodzież szkół gimnazjalnych, ponad gimnazjalnych i pomaturalnych z terenu województwa mazowieckiego i uczniowie wszystkich szkół noszących imię Agnieszki Osieckiej z całej Polski

Liczba uczestników:
300

Projekt cykliczny: co roku

Finansowanie:
W roku 2013:
Zespół Szkół Nr 37 im. Agnieszki Osieckiej – Rada Rodziców.
Centrum Promocji Kultury Dzielnicy Praga-Południe m.st. Warszawy.
Fundacja „Okularnicy” im. Agnieszki Osieckiej.

Realizatorzy:
- Zespół Szkół Nr 37 im. Agnieszki Osieckiej.
- Prom Kultury Saska Kępa
- Centrum Promocji Kultury w Dzielnicy Praga-Południe.
- Fundacja „Okularnicy” im. Agnieszki Osieckiej

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
We wrześniu 2000 roku w Zespole Szkół Nr 37 im. Agnieszki Osieckiej powstała klasa artystyczna. Dla tej klasy powstały zajęcia pozalekcyjne: teatralne i wokalne. Ja zostałem zatrudniony do prowadzenia zajęć teatralnych. Po kilku latach, gdy została wypracowana stała metoda pracy, a uczniowie biorący udział w zajęciach zdobyli już kilkanaście prestiżowych nagród w konkursach wokalnych i teatralnych, pojawił się pomysł własnego konkursu – wszak taki patron jak Agnieszka Osiecka zobowiązuje. Pierwszy Przegląd kierowany był tylko do uczniów szkół ponadgimnazjalnych z terenu Warszawy i toczył się tylko w kategorii wokalnej. Od samego początku odbywał się on pod patronatem Fundacji „Okularnicy”. W następnym roku doszedł konkurs literacki na napisanie wiersza inspirowanego życiem i twórczością Agnieszki Osieckiej. W kolejnym roku pojawiły się nowe kategorie wiekowe: gimnazjalna i pomaturalna. W jeszcze następnym roku Przegląd rozszerzył granice na województwo mazowieckie. W jeszcze następnym został objęty patronatem Burmistrza Dzielnicy Warszawa Praga-Południe. Gdy powstał Prom Kultury Saska Kępa, Przegląd przeniósł się do nowego obiektu. Ostatnie dwie edycje finansowane były z środków Biura Edukacji w ramach WIE (Warszawskie Inicjatywy Edukacyjne).

Cele:
- konfrontacja i integracja środowiska młodych artystów na bazie twórczości Agnieszki Osieckiej;
- Integracja młodych artystów ze szkół noszących imię
Agnieszki Osieckiej w całej Polsce;
- propagowanie i promowanie osoby i twórczości
Agnieszki Osieckiej w środowisku młodych artystów;
- ożywianie aktywności artystycznej młodzieży;
- umożliwianie wymiany doświadczeń artystycznych.

Rezultaty:
- konkurs wokalny oparty na piosenkach Agnieszki
Osieckiej, po przesłuchaniach konsultacje z jurorami;
- Koncert Galowy Przeglądu, na którym zostali zaprezentowani finaliści konkursu wokalnego i konkursu literackiego oraz zostały wręczono nagrody;
- dwa filmy: rejestracja Koncertu Galowego
i Making of z konkursu wokalnego i Koncertu Galowego;
- konkurs literacki.

Oryginalność koncepcji
Laureaci konkursów są zapraszani w następnych edycjach do prac w jury (pod warunkiem, że nie biorą udziału w danej edycji Przeglądu), gdzie mogą jak równy z równym pracować u boku doświadczonych artystów.

Umiejętności uczestników
Czasem ledwie wystarczające do zaprezentowania się na scenie, a czasem na zaskakująco wysokim poziomie.

Co było najtrudniejsze?
Przekonanie ludzi, że się uda.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Że uda się ich przekonać.

Co sprawiło nam największą radość?
Że udało się ich przekonać...
Że laureaci powracają po latach, nie tylko w Przeglądzie, ale także biorą udział w różnych innych projektach międzyszkolnych...
Że nawiązują ze sobą kontakty i współpracę...
Więcej
Autorzy projektu:
Alicja Biała-Kalbarczyk / Szkoła Podstawowa nr 175 im. Heleny Marusarzówny / Ochota

Termin realizacji: Rok szkolny 2014/2015

Miejsce realizacji:
Szkoła

Adresaci:
Uczniowie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi oraz cała społeczność szkolna.

Liczba uczestników: Uczniowie, 58 osób.

Finansowanie:
brak

Realizatorzy:
Alicja Biała-Kalbarczyk – pedagog specjalny, terapeutą pedagogiczny, zaangażowany w pracę na rzecz uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w środowisku wielokulturowym

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Poza oczywistymi podstawami tworzenia projektów – obserwacji, analizy potrzeb i możliwości czy określenia celu, koncepcja projektu opierała się na próbie wykorzystania współczesnej multikulturowości dzielnicy Ochota oraz agregacji własnego doświadczenia uczniów i zdobywanej przez nich wiedzy. Taka koncepcja projektu umożliwia symboliczne oddzielenie uczniów od ograniczeń spowodowanych ich niepełnosprawnością. Daje to, co dla dzieci z trudnościami edukacyjnymi jest tak trudne do osiągnięcia, czyli poczucie sukcesu.

Cele:
Terapeutyczne: wzrost umiejętności uczestników projektu w zakresie czytania ze zrozumieniem, poprawnej pisowni, koncentracji uwagi i radzenia sobie z emocjami; podniesienie poziomu samodzielności i kreatywności.
Społeczne: wzrost motywacji uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi do podejmowania zadań o różnych stopniu trudności oraz do korzystania z oferty edukacyjno-wychowawczej naszej placówki; podniesienie u uczestników projektu umiejętności w zakresie konstruktywnej komunikacji i współpracy, podniesienie wiary we własne możliwości u uczestników projektu, uwrażliwienie na potrzeby i możliwości innych ludzi, zwiększenie wrażliwości estetycznej i umiejętności planowania i projektowania.
Edukacyjne: wzrost wiedzy uczestników projektu na temat różnych form niepełnosprawności, możliwości i potrzeb osób z niepełnosprawnością; wzrost wiedzy i umiejętności tworzenia pomocy edukacyjnych przydatnych do terapii niepełnosprawnych rówieśników; wzrost wiedzy uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi na temat znanych ludzi z dysleksją i trudnościami szkolnymi oraz ich dokonań; wzrost wiedzy uczniów w zakresie praw dziecka, zwłaszcza w zakresie prawa do nauki i rozwoju.

Rezultaty:
W ramach projektu „Otwarta szkoła - otwarte głowy” uczniowie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi (dysleksja, pochodzenie z innego kręgu kulturowego, niepełnosprawność intelektualna, niedosłuch, ADHD, Zespół Aspergera) zdobywali wiedzę o różnych rodzajach niepełnosprawności (czytanie literatury z niepełnosprawnymi bohaterami, m.in. „Czarnej książki kolorów” Meneny Cottin i „Mój młodszy brat” Moniki Krajewskiej), doświadczali bycia w roli osoby niepełnosprawnej (udział w warsztatach Stowarzyszenia SPOZA), poznawali swoich niepełnosprawnych rówieśników (oglądanie filmu z audiodeskrypcją „Szkoła pełna dźwięków” o niewidomych rówieśnikach z Ghany, zapoznanie się materiałami projektu „Młodzi Migają Muzykę” uczniów niesłyszących ze szkoły przy ulicy Łuckiej, spotkanie z Tomkiem Jaszczurem - chłopcem z autyzmem przy okazji warsztatów Stowarzyszenia z Siedzibą w Warszawie), obserwowali, czy nasza szkoła jest otwarta na uczniów z trudnościami (przeprowadzenie obserwacji, sondy, udział w badaniu ankietowym), tworzyli prace plastyczne, literackie i edukacyjne zachęcające do refleksji nad własną otwartością i tolerancją wobec „inności” (udział w konkursach plastycznych, tworzenie tekstów o szkole, notek bibliograficznych o znanych ludziach z dysleksją i trudnościami szkolnymi). Jako podsumowanie działań projektowych została stworzona publikacja - kolejny numer gazety szkolnej „Tablica” pt. „Otwarta szkoła - otwarte głowy” w wersji papierowej i elektronicznej.

Oryginalność koncepcji
Projekt jest wynikiem współpracy podmiotów reprezentujących oświatę, kulturę oraz organizacje pozarządowe. Takie połączenie umożliwiło transfer dobrych praktyk w pracy z uczniami ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Koncepcja edukacji uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi o potrzebach innych osób z niepełnosprawnościami pozwala na realizację działań terapeutycznych i edukacyjno-kulturalnych na metapoziomie. Wyzwala twórczość i niespotykaną samodzielność dzieci biorących udział w realizacji projektu, pozwala im nabrać dystansu do swoich problemów i słabości. Uczy integracji w grupach międzyklasowych, międzykulturowych, międzywiekowych. Podejmowana tematyka pozwala inaczej spojrzeć na obowiązek szkolny i jego realizację, motywuje do korzystania z oferty edukacyjno-wychowawczej szkoły.

Umiejętności uczestników
- Wzrost umiejętności uczestników projektu w zakresie czytania ze zrozumieniem, poprawnej pisowni, koncentracji uwagi i radzenia sobie z emocjami.
- Wzrost wiedzy i umiejętności tworzenia pomocy edukacyjnych przydatnych do terapii niepełnosprawnych rówieśników.
- Wzrost umiejętności w zakresie zastosowanie metody Web Questu do poszukiwania informacji i zdobywania wiedzy przez uczestników projektu, zapoznanie z systemem Arduino w trakcie warsztatów uzupełniających.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejsze w realizacji projektu jest zaplanowanie pracy biorąc jednocześnie pod uwagę możliwości organizacyjne i ograniczenia finansowe. Udało się to połączyć dzięki dodatkowej pracy nauczyciela, który prowadził ten projekt.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Największym zaskoczeniem była niezwykle pozytywna reakcja ze strony rodziców uczniów uczestniczących w projekcie oraz zaangażowanie współpracujących z naszą szkołą organizacji pozarządowych.

Co sprawiło nam największą radość?
Możliwość współpracy z Edytą Ołdak i Pawłem Heppnerem ze Stowarzyszenia z Siedzibą w Warszawie, Nelą Brzezińską i Danielem Brzezińskim ze Stowarzyszenia Praktyków Kultury oraz z Beatą Kuczyńską, Grażyną Przybysz, Agatą Bagdach, Marzeną Cieślak i Dobrosławą Choryńską-Chudy ze Stowarzyszenia SPOZA.
Więcej
Autorzy projektu:
Karina Karta – lat 16, wychowanka „Grupy Strażacka”; Grażyna Sobieska-Szostakiewicz, Anna Sadowska Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy Nr 2 w Warszawie / Rembertów

Termin realizacji: 28.08-16.11.2014 rok

Miejsce realizacji:
Dom Kultury „Rembertów”

Adresaci:
rodzice, dziadkowie i opiekunowie dzieci, oraz wychowanki Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego Nr 2

Liczba uczestników: 14 uczestników projektu, 200 osób było odbiorcami audiobooka

Finansowanie:
Programu „Dom Kultury+ Inicjatywy lokalne 2014” Narodowego Centrum Kultury

Realizatorzy:
Wychowanki Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr 2 przy ul. Strażackiej
Edyta Zarębska, bajkopisarską i ilustratorką laureatką konkursu literackiego im. Astrid Lindgren
Jarosław Kaczmarek – opowiadacz, gitarzysta, autor opowiadań, muzyki i tekstów piosenek, animator kultury.
Gwidon Cybulski – multiinstrumentalista, wokalista oraz pedagog, grający na instrumentach etnicznych
Andrzej Krusiewicz - lektor radiowy i telewizyjny, mistrz polskiego słowa, twórca audiobooków.
Wychowawczynie Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego nr 2 w Warszawie: Anna Sadowska, Grażyna Sobieska-Szostakiewicz

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
W sierpniu 2014 r. przyszedł do Ośrodka Dyrektor Domu Kultury „Rembertów” z propozycją dla naszych wychowanek, by w ramach konkursu „Rembertowska Inicjatywa Kulturalna 2014” pomyślały o projektach, które warto byłoby zrealizować z mieszkańcami dzielnicy. Spośród wielu pomysłów wybrano projekt Kariny Korty dotyczący wspólnego tworzenia bajek, związanych z Rembertowem.

Cele:
- integracja mieszkańców Rembertowa wokół tworzonych bajek, związanych z bliskimi mieszkańcom przedmiotami i historią dzielnicy;
- wyzwalanie kreatywności i aktywności mieszkańców;
- kształtowanie u wychowanek MOW postawy proaktywnej, tworzenie więzi z mieszkańcami i z historią dzielnicy;
- wydanie audiobooka z bajkami stworzonymi podczas projektu;
- promocja dzielnicy Rembertów.

Rezultaty:
- nagranie audiobooka z bajkami;
- koncert muzyki etnicznej w ramach warsztatów „Performatywne tworzenie bajek”;
- uroczysta premiera i wernisaż wystawy ilustracji do bajek oraz wystawy fotograficznej dokumentującej powstawanie projektu;
- publikacja bajek na stronach internetowych Domu Kultury „Rembertów” i MOW nr 2;
- Projekt Partnerski, który jest wynikiem współpracy oświaty i kultury oraz sektora pozarządowego, umożliwił wychowankom osiągnięcie SUKCESU, a ich rodzinom dał radość i poczucie dumy.

Oryginalność koncepcji
Oryginalność projektu polega na wspólnym tworzeniu bajek i ich nagrywaniu przez dzieci i rodziców. Dzieci uczyły się nowych umiejętności, a rodzice mogli poznać świat dzieci. Projekt łączył tradycyjne formy opowieści z nowymi technologiami. Umożliwił integrację wychowanek z Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego Nr 2 ze społecznością dzielnicy i wpłynął na przełamanie stereotypu „złych dziewcząt”.

Umiejętności uczestników
- wchodzenie w dobre relacje z ludźmi,
- autoprezentacja
- współpraca w grupie,
- kreatywne tworzenie tekstów literackich.

Co było najtrudniejsze?
Pierwszy kontakt z rodzinami, obawa, że dziewczęta z MOW zostaną odrzucone.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Dzieci podczas warsztatów same pisały bajki i je ilustrowały, uczyły się pracy z mikrofonem i pięknego czytania. W nagraniach bajek pomagali rodzice. Efektem końcowym stał się samodzielnie nagrany audiobook. Projekt był dla uczestników wielką przygodą z opowiadaniem własnych historii i cieszył się dużą popularnością wśród dzieci i dorosłych. Stał się pomostem łączącym wychowanki MOW z mieszkańcami dzielnicy.

Co sprawiło nam największą radość?
- Kontakt z dziećmi i rodzicami z Rembertowa; atmosfera niezwykłej życzliwości podczas spotkań.
- Napisanie bajek i ich nagranie.
- Bajki „poszły” w świat do rodzin wychowanek, prezentowane były podczas warsztatów z nauczycielami i bibliotekarzami
Więcej
Autorzy projektu:
Karolina Widyńska / Gimnazjum z Oddziałami Dwujęzycznymi nr 83 im. Konstancji Markiewicz / Bemowo

Termin realizacji: wrzesień 2014 – czerwiec 2015

Miejsce realizacji: Gimnazjum z Oddziałami Dwujęzycznymi nr 83

Adresaci: uczniowie oraz absolwenci gimnazjum

Liczba uczestników: 25 uczniów bezpośrednio, ok 800 pośrednio

Finansowanie:
Program SMOK, Biuro Edukacji,
- Rada Rodziców,
- Instytut Francuski

Realizatorzy:
Karolina Widyńska

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Projekt został zapoczątkowany 4 lata temu. Początkowo w ramach projektu uczniowie spotykali się wyłącznie, aby poznać wartościowe kino francuskojęzyczne, oglądać filmy w wersji oryginalnej, a także o nich dyskutować. Szybko się jednak okazało, że uczniowie chcą spróbować swoich sił jako twórcy. Pierwszym filmem, który powstał, była animacja poklatkowa pt. „Zaproszenie do naszej szkoły” – była to etiuda promująca klasy dwujęzyczne z językiem francuskim w naszym gimnazjum.

Cele:
- rozwijanie zainteresowań sztuką filmową;
- przybliżanie uczniom wartościowego repertuaru filmowego, pogłębianie wiedzy uczestników dotyczącej historii kina i wybitnych reżyserów, zaprezentowanie współczesnych trendów w sztuce filmowej;
- inspirowanie młodzieży do twórczej aktywności poprzez realizowanie krótkich form filmowych – reportażu, filmu krótkometrażowego i filmu animowanego;
- kształcenie umiejętności pracy w grupie oraz budowanie poczucia odpowiedzialności za realizację wspólnego projektu.

Rezultaty:
Zrealizowano m.in.:
- warsztaty filmowe,
- animacji poklatkowej,
- etiudy filmowe: animacje, fabularne filmy krótkometrażowe, reportaże itd.,
- Szkolny Festiwal Filmowy,
- uczniowie stali się bardziej świadomymi odbiorcami kultury, a także jej twórcami.

Oryginalność koncepcji
Projekt łączy edukację kulturalną z nowymi mediami, technologiami oraz językiem obcym – językiem francuskim. Uczniowie pokazują swoje produkcje społeczności szkolnej i lokalnej, uczą się opowiadać o kolejnych etapach pracy, napotkanych trudnościach, znalezionych rozwiązaniach, a także oswajają się z uwagami odbiorców (najczęściej pozytywnymi, ale uczą się także przyjmować słowa krytyki i bronić swojego zdania). Uczestnicy projektu nie są już tylko odbiorcami kultury, ale stają się jej aktywnymi twórcami.

Umiejętności uczestników
- zwiększenie poziomu kreatywności i samodzielności uczniów oraz poszukiwania przez nich innowacyjnych rozwiązań;
- zwiększenie poczucia własnej wartości (podium na konkursach, słowa uznania podczas Festiwali);
- rozwijanie umiejętności i uzdolnień technologicznych, artystycznych i kompetencji językowych uczniów (etiudy nagrywane w języku francuskim).

Co było najtrudniejsze?
Często trudność sprawia ustalenie dat spotkań pasujących wszystkim uczestnikom tak, aby nie kolidowały one z obowiązkowymi zajęciami uczniów (najczęściej spotkania odbywają się późnymi popołudniami oraz w weekendy). Chcielibyśmy również częściej uczestniczyć w różnych wydarzeniach kulturalnych, np. spotkaniach z reżyserami, dyskusjach o filmie, planach i festiwalach filmowych – niestety koliduje to często z naszymi lekcjami. Pojawiają się także trudności finansowe – chcielibyśmy kształcić się w zakresie kina i móc odbyć więcej profesjonalnych warsztatów, chcielibyśmy także posługiwać się bardziej zaawansowanym sprzętem, a realizacja tych marzeń wymaga większych nakładów finansowych. Z uwagi na wielość podejmowanych przez zespół działań, czasem trudno jest być jedynym opiekunem grupy MAK.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewałam się, że projekt stanie się trwałym szkolnym działaniem i moja pasją. Nie spodziewałam się rozmiaru działań zespołu MAK oraz sukcesów, które osiągamy. Czasem wydawało mi się, że nasze niektóre filmowe produkcje nie dojdą do skutku i cieszę się, że się myliłam.

Co sprawiło nam największą radość?
Największą radość sprawia zaangażowanie uczniów, podejmowane przez nich samodzielnie inicjatywy, zrealizowane do końca etiudy filmowe. Ogromną radością i powodem do dumy są wyróżnienie i nagrody, które otrzymujemy za stworzone produkcje oraz zaproszenia do udziału w różnych festiwalach filmowych. Cieszę się, że udało mi się zarazić moich uczniów pasją do kina, rozbudzić w nich kreatywność i radość z działań podejmowanych w szkole.
Więcej
Autorzy projektu:
Anna Sadowska, Grażyna Sobieska – Szostakiewicz/ Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy nr 2/ Rembertów

Termin realizacji: Styczeń 2014 – czerwiec 2015

Miejsce realizacji:
Warszawa

Adresaci:
Wychowanki Ośrodka

Liczba uczestników: 18 bezpośrednio, 116 pośrednio

Finansowanie:
Narodowe Centrum Kultury, wkład własny

Realizatorzy:
Anna Sadowska i Grażyna Sobieska –Szostakiewicz
Nauczycielki dyplomowane ze specjalnością resocjalizacja społecznie niedostosowanych. Trenerki Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów i Animatorów KLANZA, instruktorki teatralne, socjoterapeutki.
Współautorki literackich warsztatów dla nauczycieli, bibliotekarzy oraz wychowawców placówek oświatowych.
Autorki programu w MOW nr 2 „Biblioterapia wychowawcza, jako metoda kształtowania empatii i zachowań prospołecznych”

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
Zaczęło się od zajęć z tekstem literackim w Szpitalu Centrum Zdrowia Dziecka. Satysfakcja naszych wychowanek była ogromna. To skłoniło nas do refleksji i zainspirowało do stworzenia programu obejmującego zasięgiem różne grupy społeczne „od przedszkolaka do seniora”.

Cele:
Cele edukacyjne:
- kształtowanie potrzeb kulturalnych oraz alternatywnych sposobów spędzania czasu wolnego;
- rozwijanie zainteresowań, szczególnie czytelniczych;
- stymulowanie twórczości literackiej, plastycznej i muzycznej uczestników zajęć.
Cele wychowawcze:
- wzrost poziomu empatii poprzez tworzenie pozytywnych kontaktów z dziećmi i dorosłymi spoza Ośrodka;
- ćwiczenie empatii i umiejętności społecznych poprzez działania o charakterze wolontariatu;
- przeciwdziałanie agresji poprzez ukazywanie wzorców osobowych, wzorów postępowania na podstawie wybranych utworów literackich;
- pomoc uczestnikom w odkrywaniu mocnych stron i własnych możliwości twórczych.

Rezultaty:
- treningi zadaniowe w Domu Kultury Rembertów, Zespole Szkół Specjalnych z dziećmi i młodzieżą z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim i umiarkowanym oraz autyzmem, Domu Niewidomego Dziecka,w warszawskich Przedszkolach;
- happening literacki;
- spektakle: czarnego teatru i teatrzyku kamishibai (teatr papierowy);
- warsztaty literackie „Muzyka i słowa” – tworzenie wierszy inspirowanych muzyką klasyczną;
- promocja ciekawych i wartościowych książek dla dzieci oraz stworzenie „Listy książek, które coś zmieniły w moim życiu, czegoś mnie nauczyły lub po prostu są godne polecenia…”;
- szkolenia w zakresie biblioterapii dla nauczycieli, wolontariuszy oraz grupy bibliotekarzy z Warszawy i województwa mazowieckiego.
Program wspierał młodzież w rozwoju potencjału osobistego poprzez umożliwienie kreatywnego udziału w kulturze i pracy na rzecz innych grup ludzi. Efekty projektu pokazały, że kultura może być narzędziem zmiany w placówce resocjalizacyjnej.

Oryginalność koncepcji
Nastolatki z domów o niskim kapitale kulturowym wchodzą w świat kultury i sztuki – przy okazji i poprzez działania wolontariackie z osobami, które mają również ograniczony dostęp do kultury.
Działania projektu dotyczą różnych obszarów kultury – głównie książek i twórczości literackiej oraz sztuk plastycznych, teatru, happeningów, muzyki. Część działań odbywała się w Domach Kultury, w Muzeum Narodowym, w Teatrze Powszechnym czy w Polskim Radio.

Umiejętności uczestników
- nawiązanie przyjacielskich kontaktów z twórcami kultury;
- umiejętność wchodzenia w dobre relacje z dorosłymi (wzór tzw. „dobrego dorosłego” jako korekta dotychczasowych doświadczeń);
- osiągnięcie sukcesu przez wychowanki w obszarze kompetencji społecznych;
- zmiana myślenia o sobie i swoich możliwościach - wzrost poczucia własnej wartości;
- zmiana wizerunku społecznego wychowanek placówki resocjalizacyjnej u osób z zewnątrz – destygmatyzacja.

Co było najtrudniejsze?
Pogodzenia obowiązków zawodowych i rodzinnych z zadaniami wynikającymi z realizacji programu.

Czego się nie spodziewaliśmy?
- że dziewczyny będą samodzielnie prowadzić zajęcia dla dzieci, wykorzystując wartościowy tekst literacki;
- że dziewczyny będą równorzędnymi partnerami w rozmowach z ludźmi kultury (niewielkie bariery komunikacyjne);
- że po zakończeniu cyklu zajęć wszystkie dziewczęta prosiły o możliwość dalszego udziału w projekcie.

Co sprawiło nam największą radość?
- słowa uznania dla postawy i działań wolontariuszek od osób dorosłych spoza placówki, uczestników zajęć TU-czyTAM;
- obserwowanie, w jaki sposób dziewczyny odnoszą się do uczestników zajęć (szczególnie osób z niepełnosprawnością) - umiejętność współpracy i gotowość do pomocy.
Więcej
Autorzy projektu:
Jaśmina Wójcik, Izabela Jasińska, Pat Kulka, Igor Stokfiszewski/ Stowarzyszenie im. Staniślawa Brzozowskiego / Ursus

Termin realizacji: 1-15.006 2014

Miejsce realizacji:
Elektrociepłownia zakładowa (Energetyka Ursus) teren fabryki traktorów; plac Defilad

Adresaci:
Mieszkańcy Ursusa

Liczba uczestników:
2000

Finansowanie:
m.st Warszawa

Realizatorzy:
Jaśmina Wójcik, Izabela Jasińska, Pat Kulka, Igor Stokfiszewski

Pierwszy krok, czyli od czego się zaczęło
„Zakłady. Ursus 2014” były kontynuacją działań realizowanych w dzielnicy Ursus ze szczególnym uwzględnieniem terenów byłych Zakładów Mechanicznych podejmowanych przez artystkę i pedagożkę warszawskiej ASP Jaśminę Wójcik, we współpracy z mieszkańcami i lokalnymi ośrodkami społeczno-kulturalnymi pod auspicjami Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego.
W roku 2013 zrealizowaliśmy „Spacer Akustyczny” po byłych terenach ZM Ursus. J. Wójcik przeprowadziła uczestników spaceru przez tereny fabryki, towarzyszyły im zarejestrowane wywiady z niegdyś tam pracującymi robotnikami (były one puszczane z przenośnych głośników). Spacer cieszył się dużym zainteresowaniem lokalnej społeczności oraz innych warszawiaków i stał się inspiracją do podjęcia kolejnych działań związanych z historią i teraźniejszością Ursusa.
W czerwcu 2014 r. na terenach byłej fabryki odbyły się duże działania w ramach projektu „Zakłady. Ursus 2014”, zrealizowanego przez Jaśminę Wójcik, Igora Stokfiszewskiego i Izabelę Jasińską z udziałem lokalnej społeczności oraz twórców takich jak Paweł Althamer i Władimir Kuzniecow. Podczas trzydniowego programu odbyły się m.in. Parada Traktorów, Kongres Rysowników, koncert Orkiestry Dętej Ziemi Mazowieckiej (dawnej orkiestry zakładowej). Działania realizowane były na terenie Energetyki Ursus (fabrycznej elektrociepłowni), a przygotowane zostały razem z Urzędem Dzielnicy. Celem projektu było zaproszenie mieszkańców Ursusa i innych warszawiaków na tereny zakładowe, ich integracja wokół historii dzielnicy oraz tematu przyszłości obszaru pofabrycznego i całego Ursusa. Jednym z artystycznych efektów przedsięwzięcia był film dokumentalny autorstwa Jaśminy Wójcik pt. „Ursus znaczy niedźwiedź”, który miał swoje prezentacje w wielu ośrodkach w Polsce i za granicą.
Film można obejrzeć pod tym adresem: www.youtu.be/nOviKk8aoyo.

Nasza działalność w Ursusie ma charakter długofalowy, a jej celem jest zaproszenie mieszkańców dzielnicy i innych warszawiaków do odwiedzenia dawnych terenów Zakładów Mechanicznych, zintegrowanie ludzi wokół historii dzielnicy oraz wspólne podejmowanie tematu przyszłości obszaru pofabrycznego i całego Ursusa.

Cele:
Budowanie tożsamości dzielnicy wokół Zakładów Przemysłu Ciągnikowego, które miały charakter miastotwórczy, w których pracowała większość mieszkańców dzielnicy. Teraz fabryka nie istnieje, jej tereny zostały rozsprzedane, a byli pracownicy zwolnieni.

Rezultaty:
Rezultatem projektu było nasze zaangażowanie w obronę Kolekcji Fabryki Ursus, która była prezentowana od stycznia do maja 2015 r. Prezentacje filmu dokumentalnego „Ursus znaczy niedźwiedź” (będącego swoistą dokumentacją projektu) służyły popularyzacji historii fabryki Ursusa oraz stały się okazją do apelu o upamiętnienie przemysłowych dziejów Ursusa. Będzie to się to możliwe m.in. poprzez stałe udostępnienie publiczności zbiorów Muzeum Historii Ursusa, na które składa się kolekcja maszyn i pamiątek zakładowych sięgających początków XX w. W Muzeum znajdują się m.in. pierwszy polski ciągnik rolniczy z 1922 r., motocykl Sokół 1000 z 1936 r., kolejne modele „ursusów” z okresu powojennego, księgi pamiątkowe, sztandary zakładowe oraz modele silników sięgające lat dwudziestych ub. wieku.
Rok 2015 zaowocował – będącym właśnie w realizacji – projektem „Spacer w czasie”. Wykorzystuje on specjalnie opracowaną aplikację augmented reality (rzeczywistość wzbogacona). Aplikacja jest przeznaczona na urządzenia mobilne, na których - podczas zwiedzania terenów pofabrycznych – prezentowane są archiwalne materiały dot. ZM Ursus. „Spacer w czasie” ukazuje wspomnienia byłych pracowników i pracownic zakładów z wykorzystaniem nowych technologii i adresowany jest przede wszystkim do młodszego pokolenia odbiorców kultury, zachęcając ich do włączenia się w edukację historyczną i kulturalną poprzez narzędzia artystyczne.

Oryginalność koncepcji
Jesteśmy pierwszą biblioteką w Warszawie, która założyła społeczne archiwum cyfrowe oraz zajęła się promocją dziedzictwa historycznego dzielnicy. Na stronie www Wolskich Regionaliów udostępniamy zdigitalizowane materiały pozyskane od naszych Czytelników: fotografie, pamiętniki, pocztówki lub publikacje o treści związanej z historią – zarówno tą daleką, jak i całkiem bliską historią naszej dzielnicy. Prowadzimy katalog on-line Bibliografii Regionalnej Woli. W naszej Bibliografii opisujemy wszelkie dostępne w wolskich bibliotekach materiały dotyczące dzielnicy - książki, mapy, plany, dokumenty elektroniczne oraz artykuły z prasy lokalnej i ogólnopolskiej. W nasze ślady poszła wkrótce Biblioteka Publiczna na Ochocie, co przyjęliśmy jako wyraz uznania dla naszych działań. Jako jedyni dotychczas zachęciliśmy do współpracy wolskie szkoły, zdigitalizowaliśmy i udostępniliśmy w archiwum cyfrowym ich kroniki – wyjątkowe i zupełnie pomijane przez historyków źródło do dziejów oświaty w naszej dzielnicy. Materiały pozyskiwane przez nas w ramach projektu są unikalne i nigdy nie ujrzałyby światła dziennego, pochodzą bowiem ze źródeł prywatnych.

Umiejętności uczestników
Absolutnie nowatorska i oryginalna koncepcja

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejsze było zorganizowanie Parady Traktorów Ursus (21 maszyn), która przejechała spod Pałacu Kultury na tereny dawnych Zakładów Przemysłu Ciągnikowego.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Wiatru, deszczu, ciężkich warunków atmosferycznych w czerwcu.

Co sprawiło nam największą radość?
Największą radość było przybycie takiej dużej ilości mieszkańców.
Więcej
Warszawska Nagroda Edukacji Kulturalnej
Wyróżnienie w kategorii: Inne

Projekt: "Las jako fenomen życia", Wyższa Szkoła Ekologii i Zarządzania


Autorzy: Sławomir Baczulis, Irmina Dubaniowska-Kutek


ROZMOWA Z AUTORAMI PROJEKTU:

- Jaki był początek wystawy "Las jako fenomen życia" oraz warsztatów edukacyjnych towarzyszących wystawie?


Zaczęło się od naszego spotkania na Konferencji Designu w Warszawie. Zadaliśmy sobie pytanie, jak kształtować Człowieka Ekologicznego przez kontakt ze sztuką i nauką? Zaprosiliśmy Józefa Wilkonia do współpracy w ramach zorganizowania wystawy i Inez Krupińską oraz Joszko Brodę.

- Co chcieliście osiągnąć?

Za główny cel postawiliśmy sobie kształtowanie świadomości ekologicznej. Ważne było dla nas uczenie odpowiedzialności za środowisko naturalne poprzez kontakt ze sztuką, uczenie kreatywności, wrażliwości, twórczości i więzi z przyrodą – lasem oraz rozwijanie człowieka ekologicznego w każdym z uczestników wydarzenia i szacunek do siedlisk ekologicznych.

- Na czym polegała oryginalność koncepcji?

Na zorganizowaniu wystawy Józefa Wilkonia „Las” oraz koncert Joszko Brody, który wykonywał muzykę na liściach, trawie i instrumentach - rzeźbach. A także na zorganizowaniu warsztatów plastyczne do wystawy, które prowadzone były w języku angielskim.

- Co w trakcie prac okazało się najtrudniejsze?

Najtrudniejsze było stworzenie spójnego planu wystawy, warsztatów i innych działań ekologicznych, takich jak panel dyskusyjny na temat Ekologia – dzisiaj.

- Czego się nie spodziewaliście?

Zaangażowania odbiorców i uczestników warsztatów w cały projekt. Zaangażowania również odbiorców obcojęzycznych, którzy celowo zmieniali swoje plany pobytu w Polsce, aby uczestniczyć w wystawie oraz w innych działaniach edukacji kulturalnej.

- Jakie były rezultaty projektu?

Zwiększenie świadomości ekologicznej w różnych grupach społecznych oraz ukierunkowanie na działania edukacji kulturalnej poprzez sztukę, kreatywność, uwrażliwienie i tworzenie, kształtowanie postawy człowieka ekologicznego w różnych aspektach życia.

- Dziękuję za rozmowę.
Więcej
Projekt: „Wolskie ślady historii”
Organizator: XLV Liceum Ogólnokształcącego im. Romualda Traugutta
tel.: +48 22 838 35 32, +48 519 172 226
fax: +48 22 838 35 32
www.traugutt.edu.pl

1. Cele ogólne projektu:

 rozwijanie i pogłębianie zainteresowania przeszłością i zachodzącymi na Warszawskiej Woli procesami, zjawiskami i wydarzeniami historycznymi,
 rozwijanie i pogłębianie zainteresowania przeszłością i zachodzącymi na Warszawskiej Woli procesami, zjawiskami i wydarzeniami kulturowymi,
 rozwijanie i pogłębianie zainteresowania przeszłością i zachodzącymi na Warszawskiej Woli procesami, zjawiskami i wydarzeniami społecznymi,
 ukazanie związków pomiędzy wydarzeniami w dziejach Polski a historią dzielnicy,
 kształtowanie postaw patriotycznych,
 budowanie poczucia tożsamości z dzielnicą.

2. Cele szczegółowe:
Uczeń potrafi:
 przedstawiać najważniejsze dla dzielnicy wydarzenia historyczne, kulturowe i społeczne,
 wskazać wkład dzielnicy w historię kraju i miasta,
 dostrzegać wpływ historii kraju i miasta na rozwój dzielnicy,
 przedstawiać wybitne sylwetki postaci historycznych związanych z dzielnicą,
 przedstawiać wielokulturowość dzielnicy,
 wskazać miejsca ważne dla dzielnicy pod względem spuścizny historycznej.

3. Procedury osiągania celów:

 lekcje muzealne w Muzeum Woli, Muzeum Powstania Warszawskiego,
 warsztaty w Muzeum Woli, Muzeum Powstania Warszawskiego, IPN „Przystanek historia”
 praca z tekstem literackim i tekstem źródłowym,
 wykłady,
 praca z podręcznikiem,
 panele dyskusyjne dotyczące wybitnych postaci historycznych związanych z dzielnicą,
 projekty edukacyjne,
 spotkania ze specjalistami historii dzielnicy Wola,
 spotkania z kombatantami.

4. Przewidywane osiągnięcia uczniów:

Uczeń zna:
 historię dzielnicy Wola,
 korzysta z różnorodnych źródeł wiedzy,
 dostrzega związek pomiędzy historią dzielnicy a historią kraju,
 ukazuje role dzielnicy w historii miasta, kraju,
 zna wybitne postacie historyczne związane z dzielnicą,
 zna miejsca ważne dla dzielnicy pod względem historii i kultury.

5. Instytucje wspierające:

 Muzeum Woli,
 Narodowe Archiwum Cyfrowe,
 Muzeum Niepodległości,
 Dom Spotkań z Historią,
 IPN „Przystanek historia”,
 Muzeum Historii Polski,
 historycy uczelni warszawskich,
 przewodnicy warszawscy,
 organizacje pozarządowe, np.: Towarzystwo Przyjaciół Woli, fundacje.

6. Realizacja celów:

 zorganizowanie wolskiej imprezy plenerowej dla szkół i mieszkańców Woli – prezentacja zdjęć z konkursu, materiałów do filmu, zdjęć z przeprowadzonej gry miejskiej (dot. zdjęć o zdarzeń objętych grą miejską)
 gra miejska
 kalendarz
 film reklamujący dzielnicę
 dziennik wolskiej historii – elementy nie objęte filmem (wszystkie zgromadzone materiały potrzebne do realizacji filmu)


„Wolskie ślady historii” – to innowacyjny projekt edukacyjny, który rozpoczął się we wrześniu 2015 roku.
Projekt skierowany jest do uczniów 9 liceów ogólnokształcących z Woli.
Projekt obejmie swoim zasięgiem reportaż o Woli, konkurs fotograficzny oraz grę miejską.

1. Reportaż o Woli - to przedsięwzięcie, które od września 2015 rozpoczyna równocześnie wszystkie 9 liceów Wolskich. Najważniejszym celem zorganizowanego przedsięwzięcia będzie przybliżenie uczniom historii Woli oraz zachodzących zmian na przestrzeni wieków (które nastąpi podczas prowadzonych przez nauczycieli wszystkich 9 szkół lekcji zgodnie z opracowanymi scenariuszami) związany z miejscem, człowiekiem, grupą społeczną lub zagadnieniem społecznym. Ważna w tym przedsięwzięciu jest dobrowolność. To uczniowie szukają inspiracji, tematu, problemu jaki chcą poruszyć. Efektem pracy uczniów ma być 5 – 15 minutowy reportaż radiowy lub telewizyjny o Woli, w którym uczniowie spróbują połączyć historię Woli ze współczesnością.

2. „Wola – dziś, wczoraj, przedwczoraj” to konkurs fotograficzny, który od września 2015 rozpoczyna swoją edycję dzielnicową. Najważniejszym celem zorganizowanego konkursu będzie pokazanie uczniom ogromu zmian na Woli. Dzięki przeprowadzonemu projektowi uczniowie będą mieli możliwość poznania miejsc i budynków na warszawskiej Woli, które już nie istnieją. Podsumowaniem konkursu będzie między innymi opracowanie przez uczniów i wydanie kalendarza ze zdjęciami Woli.

3. Kolejnym częścią innowacji zaplanowana do realizacji w maju 2016 r., będzie gra miejska „Moja Wola na przestrzeni dziejów”. Tematyka gry skierowana jest do uczniów klas drugich szkół ponadgimnazjalnych i ma na celu przybliżenie uczniom historii dzielnicy Wola nie tylko poprzez możliwość korzystania z różnorodnych źródeł wiedzy. Młodzież będzie miała możliwość dostrzec związek pomiędzy historią dzielnicy, a historią kraju. W grze miejskiej ukazane zostaną role dzielnicy w historii miasta, kraju. Młodzież pozna wybitne postacie historyczne związane z dzielnicą oraz miejsca ważne dla dzielnicy pod względem historii i kultury.
Więcej
iM Rock Scena

Małgorzata Wiercińska - Dom Kultury SMB Imielin, Ursynów

Pierwszy krok:
Zaczęło się w październiku 1997 r. od pomysłu zorganizowania koncertu młodzieżowym zespołom rockowym. W tygodniku lokalnym Pasmo ukazało się ogłoszenie, na które zareagowały ursynowskie zespoły. Na podstawie dostarczonych płyt demo wybranych zostało sześć zespołów, które 31 stycznia 1998 r. zagrały pierwszy iM Rock Koncert.

Opis:
iM Rock Scena jest społecznością związaną z Domem Kultury Imielin. Skupia młode kapele, początkujących muzyków oraz pasjonatów muzyki rockowej. Przez 18 lat trwania projektu skład osobowy wspomnianej grupy ulegał zmianom. Ludzie uczestniczący obecnie w iM Rock Scenie są niekiedy potomkami osób, które kiedyś stawiały na niej swoje pierwsze kroki. Na iM Rock Scenie zagrało już około stu zespołów, a część z nich miała tu swój debiut. Integralną częścią iM Rock Sceny są prowadzone przez profesjonalnych muzyków Warsztaty Rockowe iM Granie, które odbywają się od marca 2003 roku. Zajęcia prowadzone są w czterech grupach: wokalu, gitary elektrycznej, gitary basowej oraz perkusji, co stanowi podstawę zespołu.

Rezultaty projektu:
Uczestnicy projektu mają sposobność poznania ludzi z pasją i stworzenia swojego własnego zespołu. Daje on również możliwość nauczenia się gry na instrumentach, zdobycia doświadczenia scenicznego oraz pracy z akustykiem i technikiem oświetleniowym. Kilkudniowe Rockowe iM Granie latem i zimą kończy się dużym koncertem, na którym prezentują się uczestnicy warsztatów oraz nowe zespoły. Podobna formuła obowiązuje również na iM Rock Koncertach, podsumowujących sezon kulturalny, oraz Mikołajkowym, gdzie zawsze oprócz kilku godzin dobrego rocka, jest także wystawa fotograficzna.

Oryginalność koncepcji:
iM Rock Scena jest otwarta, a udział w niej jest bezpłatny. Są to jedyne w Warszawie warsztaty, które przygotowują do założenia zespołu przez koncepcje pracy w czterech grupach - wokalu, gitary basowej, gitary elektrycznej i perkusji. Warsztaty nie prowadzone są przez tych samych muzyków, a więc młodzież może poznać różne sposoby przekazywania wiedzy, a także techniki gry i wokalu.

Co było najtrudniejsze?
Pewną trudnością, zwłaszcza na początku było ogromne zainteresowanie przerastające ilość dostępnych biletów na koncerty. Z goła innym problemem była lokalna subkultura tzw. dresiarzy, którzy pojawiali się na terenach w pobliżu Domu Kultury otwarcie demonstrując swą niechęć do kultury rockowej.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Aż tak dużego zainteresowania koncertami i ilością zespołów, które chciały wystąpić na iM Rock Scenie. Wysoki poziom występów również zadziwiał od samego początku. Zaskoczeniem jest poznawanie tak pracowitych, profesjonalnych muzyków.

Największa radość:
Obserwowanie rozwoju młodych muzyków oraz ich sukcesy.

Termin realizacji:
styczeń 1998 r. – czerwiec 2016 r.

Miejsce:
Dom Kultury SMB Imielin

Adresaci:
dzieci, młodzież

Realizatorzy:
Małgorzata Wiercińska – animatorka kultury, koordynator projektu,
Aleksandra Chludek – muzyk, wokalistka,
Piotr Bajus – muzyk, gitarzysta,
Andrzej „Pierwiastek" Potęga – muzyk, basista,
Dariusz Świechowski – muzyk, perkusista.

Partnerzy:
Stowarzyszenie Społeczników "Ariadna"
Liczba uczestników
bezpośrednich – 60
pośrednich – 300

Finansowanie:
Dzielnica Ursynów

www.imrockscena.pl
Więcej
Nasza Sztuka – Nasza Praga

Patrycja Bartoszak, Dom Kultury Praga, Praga

Pierwszy krok:
Zaczęło się od długich spacerów po warszawskiej Pradze i przypadkowych rozmów, które stały się inspiracją do podjęcia dialogu z mieszkańcami Pragi, do swobodnych opowieści dotyczących dzielnicy. Kolejnym bodźcem była ogromna chęć moich podopiecznych, aktorów OD-NOWY, do stworzenia spektaklu o Pradze z osobami sprawnymi. To był początek, później przystąpiliśmy do działań praktycznych.

Opis:
Projekt Nasza Sztuka – Nasza Praga, miał charakter artystyczno-integracyjny. Aktorzy Teatru OD-NOWA (osoby niepełnosprawne) i młodzież z Pragi Północ stworzyli Teatr Społeczny dotyczący ich dzielnicy. Od września 2015 r. rozpoczęliśmy warsztaty teatralno- dramowe, podczas których uczestnicy rozwijali swoje kompetencje artystyczne. Warsztaty były wyjątkowym czasem dla uczestników projektu, oprócz rozwijania umiejętności aktorskich, improwizatorskich, doszło do integracji grupy. To zaowocowało wspaniałym spektaklem. W połowie października zorganizowaliśmy wieczór opowieści, na który zaprosiliśmy mieszkańców Pragi, żeby poznać ich historie związane z tą dzielnicą. Kolejnym etapem była praca twórcza nad spektaklem o Pradze za czasów PRLu i jej mieszkańcach. W grudniu odbyła się premiera spektaklu, który miał charakter performatywny. Oprócz działań scenicznych, uczestnicy projektu stworzyli miejsca charakteryzujące Pragę tamtych czasów – kawiarnie Filipinkę, kino Albatros. Tam zaprosili widownię na dalszą część spektaklu oraz powrót do czasów PRLu: kawę z wuzetką i film Miś. Spektakl zakończył się w galerii Domu Kultury prezentacją wystawy zdjęć pt. Praga, zrealizowanej przez Tomasza Kempę.

Rezultaty projektu:
- stworzenie i prezentacja autorskiego spektaklu teatralnego opartego na historiach i doświadczeniach społeczności lokalnej oraz wystawa zdjęć,
- integracja przez działania artystyczne dorosłych osób niepełnosprawnych z młodzieżą, społecznością lokalną,
- zaprezentowanie, że sztuka ułatwia dialog i jest ona uniwersalnym językiem,
- edukacja teatralna uczestników projektu oraz społeczności Pragi,
- wzmocnienie poczucia przynależności lokalnej wśród osób niepełnosprawnych i młodzieży, - rozwinięcie umiejętności artystycznych, przede wszystkim teatralno-aktorskich.

Oryginalność koncepcji:
Teatr ze społecznością jest w Polsce innowacyjną metodą pracy, ponieważ jest on oparty przede wszystkim na dialogu pomiędzy twórcami a społecznością. Oryginalność projektu opierała się na jego uczestnikach i ich różnorodności. W spektaklu wykorzystaliśmy także formy multimedialne oraz działania performatywne, np. kino, kawiarnia. Projekt Nasza Sztuka - Nasza Praga miał charakter interdyscyplinarny pod względem wykorzystanych form.

Co było najtrudniejsze?
Wykonanie zadania w tak krótkim czasie. Wspólnie z uczestnikami poświęciliśmy dużo więcej czasu niż przewidziane godziny w projekcie na realizację spektaklu, stworzenie scenografii i wystawy fotografii.

Czego się nie spodziewałam?
Nie spodziewałam się tak dużego zaangażowania artystycznego i społecznego ze strony młodzieży i studentów, którzy zgłosili się do projektu oraz praskiej społeczności. Zainteresowanie dookoła projektu było ogromne i magiczne.

Największa radość:
Największą radość sprawiła mi integracja zespołu. Chęć dzielenia się sukcesem, dawanie sobie wzajemnego wsparcia, odpowiedzialność i zaangażowanie ze strony uczestników oraz realizacja spektaklu, który miał wartość artystyczną i społeczną.

Termin:
10 sierpnia – 22 grudnia 2015 r.

Miejsce:
Dom Kultury Praga

Adresaci:
młodzież, dorośli, niepełnosprawni

Realizatorzy:
Patrycja Bartoszak – autorka, reżyser
Tomasz Kempa – fotograf

Partnerzy:
Sztuka Niepowtarzalna

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 18
pośrednich – 500

Finansowanie:
Biuro Edukacji m.st. Warszawy

www.dkpraga.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=845&Itemid=754
Więcej
Musical Miss Saigon

Antoniusz Dietzius, Młodzieżowy Dom Kultury im. Władysława Broniewskiego, Śródmieście

Pierwszy krok:
Wszystko zaczęło się od pomysłu, idei i wizji reżysera Antoniusza Dietziusa. Następnym krokiem było zdobycie licencji na wystawienie spektaklu. Udało się przekonać agencję MTI New York do przyznania licencji na wystawienie pierwszej polskiej wersji Miss Saigon School Edition. Potem zaczął się czas ciężkiej pracy, długie próby, wykonywanie scenografii i samodzielne przygotowanie kostiumów.

Opis:
W październiku 2014 r. zdobyliśmy licencję. Do stycznia trwały warsztaty aktorskie, choreograficzne i wokalne. Od lutego rozpoczęliśmy przygotowania do spektaklu, a następnie prace nas scenografią i szycie kostiumów. W maju rozpoczęliśmy poszukiwania partnerów i akcję promocyjną. W czerwcu zrealizowaliśmy spektakle. Jeszcze w grudniu 2015 r. spektakl był dwukrotnie prezentowany w Teatrze Studio. W styczniu 2016 miał miejsce koncert pt. Miss Saigon Concert w ramach XXIV Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.

Rezultaty projektu:
Wystawienie spektakli na profesjonalnej scenie teatralnej. Uczestnicy oprócz umiejętności artystycznych, nabyli wiedzę techniczną niezbędną do przygotowania strojów i scenografii oraz organizacji wydarzeń. Nauczyli się także współpracy w grupie i odpowiedzialności.

Oryginalność koncepcji:
Był to pierwszy w Polsce spektakl na licencji school edition, co stanowi swoiste novum na młodzieżowej scenie musicalowej w naszej części Europy. Reżyser pracował w międzynarodowy środowisku, nie ograniczał się tylko do rodzimych aktorów-amatorów. Pomimo małych nakładów finansowych, udało się zorganizować bogatą dekorację sceniczną, a nawet helikopter, który składany był w noc poprzedzającą premierę, przez samego reżysera i aktorów.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejsza była świadomość, że zespół aktorów-amatorów ma wystąpić na profesjonalnej scenie teatralnej. Zawodowi aktorzy przygotowując się do roli poświęcają się głównie temu zajęciu. Nasi młodzi aktorzy nie mogli wykorzystywać całego swojego czasu na przygotowanie do spektaklu, mieli szkołę, dodatkową pracę, obowiązki domowe.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Byliśmy pozytywnie zaskoczeni bardzo dobrym przyjęciem musicalu Miss Saigon School Edition przez krytykę i publiczność. Zespół nie spodziewał się stworzenia tak silnej i zżytej grupy projektowej, co zaowocowało wspólnymi pomysłami po zakończeniu spektakli i chęcią do realizacji nowych zadań.

Największa radość:
Największą radością była możliwość zagrania na profesjonalnej scenie teatralnej przed liczną publicznością. Radowała również sposobność do stworzenia projektu przez ludzi z różnych środowisk, pracy twórczej i rozwój umiejętności z zakresu edukacji artystycznej pod okiem świetnych fachowców. Satysfakcjonujące było także pokazania innym, że poprzez ciężką pracę można osiągnąć „profesjonalny” poziom.

Termin realizacji:
październik 2014 r. – marzec 2016 r.

Miejsce:
Młodzieżowy Dom Kultury im. Władysław Broniewskiego w Warszawie, Teatr Studio

Adresaci:
młodzież

Realizatorzy:
Antoniusz Dietzius - aktor i reżyser, opiekun Śródmiejskiego Teatru Muzycznego,
Izabela Tomaszewska – kierownik wokalny, dyrygent,
Anna Gwarek – choreograf.

Partnerzy:
Dzielnica Śródmieście, Teatr Studio, Drukarnia Studiouh

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 50
pośrednich – 2500

Finansowanie:
Biuro Edukacji m.st. Warszawy, środki własne

warszawa.tvp.pl/22850260/29112015
Więcej
Media Show

Monika Rokicka, Wawerskie Centrum Kultury, Wawer

Pierwszy krok:
Zaczęło się dwa lata temu od powstania Teatru Ani Pół i pomysłu na spektakl o siłach rządzących naszym światem – czasie, pieniądzach i mediach. Od początku istnienia TAP interesuje się człowiekiem i jego miejscem w zmieniającej się rzeczywistości, zadaje pytania o współczesny system wartości. W tym duchu powstał spektakl Czasem. Projekt Media Show był niejako kontynuacją tego myślenia i twórczych poszukiwań. Nie tylko pozwolił zmierzyć się z tematem roli mediów, manipulacji, uwikłania, ale także umożliwił postawienie pytania o miejsce człowieka – widza, twórcy, uczestnika. Jako twórcy teatru wyszliśmy oczywiście od spektaklu, szczególnie interesując się relacją i wzajemnym oddziaływaniem na siebie nadawcy i odbiorcy komunikatu medialnego. Odpowiedź na pytanie dlaczego dzisiejsze media są takie a nie inne (brutalne, głupie?) stała się osią całego projektu.

Opis:
Projekt realizowany był przez młodzieżowy Teatr Ani Pół w Wawerskim Centrum Kultury. Odbyły się warsztaty, podczas których młodzież rozwijała kompetencje dotyczące tworzenia autorskiego scenariusza, improwizacji scenicznej, wykorzystania technik multimedialnych w teatrze oraz tworzenia muzyki. Powstał autorski scenariusz, a następnie spektakl SHOW oraz muzyka skomponowana i nagrana przez uczestników zajęć. Odbyły się także warsztaty edukacyjne, których tematem było zjawisko reality show. Gimnazjaliści przyglądali się zjawisku manipulacji, wskazywali pozytywne i negatywne aspekty programów telewizyjnych, dyskutowali na temat wartości mediów. Wynikiem tej części projektu jest komplet 3 bloków lekcyjnych. Powstały także prace uczniowskie – mini instalacje ukazujące metaforycznie problem manipulacji w mediach oraz filmy o wpływie mediów na człowieka. Grupa uczniów zainspirowana warsztatami tworzy projekt gimnazjalny na temat sposobów manipulacji w mediach (praca w toku). Realizatorzy projektu Media Show włączyli się także w projekt Współczesna młodzież - obserwatorzy czy twórcy kultury Fundacji teK. Dzięki tej współpracy w Wawerskim Centrum Kultury odbyła się debata w stylu oksfordzkim na temat Czy media są najważniejszym źródłem wiedzy o świecie?. Z fotografii, które zostały zrobione podczas prób i warsztatów powstała wystawa grafik kreatywnych w stylu waporvave, wg autorskiego pomysłu uczestników projektu Media Show Karoliny Czelej i Jacka Zduńczyka.

Rezultaty projektu:
Materialne efekty projektu to przede wszystkim spektakl SHOW, wystawa grafik stylu waporvave, prace uczniowskie (filmy, instalacje) oraz debata w stylu oksfordzkim. Uczestnicy przyjrzeli się mediom z różnych perspektyw, poznali techniki manipulacji, zastanowili się nad swoją rolą jako odbiorcy. Nauczyli się krytycznego spojrzenia na treści przekazywane w mediach. Debata podniosła ich kompetencje komunikacyjne, nie tylko ucząc argumentowania, ale także rozwijając umiejętności z zakresu autoprezentacji i technik publicznej wypowiedzi. Warsztaty edukacyjne pozwoliły dostrzec potencjał drzemiący w nowoczesnej technologii przekazu informacji. Uczestnicy uczyli się argumentowania, selekcji wiadomości, formułowania wypowiedzi, budowania metafory, pracy zespołowej. Twórcy teatralni nauczyli się nowych technik pracy z ciałem, tworzenia scenariusza z własnych improwizacji, krytycznego doboru materiału do spektaklu. Poligonem doświadczalnym było wykorzystanie mediów na scenie i poszukiwania techniczne z tym związane. Uczestnicy skomponowali muzykę do spektaklu. Twórcy Teatru Ani Pół dowiedzieli się także, co to znaczy realizować projekt – zdobyli umiejętności związane z promocją, budową strony internetowej, opracowaniem materiałów i tworzeniem dokumentacji formalnej.

Oryginalność koncepcji:
Chyba najbardziej oryginalną rzeczą w całym projekcie był trik manipulacyjny, dzięki któremu na końcu spektaklu okazywało się, że to widzowie są głównymi bohaterami całego widowiska. Manipulacja wywoływała ogromne emocje wśród widowni, jednocześnie zmuszając ją do refleksji nad tym, że to my, widzowie niejako wymuszamy to, co pokazują nam media. Gdyby nie było zapotrzebowania, nie byłoby produktu.
Drugim bardzo oryginalnym elementem były grafiki. Bazując tylko na zdjęciach z realizacji projektu, twórcy pokazali, że wszyscy jesteśmy integralną częścią mediów – Facebooka, reklam, telewizji. Technika waporvave dodatkowo podkreśliła sztuczność i kiczowatość naszego wirtualnego istnienia. Niestandardowe były także warsztaty edukacyjne, oparte głównie na kreatywności i aktywności młodzieży oraz prace, które w wyniku tego powstały.

Co było najtrudniejsze?
Zdecydowanie techniczna strona spektaklu. Pracowaliśmy na własnym sprzęcie, który nie zawsze był kompatybilny ze sprzętem w miejscach pokazów. Czasami brak wtyczki, jakieś uszkodzenie kabla, brak oprogramowania lub po prostu chwilowa przerwa w dostawie Internetu powodowały, że jakiś element spektaklu po prostu się nie zadział.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewaliśmy się, że spektakl i wystawa wzbudzą takie zainteresowanie publiczności, nie tylko wawerskiej, ale też warszawskiej. Bardzo też nas zdziwił fakt, że szkoły z Wawra, które zaprosiliśmy do współpracy, nie były nią zbytnio zainteresowane - w związku z tym warsztaty i debata miały dużo mniejszy zasięg niż przewidywaliśmy.

Największa radość:
Informacje zwrotne na temat spektaklu Show, które spływały do nas po każdym pokazie i były wyrazem uznania dla naszej pracy. Wielkim szczęściem było także zaproszenie spektaklu Show do udziału w 3. Młodzieżowych Spotkaniach Teatralnych. Mnóstwo radości przyniosły nam także warsztaty z Sebastianem Świądrem i możliwość rozwijania warsztatu.

Termin:
10 sierpnia – 20 grudnia 2015 r.

Miejsce:
Warszawa

Adresaci:
młodzież, dorośli

Realizatorzy:
Sebastian Świąder – pedagog teatru
Piotr Filonowicz – aktor, autor scenariuszy
Karolina Czelej – muzyk, animatorka
Monika Rokicka – pedagog, reżyser
Magdalena Grzywińska – pedagog

Partnerzy:
Akademia Sztuki i Kultury
Gimnazjum nr 104
Stowarzyszenie Pedagogów Teatru

Liczba uczestników:
bezpośrednich - 120
pośrednich – 360

Finansowanie:
Biuro Kultury m.st. Warszawy

www.youtube.com/watch?v=AwN0tsaOpDE
mediashowtap.blogspot.com
www.youtube.com/watch?v=7rb-q9sDR9w
Więcej
W Muzeum wszystko wolno

Bożena Pysiewicz, Agnieszka Morawińska, Anna Knapek, Muzeum Narodowe w Warszawie, Śródmieście

Pierwszy krok:
Pomysłodawczyni projektu dr Agnieszce Morawińskiej, dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie zależało, aby dzieci w muzeum czuły się swobodnie i pewnie. Tak narodził się pomysł, by główną przestrzeń ekspozycyjną muzeum, ponad 600 metrów2, mogły zaaranżować dzieci. U jego źródeł leżą także badania publiczności wskazujące, że goście chcą współtworzyć muzeum – miejsce spotkania. Nie ma nas – ekspertów i ich – edukowanych. Jesteśmy MY. Wspólnie tworzymy muzeum w oparciu o posiadane zasoby.

Opis:
Projekt „W Muzeum wszystko wolno” był muzealno-edukacyjnym eksperymentem, w czasie którego grupa 69 dzieci w wieku 6-14 lat przez ponad pół roku przygotowywała główną wystawę czasową w Muzeum Narodowym w Warszawie. Dzieci, podzielone na sześć zespołów kuratorskich, przez sześć miesięcy podczas cotygodniowych, czterogodzinnych spotkań poznawały Muzeum i pracowały nad ekspozycjami. Dziecięce zespoły kuratorskie przygotowały scenariusze, dokonały wyboru blisko 300 eksponatów na wystawę, opracowały koncepcję multimediów i scenografię ekspozycji, zaprojektowały druki edukacyjne, nagrały audioprzewodniki, przygotowały podpisy i wybrały dzieła do celów promocji. Przygotowały też program wydarzeń towarzyszących oraz poprowadziły wiele lekcji, oprowadzań i warsztatów zarówno dla dzieci jak i dorosłych. Na wystawie prezentowane były dzieła ze wszystkich kolekcji: obiekty sztuki starożytnej i orientalnej, rzemiosło artystyczne, rzeźby dawne i współczesne, fotografie, rysunki i grafiki, monety i medale, ubiory oraz obrazy pochodzące z różnych epok. Wiele z tych dzieł nigdy nie była pokazywana publiczności. Dzieci mówiły, że „odnalazły i uwolniły je z muzealnych magazynów”. Przygotowując wystawę spędziły w muzeum ponad 80 godzin, przemierzyły 100 km od muzealnych piwnic po strychy. Ich wyjątkową wystawę odwiedziło 32 600 osób. Młodzi kuratorzy spotykali się z całym zespołem muzeum. Kuratorzy i konserwatorzy dzielili się wiedzą o obiektach. Zespół Działu Edukacji koordynował spotkania i czuwał nad harmonogramem prac. Działy Komunikacji oraz Marketingu służyły doświadczeniem podczas prac nad kampanią promocyjną, konferencją prasową i wernisażem. Dział Wydawnictw wspierał w opracowywaniu tekstów towarzyszących wystawie, podpisów, druków edukacyjnych i książki. Działy Organizacji Wystaw, IT i Multimediów oraz Administracji i Inwestycji pomogły w przygotowaniu projektu oraz, co najważniejsze, zbudowały wystawę, która zajmowała 600 m2 głównej przestrzeni ekspozycyjnej. Wystawa przygotowana przez dzieci dla wszystkich!

Rezultaty projektu:
Rezultatem projektu była wystawa czasowa W Muzeum wszystko wolno, którą można było oglądać w Muzeum Narodowym. Obejrzało ją ponad 32 600 osób, uczestnicząc w spotkaniach, warsztatach i lekcjach muzealnych. Prowadzone od początku projektu badania ewaluacyjne pozwoliły na precyzyjne wskazanie umiejętności i kompetencji nabytych przez jego uczestników. DZIECI poza wiedzą dotyczącą funkcjonowania Muzeum oraz pracy kuratora, nauczyły się szacunku do dzieła oraz postrzegania sztuki poprzez pryzmat własnych emocji. Rodzice podkreślali, że dzięki projektowi ich pociechy nabrały swobody w wypowiadaniu się na tematy związane ze sztuką. W czasie pół roku wspólnej pracy w grupie różnowiekowej dzieci najwięcej zyskały w obszarze kompetencji społecznych. Wzmocniło się ich poczucie własnej wartości, wzrósł autorytet w rodzinie i klasie, stały się odważniejsze i bardziej otwarte w kontakcie z dorosłymi. Nauczyły się negocjacji oraz sztuki autoprezentacji. Praca z jedną grupą dzieci przez ponad pół roku była zupełnie nowym wyzwaniem i okazją do sprawdzenia własnych umiejętności.

Oryginalność koncepcji:
To pierwszy w historii światowego muzealnictwa przypadek, w którym wystawa tworzona była nie przy współpracy lecz PRZEZ dzieci. Muzeum oddało do ich dyspozycji wszystko co ma: kolekcję, zespół, przestrzeń oraz budżet. Nie zostały narzucone żadne wymogi odnośnie tematów wystaw, wyboru, liczby i typu obiektów czy też scenografii. Jedyną wiadomą był termin wernisażu określony harmonogramem muzealnych wystaw. O wyjątkowości projektu świadczy zainteresowanie z jakim spotkał się w mediach polskich i zagranicznych. O W Muzeum wszystko wolno można było przeczytać m.in. na stronach BBC i smithsonian.com. O szczegóły związane z realizacją projektu pytali nas muzealnicy zarówno z Polski, Brazylii, Hiszpanii, Litwy i Ukrainy. Projekt znalazł się w gronie finalistów konkursu „2016 Children in Museums Award”.

Co było najtrudniejsze?
Dzieci zadbały o każdy szczegół wystawy, od dzieł po kolor ścian. Działały jednak w sferze wirtualnych projektów. Jako koordynatorki czułyśmy ciężar odpowiedzialności, aby zbudowana ekspozycja spełniła ich oczekiwania i wyobrażenia. Paradoksalnie byłyśmy świadome, że nie do końca wiemy jaką wizję wystawy zbudowało w wyobraźni każde z dzieci. Wyzwaniem było też wycofanie edukacyjnego „wiedzącego ja".

Czego się nie spodziewaliśmy?
Krzyś ułożył piosenkę I love MNW, którą śpiewali wszyscy, Marcel i Ula oprowadzali po wystawie, Janek i Iga wstali o godzinie 5 rano, aby o 6 być na żywo na antenie radiowej, Miłosz powiesił nad łóżkiem plan wystawy, a jego tata wolontariacko nagrał i zmontował wszystkie audioprzewodniki do wystawy. Takich przykładów jest więcej. Ich wspólnym mianownikiem jest ogromne ZAANGAŻOWANIE.

Największa radość:
Możliwość wyruszenia w nieznane, realizacji nowatorskiego projektu, który był interesujący dla dzieci i zyskał uznanie naszych kolegów z muzeum. Tematy dziecięcych wystaw stały się inspirujące dla badań kuratorów. Postanowiono, że dzieci nagrają audioprzewodniki do kolejnych wystaw, a od jesieni zacznie działać Dziecięca Rada Muzealna. Dzięki temu projektowi zmienia się muzeum, zmieniamy się my.

Termin:
25 maja 2015 r. – 8 maja 2016 r.

Miejsce:
Muzeum Narodowe w Warszawie

Adresaci:
dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy, pracownicy Muzeum Narodowego w Warszawie

Realizatorzy:
Tutorzy dziecięcych zespołów kuratorskich:
Maciej Marciniak – archeolog,
Wioletta Cicha – pedagog, historyk sztuki,
Anna Kwiatkowska – historyk sztuki,
Maria Wasińska–Stelmaszczyk – artystka,
Katarzyna Ampt – archeolog,
Katarzyna Szumlas – historyk sztuki,
Paulina Tyro-Niezgoda i Piotr Matosek – projektanci

Liczba uczestników:
bezpośredni - 90
pośredni - 32600

Finansowanie:
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, środki sponsorskie

www.youtube.com/watch?v=6Gs6aIi9n_M&list=PLA3Uqc_w7MnLV1gHwfUiuWMrd5scTdyPt
www.youtube.com/watch?v=dH2Wxf3LuAI
www.mnw.art.pl/multimedia/audioprzewodniki/w-muzeum-wszystko-wolno
Więcej
Scriptorium Villa Nova

Katarzyna Pietrzak, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, Wilanów

Pierwszy krok:
Projekt jest odpowiedzią na coraz częściej zadawane pytanie: czy nauka pisma odręcznego ma jeszcze rację bytu? Do czego dzisiaj służy nam pismo, skoro w obecnych czasach własnoręczny podpis zastępuje się elektronicznym zapisem, a kombinacja czterech cyfr umożliwia nam dokonywanie operacji finansowych? Impulsem do zabrania głosu w dyskusji stała się lektura wyjątkowych rękopisów: dwóch kilkudziesięciostronicowych zeszytów szkolnych Jana Sobieskiego – ucznia krakowskiego kolegium, późniejszego monarchy, a także jego twórczość epistolograficzna do ukochanej Marysieńki. Kolejnym krokiem było stworzenie miejsca – skryptorium, w którym na przykładzie faksymile podpisów pary królewskiej będziemy analizować obowiązujący wówczas krój pisma, uczyć go krok po kroku, a także pokazywać źródła pisane z minionej epoki, narzędzia pisarskie. Bo w pisaniu – wbrew pozorom – nie chodzi tylko o pisanie.

Opis
Scriptorium Villa Nova – to termin stworzony na określenie wszelkich działań edukacyjnych związanych z popularyzacją kaligrafii i paleografii w Muzeum Pałacu w Wilanowie. W terminie odwołujemy się do dawnej, łacińskiej nazwy Wilanowa – Villa Nova, by dać wyraz temu, jak Wilanów dzięki swoim znamienitym właścicielom, począwszy od króla Jana III, wpisuje się w tradycję, powoli ulegającej zapomnieniu sztuki odręcznego pisania i iluminacji. Na potrzeby programu został zaaranżowany na dawne scriptorium namiot historyczny, który jest zlokalizowany tuż przy wejściu do ogrodów królewskich. Charakter miejsca oddaje każdy jego element – ręcznie wystrugane w drewnie ławy, stoły, pulpity, sekretarzyki, księgi w skórzanych oprawach, dawne narzędzia pisarskie… Co weekend, w sezonie wiosenno-letnim, odbywają się tu otwarte warsztaty kaligrafii z udziałem dzieci i osób dorosłych. Warsztaty są adresowane nie tylko do miłośników kaligrafii, ale również do osób, które chcą, aby ich pismo odręczne stało się eleganckie, bardziej fantazyjne lub po prostu staranniejsze. Za wzór stawiamy sobie pierwotną odmianę pisma angielskiego, czyli cancellarescę, która stała się krojem pisma powszechnie obowiązującym w XVII w. Poszczególne litery są smukłe i czytelne, a zarazem mają fantazyjne kształty. Pisanki angielskiej w uproszczonej wersji uczymy się po dziś dzień w szkole, ale po kilku latach nauki wyrabiamy już swój własny charakter pisma, zapominając o odpowiednim kącie nachylenia liter, który wynosi w przypadku tego kroju pisma 55°, o owalności liter. Warsztaty mają formułę otwartą (nie obowiązuje rezerwacja), a ich uczestnicy sami decydują o intensywności i rodzaju wykonywanych ćwiczeń, których celem jest doskonalenie umiejętności starannego kreślenia liter. W tygodniu prowadzone są warsztaty, także z dziedziny paleografii i historii drukarstwa (z wykorzystaniem rekonstrukcji XVII-wiecznej prasy drukarskiej) z udziałem grup szkolnych. Prowadzone są również kursy kaligrafii. Uczestnicy mają także możliwość obejrzenia faksymile zeszytów szkolnych Janka Sobieskiego czy reprintów XVII-wiecznych książek, w tym pierwszego polskiego podręcznika do nauki kaligrafii autorstwa St. S. Jagodyńskiego z 1695r.

Rezultaty projektu:
Zmiana w podejściu uczestników warsztatów do kwestii nauczania pisma odręcznego – pisanie to doskonały trening dla umysłu, którego nie zastąpi żadne inne ćwiczenie, to czynność, w czasie której aktywizujemy jednocześnie ośrodki mózgu odpowiedzialne za analizę, percepcję wzrokową, myślenie abstrakcyjne, zdolności motoryczne, koordynację, orientację przestrzenną.
Redefinicja pojęcia: „kaligrafia” – to nie tylko ars scribendi, ale także sztuka cierpliwości, pomysłowości, oryginalności, „przyjemne trwonienie czasu”, chwile radości, podróż w czasie, jak i wysiłek.
Aktywizacja różnych grup wiekowych, o różnych potrzebach edukacyjnych – nabycie przez uczestników umiejętności pisania piórem dwuelementowym, kreślenia liter w stylistyce XVII-wiecznej i nie tylko, analiza źródeł historycznych pod kątem użytych narzędzi i podkładów piśmienniczych.
Zdobycie przez uczestników warsztatów wiedzy historycznej (epoka króla Jana III), z zakresu paleografii (dawne przybory i podkłady piśmiennicze, historia pisma, dzieje książki pisanej i drukowanej) oraz sztuki (architektura pałacowa, dekoracje malarskie).

Oryginalność koncepcji:
To jedyne w swoim rodzaju plenerowe scriptorium, zlokalizowane w przestrzeni miejskiej o niezwykle bogatej historii. Na mapie Polski nie znajdziemy podobnego miejsca, w którym odbywają się z tak dużą częstotliwością warsztaty z pisania XVII-wiecznym krojem pisma, w tak wyjątkowej scenerii, pod okiem doświadczonych specjalistów, z wykorzystaniem różnorodnych kart pracy, począwszy od rysunków do obrysu tuszem, po profesjonalne wzorniki pisma. Tu można wszystko dotknąć: narzędzia pisarskie, podkłady piśmiennicze, przejrzeć reprinty dawnych podręczników do kaligrafii czy faksymile XVII i XVIII-wiecznych dokumentów. Oryginalna jest również formuła prowadzenia warsztatów – otwarta, a każdy uczestnik sam decyduje, ile czasu poświęci na udział w warsztatach. Każdy też może liczyć na indywidualny tok nauki.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejsze były i są sytuacje, kiedy nie możemy zapewnić wszystkim naszym gościom miejsca przy pulpicie, z uwagi na ich ograniczoną liczbę w scriptorium, co podyktowane jest koniecznością zapewnienie optymalnych warunków do pisania każdemu uczestnikowi warsztatów. Czasem zmagamy się z ulewnym deszczem, porywistym wiatrem czy uciążliwym upałem…

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewaliśmy się, że w scriptorium będą spotykać się tak różni ludzie, w każdym wieku, o różnej profesji, narodowości, pasjonaci i adepci ars scribendi, niezwykle cierpliwi i ci trochę mniej, o specjalnych potrzebach edukacyjnych (dysleksja, niepełnosprawność intelektualna, niedosłuch), leworęczni i praworęczni…

Największa radość:
Cieszy nas to, że zwłaszcza dzieci tak chętnie uczestniczą w warsztatach. Dla nich i ich rodziców pisanie przestaje być przykrym obowiązkiem, a staje się sposobem na wspólne spędzanie wolnego czasu. Radujemy się, kiedy w trakcie warsztatów nikt nie wychodzi na przerwę. Radość sprawiają nam słowa uznania dla naszej „misji”, jaką jest ocalenie kaligrafii od zapomnienia.

Termin:
12 stycznia 2015 r. – 3 maja 2016 r.

Miejsce:
Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie

Adresaci:
dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy

Realizatorzy:
Janusz Korzeniowski – rekonstruktor, kaligraf, typograf,
Barbara Galińska – kaligraf, grafik, ilustrator,
Ewelina Pabisiak – historyk sztuki, politolog,
Ewelina Jarnutowska – animator, pedagog,
Katarzyna Krzywicka – historyk sztuki

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 25000
pośrednich – 42000

Finansowanie:
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

www.wilanow-palac.pl/kaligrafia_nie_zapomniana_sztuka_cykl_dla_rodzin.html
Więcej
Raz, dwa, trzy, warszawiakiem jesteś Ty

Jolanta Błażejczyk, Michał Komuda, Muzeum Powstania Warszawskiego, Wola

Pierwszy krok:
Pomysł gry „Raz, dwa, trzy, warszawiakiem jesteś Ty” powstał w 2011 roku w trakcie rozmowy Jolanty Błażejczyk i Michała Komudy. Jej inicjatorzy postanowili rozpocząć międzymuzealną akcję, która pokazałaby rodzicom z dziećmi, że współczesne muzea nie mają już nic wspólnego z „muzealnymi kapciami” i mogą stanowić scenerię do pasjonującej wakacyjnej przygody. Ważnym elementem tej inicjatywy było stworzenie oferty na lato dla rodzin, których nie stać na wyjazd poza miasto. Do tej nowatorskiej pierwszej akcji przyłączyły się Dom Spotkań z Historią, Muzeum Historii Polski, Muzeum Niepodległości, Muzeum Wojska Polskiego oraz Zamek Królewski w Warszawie. Po odniesionym sukcesie projekt zyskiwał w kolejnych latach nowych współorganizatorów, a także naśladowców.

Opis:
V międzymuzealna gra „Raz, dwa, trzy, warszawiakiem jesteś Ty” została zorganizowana przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Jej celem było przybliżenie w atrakcyjny sposób dziejów Warszawy oraz promowanie rodzinnego spędzania wolnego czasu w instytucjach kultury. Wątkiem przewodnim były pomysłowość i przedsiębiorczość mieszkańców Warszawy. Gra została objęta Patronatem Honorowym Prezydenta m. st. Warszawy. Na potrzeby projektu została udostępniona strona www.razdwatrzywarszawiak.pl, na której zamieszczono darmowe karty zadań oraz informacje dotyczące zasad zabawy. Po rejestracji i wydrukowaniu kart z zadaniami, gracze udawali się do zaangażowanych w projekt instytucji i rozwiązywali przygotowane łamigłówki. W 2015 roku w projekcie wzięły udział aż 22 instytucje, m. In.: Fundacja Kronenberga, Dom Spotkań z Historią, Korczakianum, Muzeum Gazownictwa, Muzeum Geologiczne PIG-PIB, Muzeum Historii Polski, Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego, Muzeum Kolejnictwa, Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa w Warszawie, Muzeum Narodowe, Muzeum Niepodległości, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Muzeum Ziemi PAN, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, Przystanek Historia, Zamek Królewski w Warszawie. Na galę finałową w Parku Wolności przy Muzeum Powstania Warszawskiego przybyło blisko 1000 laureatów. Aż 487 dzieci z powodzeniem wykonało zadania w przynajmniej 8 instytucjach.
Gra została nagrodzona Złotym Słonecznikiem 2015.

Rezultaty projektu:
Rodzinny charakter projektu prowadził do zacieśnia relacji miedzy dziećmi i rodzicami lub wnukami i dziadkami, którzy wspólnie zmierzyli się z przygotowanymi przez współorganizatorów łamigłówkami. Konieczność wykonania zadań w muzeach lub na terenie miasta udowodniła uczestnikom gry, że istnieje realna i co najważniejsze ciekawa alternatywa dla ciągłego oglądania telewizji lub grania na komputerze. Od rodziców, których rodziny wzięły udział w zabawie wiemy, że dzięki tej akcji dzieci zaczęły dużo chętniej odwiedzać muzea.
Dzięki bardzo dużemu sukcesowi gry udało się przybliżyć szerokiemu gronu odbiorców historię Warszawy oraz losy związanych z nią wybitnych osobistości. Uczestnicy akcji zdobyli umiejętność wyszukiwania w przestrzeni muzealnej i miejskiej odpowiedzi na zadane im pytania.

Oryginalność koncepcji:
W 2011 roku, kiedy rozpoczynaliśmy projekt, nie istniały w Polsce tego typu międzymuzealne działania, które byłyby skierowane do rodzin z dziećmi. W 2015 r. gra „Raz, dwa, trzy warszawiakiem jesteś Ty” była największą, najdłużej realizowaną i najlepiej znaną tematyczną, edukacyjną akcją wakacyjną instytucji kultury w kraju. Jej niewątpliwym fenomenem było wspólne zaangażowanie ponad 20 różnych muzeów na okres ponad dwóch miesięcy. Ważnym elementem wyróżniającym tą grę było wypracowanie składkowego systemu finansowania całego przedsięwzięcia. Projekt udowodnił, że razem możemy więcej.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejszymi elementami projektu było skoordynowanie działań ponad dwudziestu, często bardzo różnych od siebie instytucji. Dużym wyzwaniem było znalezienie fundatorów oraz sponsorów atrakcyjnych nagród dla aż 487 dzieci. Z tym ostatnim aspektem związana była również konieczność przygotowania gali finałowej, w której wzięło udział blisko 1000 osób.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Dużym i jednocześnie satysfakcjonującym zaskoczeniem był fakt, iż pomimo trwania projektu od 5 lat nieustannie rośnie grono jego współorganizatorów i dzieci, które zostają laureatami. Organizatorzy projektu nie spodziewali się również, że pomimo konieczności odwiedzenia przez graczy tylko 8 wybranych, współtworzących grę placówek, aż 74 rodziny wykonały zadania we wszystkich 22 placówkach.

Największa radość:
Największym powodem do satysfakcji jest radość setek dzieci, które w 2015 roku wzięły w niej udział, a także ponawiane ze strony graczy pytania o kontynuację projektu. Na pewno powodem do dumy jest również fakt, że od 2011 roku z akcji skorzystało łącznie ponad 10 tysięcy osób, a gale finałowe były organizowane m.in. na Stadionie Narodowym, w Filharmonii Narodowej oraz w Teatrze Wielkim.

Termin:
20 czerwca – 6 września 2015 r.

Miejsce:
Warszawa

Adresaci:
dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy, rodziny z dziećmi

Realizatorzy:
Jolanta Błażejczyk – edukatorka muzealna, nauczycielka,
Michał Komuda – edukator

Partnerzy:
Fundacja Kronenberga, Dom Spotkań z Historią, Korczakianum, Muzeum Gazownictwa, Muzeum Geologiczne PIG-PIB, Muzeum Historii Polski, Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego, Muzeum Kolejnictwa, Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa w Warszawie, Muzeum Narodowe, Muzeum Niepodległości, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Muzeum Ziemi PAN, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, Przystanek Historia, Zamek Królewski w Warszawie.

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 3000
pośrednich – 3000

Finansowanie:
wspólne środki współorganizatorów

www.youtube.com/watch?v=QuzcRGLw8pQ
www.razdwatrzywarszawiak.pl
Więcej
Radio i telewizja Pod Złotym Promykiem

Magdalena Milczewska, Paulina Pozorek-Skwarska, Marzena Gajowniczek, Przedszkole nr 125 Pod Złotym Promykiem, Targówek

Pierwszy krok:
Inspiracją do rozpoczęcia realizacji projektu było wystąpienia prof. J. Pyżalskiego Co nowego przyniosły media w wychowaniu w domu i w szkole?, które odbyło się w Urzędzie Dzielnicy Targówek. Wyniki badań przedstawione przez profesora uświadomiły nam, jak ważna jest twórcza postawa dzieci podczas kontaktu z kulturą i mediami. Wiedza z zakresu psychologii rozwojowej małego dziecka, jak i dotychczasowe badania wskazują na szczególny potencjał tych narzędzi, które wykorzystywane są przez dzieci do działań o charakterze twórczym i przygotowują je do roli tzw. kreatorów treści. Stworzyłyśmy projekt, w którym dzieci stają się dziennikarzami, spikerami i reporterami w naszej telewizji i radiu, projekt w którym dziecko jest inicjatorem działań twórczych, rozwija twórczą ekspresję i kreatywność.

Opis
Projekt „Radio i Telewizja Pod Złotym Promykiem” jest odpowiedzią na zapotrzebowanie na działania mające na celu rozwijanie twórczych i kreatywnych postaw dzieci w kontakcie z kulturą i mediami. Nasz projekt zakładał tworzenie wspólnie z najmłodszymi przedszkolakami słuchowisk oraz reportaży na tematy interesujące dzieci. Jak przebiegały prace z projekcie? Reportaże powstawały po ważnych dla dzieci wydarzeniach. One same decydowały, o czym chcą opowiedzieć innym i co zamieścić w Internecie. Nagrywaliśmy filmiki, robiliśmy samodzielnie zdjęcia. Następnie wspólnie przygotowywaliśmy zapowiedź, którą nagrywaliśmy w naszym studiu nagraniowym. Ciekawy przebieg miało tworzenie słuchowisk. Dzieci słuchając popularnych bajek wpadły na pomysł, że chciałyby je same nagrać. Przygotowując się do nagrania opowiadaliśmy sobie ulubione bajki, a następnie dzieliliśmy się rolami. Wykorzystując dyktafon w telefonie nagrywaliśmy poszczególne kwestie. Dzieciom spodobał się moment dobierania dźwięków do nagranych kwestii. Efektem naszych działań było powstanie płyty z bajkami oraz strony internetowej projektu. Nasze działania zaprezentowaliśmy także innym dzieciom, rodzicom i osobom ze środowiska lokalnego.

Rezultaty projektu:
Projekt umożliwił osiągnięcie następujących rezultatów:
- wyposażenie dzieci w umiejętności, które pozwolą w przyszłości stać się świadomym odbiorą treści kulturalnych,
- podwyższenie dziecięcej świadomości z zakresu edukacji kulturalnej,
- dziecko w projekcie stało się inicjatorem działań twórczych, rozwijało twórczą ekspresję i kreatywność,
- podniesienie kompetencji informacyjno-komunikacyjnych nauczycieli biorących udział w projekcie,
- możliwość wykorzystania doświadczeń projektowych przez inne osoby dzięki powstaniu tutoriala dotyczącego przygotowania słuchowiska,
- poprawienie współpracy pomiędzy nauczycielami w placówce,
- nadanie nowego wymiaru współpracy z rodzicami, dzięki pojawieniu się nowej płaszczyzny budowania relacji pomiędzy rodziną a placówką: dziecko w roli twórcy treści kulturalnych i medialnych, rodzic w roli odbiorcy tych treści, nauczyciel jako osoba towarzysząca dziecku w procesie twórczym,
- budowanie kontaktów ze społecznością lokalną, z jednej strony środowisko lokalne staje się miejscem realizacji procesu twórczego i angażuje się w dziecięce działania czyniąc je wartościowymi i ważnymi w oczach dziecka, z drugiej zaś jest odbiorcą tych treści.
- nawiązanie współpracy z radiem ogólnopolskim i prezentacja efektów naszej pracy słuchaczom.

Oryginalność koncepcji:
Dzieci w młodszym wieku przedszkolnym stają się kreatorami treści kulturalnych: kręcą filmy, robią zdjęcia, są dziennikarzami i spikerami. Nie są więc tylko odbiorcami, ale także twórcami. Samodzielnie wybierają tematykę tworzonych reportaży i audycji. Nawet małe dziecko może być świadomym odbiorcą i twórcą pozytywnych treści w mediach. Autorzy projektu, chcąc podzielić się swoim doświadczeniem stworzyli tutorial, który pozwoli innym nauczycielom na przeprowadzenie tego projektu ze swoimi dziećmi. Projekt pozwala na doskonalenie kompetencji informacyjno – komunikacyjnych zarówno autorom jak i nauczycielom oraz rodzicom. Kładzie nacisk na budowanie kontaktów ze społecznością lokalną (instytucje użyteczności publicznej, punkty usługowe, ogródki działkowe).

Co było najtrudniejsze?
Zdobycie umiejętności technicznych z zakresu obsługi narzędzi mulimedialnych wystarczających do właściwego zaprezentowania działań dzieci oraz organizacja pracy dzieci w zespołach.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Projekt realizowany był z dziećmi w młodszym wieku przedszkolnym. Zaskakująca była ich umiejętność skoncentrowania się na działaniu. Nie spodziewałyśmy się także tak dużego entuzjazmu i radości ze strony dzieci wynikającego z bycia twórcą. Szczególnie było to widać podczas prezentowania efektów ich pracy na forum.

Największa radość:
Projekt pozwolił na uzyskanie efektów umożliwiających rodzicom dostrzeżenie potencjału jaki drzemie w ich dzieciach. W ankietach ewaluacyjnych podkreślali oni zmianę postawy selektywnego odbioru mediów przez całą rodzinę. Mamy już także pierwsze sygnały, że działania projektowe wzbudziły zainteresowanie innych nauczycieli.

Termin:
1 listopada 2015 r. 30 czerwca 2016 r.

Miejsce:
Warszawa

Adresaci:
dzieci, rodzice, nauczyciele

Realizatorzy:
Magdalena Milczewska –animatorka kultury, edukatorka,
Paulina Pozorek-Skwarska – uczestniczka projektów Comenius oraz Erasmus+,
Marzena Gajowniczek – animatorka kultury.

Partnerzy:
Polskie Radio RDC
Dzielnica Targówek

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 75
pośrednich – 200

Finansowanie:
Rada Rodziców

media.wix.com/ugd/7e548c_5e99010d6870492fb5fdbe0ed0852058.pdf
www.rdc.pl/podcast/niedzielny-poranek-projekty-medialne-w-przedszkolu
Więcej
Wola – nasza mała ojczyzna

Anna Mazurek, Bożenna Wilczyńska, Renata Stawczyk-Mizińska, Anna Ławnik-Zawadzka, Przedszkole nr 253 „Akademia Pana Kleksa”, Wola

Pierwszy krok:
Rok 2016 to rocznica 100-lecia przyłączenia Woli do Warszawy. Przedszkola także pragnęły włączyć się w te wydarzenia. Stąd pomysł, aby zaangażować w nie nauczycieli i dzieci. Tak powstał projekt opracowany przez dyrektorki czterech wolskich przedszkoli: Przedszkola nr 47, 62, 124 i 253. Początkiem były spotkania z nauczycielkami. Omawiałyśmy cele, zadania i sposoby realizacji oraz dokumentowania materiałów. Rozpoczęłyśmy zbieranie materiałów: książek, albumów, gazetek, pocztówek, bajek przedstawiających Wolę dawniej i dziś. Zainteresowałyśmy nimi dzieci, które stworzyły listę pytań badawczych oraz plan poszukiwania na nie odpowiedzi.

Opis:
Projekt zakładał poznanie Dzielnicy Wola przez 5-letnie dzieci z 26 wolskich przedszkoli. Przez pięć miesięcy 650 wolskich dzieciaków poznawało swoją dzielnicę. Były wycieczki, wyjścia w teren, udział w wydarzeniach kulturalnych oraz spotkania z osobami związanymi z Wolą. Dzieci poznawały na mapie swoją część dzielnicy, w której położone jest przedszkole. Zapoznawały się z terminologią dotyczącą historii Woli, tworzyły siatki pojęć o dzielnicy, poznawały literaturę i dokumentację fotograficzną. Poznawały najbliższą okolicę przedszkola, szkicowały miejsca najbardziej je intrygujące. Uczestniczyły w spacerach z przewodnikiem i nauczycielami odkrywając tajniki historii dzielnicy. Tworzyły opowiadania, analizowały zmiany w wyglądzie poszczególnych obiektów w odniesieniu do dokumentacji fotograficznej. Spotykały się i rozmawiały z ekspertami (miłośnikami – mieszkańcami Woli) na tematy związane z teraźniejszością i historią naszej dzielnicy. Nawiązały współpracę z muzeami znajdującymi się na Woli. Podjęliśmy współpracę na portalu społecznościowym Facebook z panem prowadzącym stroę „Jestem z Woli”. Wynikiem kończącym projekt był finał z podsumowaniem wszystkich podjętych przez nauczycieli i realizowanych przez dzieci zadań. Powstała puzzlomakieta imitująca dzielnicę Wola, na której znalazły się wykonane przez dzieci przestrzenne miniatury wszystkich ważniejszych budowli wraz z naturalnym ukształtowaniem terenu, z parkami, zbiornikami wodnymi, ulicami i pomnikami.

Rezultaty projektu:
Dzieci potrafią odszukać na mapie dzielnicę Wola, a na mapie administracyjnej odszukać rejon swojego przedszkola. Znają literaturę i dawną i dzisiejszą dokumentację fotograficzną rejonu wokół swojego przedszkola. Potrafią dokonać analizy i dostrzec zmiany w wyglądzie poszczególnych obiektów w odniesieniu do dokumentacji fotograficznej. Poznały zabytki oraz ciekawe miejsca związane z dzielnicą. Zwiększyły swoją wiedzę na temat kultury, zabytków, przyrody. Poznały techniki dokumentowania interesujących je rzeczy. Zgromadziły zdjęcia dotyczące znanych im miejsc. Wykorzystują różnorodne materiały do tworzonych prac plastycznych. Potrafią naszkicować miejsce aktualnie zwiedzane. Opanowały umiejętność uważnego słuchania, obserwowania i tworzenia. Posiadły poczucie tożsamości z Dzielnicą Wola. Powstało: 47 swobodnych tekstów, 124 wiersze i 172 piosenki o Woli.

Oryginalność koncepcji:
Koncepcja realizowana była w jednym czasie przez 26 wolskich przedszkoli, 52 nauczycieli 650 dzieci. Przez 5 miesięcy przedszkolaki poznawały Wolę w terenie lub podczas lekcji tematycznych w bibliotekach, przedszkolach, w muzeach, z nauczycielami, przewodnikiem lub z miłośnikami Woli: z dziadkami, rodzicami. Poznały historię i teraźniejszość naszej dzielnicy. Zwracały uwagę nie tylko na zabytki, ale również na różnice architektoniczne, ciekawe podwórko, intrygujące drzewo.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejszym momentem było przekonanie nauczycieli do możliwości realizacji projektu. Do uświadomienia, jak wiele wartościowych budowli architektonicznych jest w naszej dzielnicy, z którymi warto zapoznać dzieci. Obawy dotyczyły też sposobu komunikacji pomysłodawców z nauczycielami realizującymi projekt.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Zaskoczeniem było duże zaangażowanie się społeczności lokalnej – dziadków i rodziców, ich chęć przekazywania dzieciom informacji o Woli. Spotkałyśmy się także z otwartością wielu instytucji: biblioteki, muzea, sale pamięci. Zaskoczyła nas także niezwykła staranność i różnorodność technik plastycznych wykorzystanych do wykonania prac przez dzieci – albumów, modeli budynków.

Największa radość:
Największą radością było to, że dzieci miały możliwość kontaktu z szeroko rozumianą kulturą. Poznały zabytki, odwiedzały muzea, miały kontakt z przewodnikiem. Poznały technikę fotografii jako jeden z elementów dokumentacji. Poznały literaturę, same tworzyły swobodne teksty, wymyślały bajki, układały wiersze i piosenki. Wykorzystywały wiele technik plastycznych, poznawały nowe.

Termin:
15 lutego – 20 czerwca 2016 r.

Miejsce:
Dzielnica Wola

Adresaci:
dzieci

Realizatorzy:
autorki projektu: Renata Stawczyk-Mizińska, Bożenna Wilczyńska, Anna Mazurek, Anna Ławnik-Zawadzka oraz pięćdziesiąt dwie nauczycielki wychowania przedszkolnego

Partnerzy:
Dzielnica Wola
Biblioteki Publiczne
strona „Jestem z Woli” na Facebooku

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 650
pośrednich – 5500

Finansowanie:
Biuro Edukacji m.st. Warszawy

www.wola.waw.pl/page/61,aktualnosci-.html?id=5890
przedszkole47.warszawa.pl/tag/wola-nasza-mala-ojczyzna
jasminowygaj.waw.pl/wydarzenia/projekt-wola-nasza-mala-ojczyzna-budowanie-tozsamosci-dzieci-z-dzielnica-wola
Więcej
Street Art Bridges Europe

Małgorzata Maciejko, Aneta Mikołajczyk, Gimnazjum nr 16 z Oddziałami Integracyjnymi im. Obrońców Barykady Września 1939 roku, Ochota

Pierwszy krok:
Zaczęło się od fascynacji muralami, graffiti i sztuką w przestrzeni miejskiej i rozmyślaniach nad tym, w jaki sposób zainteresować tym młodzież. Jak sprawić, by inaczej postrzegali miasto, a w przyszłości by być może stali się nie tylko aktywnymi odbiorcami, ale i twórcami sztuki. Rejestracja konta profilowego na portalu eTwinning, otworzyła nam okno na świat i możliwe międzynarodowe inicjatywy z zakresu edukacji kulturalnej. Zaczęłyśmy projekt uczniowski FORGET-ME-NOT (online na platformie TwinSpace), który zaowocował nawiązaniem kontaktów ze szkołami, z którymi zrealizowałyśmy projekt SABE.

Opis:
Projekt nasz polegał na propagowaniu sztuki w jej szerokim pojęciu. Rozwijaliśmy kreatywność uczniów, upowszechnialiśmy wiedzę o UE, a co za tym idzie integrowaliśmy społeczność lokalną oraz międzynarodową. Działaliśmy na polu obalania stereotypów i barier, promowania różnorodności kulturowej i językowej wśród przedstawicieli krajów partnerskich. Poprzez sztukę chcieliśmy otwierać umysły młodych ludzi i pobudzać ich do działania. Cele naszego projektu związanego ze sztuką ulicy to kreatywne wspólne działania, możliwość obcowania ze sztuką i współtworzenie sztuki, wymiana wiedzy, pomysłów, opinii, eksploracja miasta, integracja młodzieży. Projekt STREET ART BRIDGES EUROPE (SABE) współtworzyły kraje: Polska, Francja, Niemcy, Słowenia, Hiszpania, Słowacja, Włochy i Grecja.

Rezultaty projektu:
- strona internetowa projektu http://streetart-europe.de/
- logo i slogan projektu
- warsztaty o sztuce ulicy
- przewodnik po ulicznej sztuce
- międzynarodowa mozaika – plakat projektu
- przedmiot użyteczności publicznej obiektem sztuki! - zmieniamy kosze na śmieci
- praca uczniów (3x8m) na temat zwalczania rasizmu i ksenofobii, równouprawnienia kobiet i mężczyzn, promowania różnorodności językowej i kulturowej zaprezentowana na wystawie miejskiej w Sorii (Hiszpania)
- e-magazyn o działaniach projektowych
- T-shirty z nadrukiem uczniów (warsztaty Adobe Photoshop)
- albumy papierowe i multimedialne o ulicznej sztuce
- DOSTRZEŻ SZTUKĘ! - polowanie na sztukę – gra miejska
- lekcje-czaty z krajami partnerskimi na temat kultury i sztuki
- malowanie obrazu (5x10m) kolorowym piaskiem na rynku w Castelbuono, Sycylia
- PIKNIK EUROPEJSKI w Gimnazjum nr 16 (6 krajów uczestniczących)
- 2 murale na budynku szkoły (artyści: Wen2, Francja oraz TakiMyk, Polska)
- wystawa o polskiej sztuce ulicznej we Włoszech
UMIEJĘTNOŚCI: Rozwój kreatywności i zdolności artystycznych, zgłębienie wiedzy o sztuce, kształtowanie aktywnej postawy obywatelskiej u uczniów, rozwój kompetencji społecznych, promowanie różnorodności językowej i kulturowej, doskonalenie znajomości języków obcych, pogłębienie wiedzy o nowych technologiach w komunikacji/edukacji.

Oryginalność koncepcji:
Interdyscyplinarność. Akcja: Twoja szkoła - Twój ruch – współdecydowanie, aktywna postawa uczniów. Sukces poprzez sztukę. Nowe technologie w edukacji (Skype, Facebook, SmileBox, Adobe Videoconferences, TwinSpace, Adobe Photoshop, YouTube, Google+).

Co było najtrudniejsze?
Pokonać trudności biurokratyczne. Problemy z terminowością wykonywania zadań przez partnerów.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Aż takiego sukcesu (odznaka jakości DOBRA PRAKTYKA), a także tego, że projekt tak wciągnie nas i uczniów oraz zmotywuje do działania.

Największa radość:
Możliwość poszerzania horyzontów u uczniów, pokazywania im różnych kierunków rozwoju, otwieranie umysłów, chęć kontynuowania podobnych działań przez uczniów po zakończeniu realizacji projektu.

Termin:
1 września 2013 r. – 31 lipca 2015 r.

Miejsce:
Warszawa, Soria (Hiszpania), Monachium (Niemcy), Castelbuono (Włochy, Sycylia)

Adresaci:
dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy, uczniowie szkół partnerskich z 7 krajów

Realizatorzy:
Aneta Mikołajczyk – nauczycielka języka angielskiego
Małgorzata Maciejko – nauczycielka języka niemieckiego

Partnerzy:
Colegio Sagrado Corazón, Istituto Comprensivo Castelbuono, Realschule Traunreut

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 300
pośrednich – 3000

Finansowanie:
Unia Europejska, Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji

www.youtube.com/watch?v=lrr3642wYCI
streetart-europe.de/mediapool/143/1430879/data/Interview_Poland_withArtist_100314_en.pdf
plus.google.com/u/0/100455934046989286958/posts/gS5SDv9m4HW?pid=6094559105173784706&oid=100455934046989286958
Więcej
Imaginacje - poezja okiem kamery

Paulina Nowak-Drapińska, Gimnazjum nr 113 z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Zawiszaków Proporca "Victoria", Włochy

Pierwszy krok:
„Imaginacje” były odpowiedzią na zainteresowania młodzieży. Uczniowie wielokrotnie zdradzali umiejętności filmowe, pasję do filmu. Film jest ich najczęstszą rozrywką. Wielokrotnie mówili, że chcieliby kręcić filmy. Po każdej pracy w grupie, polegającej na przygotowaniu filmu, pytali, kiedy znowu będzie zadanie tego typu. Mówili, że chcieliby robić coś innego na zajęciach artystycznych niż malować czy śpiewać. Postanowiłam wprowadzić edukację filmową jako zajęcia artystyczne, które pozwolą uczniom nabyć kompetencji medialnych. Przed powstaniem „Imaginacji” wzięłam udział w Warszawskiej Akademii Filmowej. Podczas pierwszego roku kursu sama uczyłam się filmu, by później stworzyć projekt – będący odpowiedzią na potrzeby uczniów oraz założenia podstawy programowej. Plan „Imaginacji” ma więc dwa główne cele: stricte edukacja filmowa oraz możliwość rozwoju pasji młodzieży.

Opis:
Projekt składał się z dwóch części. Pierwszą były zajęcia praktyczne, podczas których uczniowie poznawali strukturę filmu (historia kina, język filmu, gatunki filmowe, film dokumentalny, film animowany, język reklamy, funkcja muzyki w filmie). Nabytą wiedzę przekuwali w praktykę. Po każdych zajęciach grupy projektowe wykonywały zadania. Na podstawie fragmentów scenariuszy filmów (np. Rejs, Brunet wieczorową porą) przygotowywali scenę w trzech planach lub kręcili ją w wylosowanej konwencji, np. westernie, horrorze, musicalu. Grupy przygotowywały animacje, dokumenty, reklamy książek. Odbyły się również warsztaty operatorskie i dźwiękowe. Uczniowie poznawali prawa autorskie i licencje Creative Commons. Ostatnim etapem projektu było przygotowanie etiudy do wiersza poety. Zanim uczniowie przystąpili do pracy, poznali inne przekłady interesmiotyczne, wybrali wiersz, nad którym pracowali, przygotowali scenariusz i przydzielili zadania. Na koniec tworzyli również afisze do swoich produkcji. Projekt zakończył się festiwalem filmowym w Artystycznym Domu Animacji ADA, na który uczniowie przygotowali zaproszenia i ulotki. Podczas festiwalu wyświetlono reklamy książek oraz etiudy do wierszy. Festiwal był jednocześnie konkursem. Widzowie głosowali na najlepsze filmy.

Rezultaty projektu
Uczniowie nabyli umiejętności filmowych analitycznych – świadomie operują terminami filmowymi. Stali się świadomymi odbiorcami filmu, a refleksja, doświadczenie płynące z filmu jest niemierzalne, bowiem jest to doświadczenie osobiste. Nabrali umiejętności tworzenia filmu od podstaw. Potrafią przygotować scenariusz, operować kamerą, dostosować dźwięk do filmu, obsłużyć program montażowy. Wiedzą, gdzie szukać muzyki i dbają o prawa autorskie. Znają licencje Creative Commons. Drugi poziom to umiejętności społeczne. Nauczyli się organizacji czasu, podziału obowiązków, pójścia na kompromis, dyscypliny. Niektóre osoby, które do tej pory nie wyróżniały się w klasach, nagle okazały się bardzo potrzebne, ponieważ miały pożądane umiejętności, np. operatorskie, montażowe. Zajęcia filmowe dotykały także innych płaszczyzn. By stworzyć etiudę do wiersza, należało go zanalizować i zinterpretować. Tworząc animacje i afisze uczniowie wykorzystywali różnorakie umiejętności plastyczne. Przy doborze muzyki do filmów należało wykazać się zmysłem muzycznym. Przy montażu przydały się umiejętności obsługi komputera. Przy tworzeniu dokumentów - zmysł obserwacji. Liczby: 28 etiud do wierszy poetów XX/XXI wieku, 35 reklam książek, 20 etiud (plany filmowe), 20 scen (gatunki filmowe), 20 dokumentów, 35 animacji, 30 zapisów dźwięków do animacji, relacja z festiwalu, film na konkurs „Książki naszych marzeń”. Po zakończonym projekcie uczniowie nadal przygotowują filmy.

Oryginalność koncepcji:
Projekt jest wszechstronny, bo tego wymaga film. Młodzi kręcą filmy. Są one różne. „Imaginacje” zakładały, że młody człowiek uczy się podstaw, by tworzyć etiudy dobrej jakości, dobre technicznie, przemyślane. Mimo, że klasy są liczne, a gimnazjaliści mają sporą wiedzę technologiczną, udało się nad nimi zapanować. Projekt bazował na innowacjach technologicznych, ale nie wymagał specjalistycznego sprzętu (domowe kamery, telefony komórkowe, uczniowie pożyczali sobie sprzęt). Każdy członek grupy posiadał inne umiejętności, dzięki czemu doszło do podziału obowiązków. Musieli wykazać się umiejętnościami technologicznymi (przygotowywanie materiału, montaż, obróbka dźwięku, animacje, publikacja filmów w Internecie, obróbka tekstu). „Imaginacje” dotykały różnych dziedzin: plastyka, muzyka, technika, informatyka, język polski, historia, fizyka.

Co było najtrudniejsze?
Liczebność klasy, która utrudniała zajęcia warsztatowe. Zajęcia były skrupulatnie planowane, by każdy uczeń mógł aktywnie pracować. Trudnością był brak profesjonalnego programu montażowego, choć gdyby jednak szkoła go miała, komputery nie udźwignęłyby go. Grupy nie zawsze trzymały się terminów, nie potrafiły zarządzać czasem – to wpływało na ich filmy.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Tak ogromnego zaangażowania uczniów, którzy sukcesywnie i z entuzjazmem pracowali cały rok i stworzyli tyle filmów (ponad 160). Filmy pokazują problemy, światopogląd, potrzeby i poczucie humoru uczniów. Widać w nich namysł. Nie spodziewaliśmy się takich efektów. Uczniowie lepiej analizują filmy, docierają do sensów niedosłownych, metafor i symboliki. Okazało się, że prawa autorskie są dla nich ważnym tematem.

Największa radość:
Nie da się powiedzieć o jednym momencie, który dał radość. Każdy nowy film wywoływał wiele emocji. Uczniowie czekali z niecierpliwością na wyniki pracy innych grup. Poza tym: finał – festiwal filmowy, wyniki konkursu podczas festiwalu (twórcy nie spodziewali się zwycięstwa) i to, że uczniowie uwierzyli, że robią coś ważnego. Sukcesem było też pozyskanie siedmiu sponsorów na konkurs podczas festiwalu.

Termin:
1 września 2015 r. – 29 kwietnia 2016 r.

Miejsce:
Gimnazjum nr 113

Adresaci:
młodzież, dorośli

Realizatorzy:
Paulina Nowak-Drapińska – polonistka, pedagog teatralny

Partnerzy:
Artystyczny Dom Animacji ADA
Dzielnica Włochy
Muzeum Warszawy

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 163
pośrednich – 800

Finansowanie:
w ramach zajęć lekcyjnych

akademiawaf2015.wordpress.com/2015/05/09/paulina-nowak-drapinska
www.youtube.com/watch?v=OyR_PklNAaw
www.youtube.com/playlist?list=PLSpjs4jqQvk6LGkDq8WpGnPE83f1TwoYn
Więcej
XXII Seminarium Filmowe dla Maturzystów "Wiek XX i XXI w zwierciadle kina"

Hanna Wiśniewska, Andrzej Bukowiecki, Grzegorz Pieńkowski, LXIII Liceum Ogólnokształcące im. Lajosa Kossutha, Ursynów

Pierwszy krok:
Projekt powstał jesienią 1993 roku. Wtedy to Hanna Wiśniewska – nauczycielka języka polskiego w nowym LXIII LO, pomysłodawczyni koncepcji projektu – uzyskała merytoryczne i organizacyjne wsparcie ze strony Filmoteki Narodowej i Domu Sztuki. Ówczesny dyrektor Filmoteki Narodowej Waldemar Piątek wraz z pracownikami, w szczególności Grzegorzem Pieńkowskim, zapewnił dostęp do zasobów FN. W projekt zaangażowali się także twórcy filmowi, profesorowie i krytycy m.in.: Andrzej Werner, Jerzy Płażewski, Andrzej Kołodyński, Tadeusz Sobolewski. Wiedza filmoznawcza Andrzeja Bukowieckiego i Grzegorza Pieńkowskiego – współautorów programu – okazała się bezcenna. Seminarium realizujemy od 1994 r. (pierwszy rocznik maturzystów pierwszego na Ursynowie liceum).

Opis
XXII Seminarium Filmowe dla Maturzystów było kontynuacją realizowanej od 1994 roku formy edukacji kulturalnej. Tegoroczne seminarium Wiek XX i XXI w zwierciadle kina był zgodny z zasadą, którą kierują się autorzy – realizatorzy programu: każde Seminarium uzupełnia szkolną wiedzę o historii i kulturze, ma skłonić młodych widzów do głębszych rozważań natury estetycznej i etycznej. Inspirują ku temu odwołania do najważniejszych wydarzeń historycznych w XX wieku i najnowszych faktów i zjawisk społecznych, zobrazowanych w filmach dokumentalnych, fabularnych i animowanych. Program tegorocznego Seminarium obejmował tematy:
1. Powaga i śmiech – dwa spojrzenia na historię. Maturzyści obejrzeli filmy: Matka Królów J. Zaorskiego, Wychowanie dla śmierci C. Gerominiego (USA 1942), Zezowate szczęście A. Munka. Uczestniczyli w spotkaniu z Januszem Zaorskim.
2. Historia w kinowym obiektywie nauki. Wysłuchano wykładów: Człowiek XX i XXI wieku w żarnach historii i polityki oraz Film polski w służbie państwa – rys historyczny ilustrowanych materiałem filmowym.
3. Czego się boimy, przed czym uciekamy, co się nam marzy.... Ten dzień wypełniły projekcje filmów: Pierwszy krok w chmurach A. Gorłowej (Ukraina 2012), Głód 33 O. Janczuka, Joanna F. Falka oraz Materiał C. Freimonda (RPA 2012). Największym wydarzeniem tego dnia było spotkanie z wybitnym reżyserem Feliksem Falkiem, współtwórcą Kina Moralnego Niepokoju.
4. Naszej codzienności blaski i cienie to temat ostatniego dnia Seminarium. Po projekcji filmu Wymyk G. Zglińskiego Adam Trwoga – nauczyciel akademicki poprowadził warsztaty filmoznawcze. Ukoronowaniem Seminarium była projekcja najnowszego filmu Janusza Majewskiego Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy i spotkanie z reżyserem.

Rezultaty projektu:
Dzięki wykładom połączonym z prezentacjami dzieł filmowych, sytuującym te dzieła w kontekstach: historycznym, filozoficznym, kulturowym i artystycznym, uczniowie pogłębili swą wiedzę z zakresu historii, szeroko pojętej kultury, a także sztuki i estetyki filmowej. Podjęli udaną próbę rozważenia postaw jednostek (w tym artystów) w sytuacjach zmuszających do wyboru postawy etycznej. Rozwinęli umiejętność zadawania trudnych pytań, poszukiwania odpowiedzi i samodzielnej refleksji o odzwierciedleniu XX i XXI wieku w kinie. Uczniowie poznali ambitną twórczość filmową polską i zagraniczną, co w dobie komercjalizacji i banalizacji kultury jest ważną pozyskaną wartością edukacyjną. W Seminarium uczestniczyli też nauczyciele języka polskiego, wiedzy o kulturze, historii, doskonalący umiejętność wykorzystania filmu w dydaktyce i pracy wychowawczej.

Oryginalność koncepcji:
W latach 90. szkolna edukacja filmowa nie była powszechna. W 1994 r. (pierwsze Seminarium) była to jedyna taka forma w Warszawie. Połączenie wykładów o charakterze uniwersyteckim z dziełami filmowymi o dużej wartości artystycznej jest dla uczniów źródłem wiedzy, a przy tym stwarza im możliwość poznania trudno dostępnych materiałów filmowych, opatrzonych komentarzem twórców oraz wybitnych literaturoznawców, filmoznawców kulturoznawców. O oryginalności koncepcji świadczy również fakt realizacji tej formy od 22 lat, co jest niezwykłe i trwale wpisuje się w tradycję zarówno LXIII LO, jak i Domu Sztuki. Możliwość bezpośredniego kontaktu z wybitnymi twórcami sztuki filmowej jest okazją do głębszej refleksji, pobudzenia wrażliwości estetycznej i etycznej. Oryginalne jest również to, że Seminarium od dziesięciu lat ma charakter międzyszkolny.

Co było najtrudniejsze?
Konsekwentne dążenie do utrzymania wysokiego poziomu edukacyjnego przy ciągłych zmianach w systemie oświaty, narzucających utrudnienia w organizacji zajęć poza salami lekcyjnymi, poza przestrzenią szkoły.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nie spodziewaliśmy się, że nasze przekonanie o konieczności uzupełnienia szkolnej edukacji humanistycznej edukacją filmową okaże się z czasem również ważne dla reformatorów systemu polskiej oświaty (nowa podstawa programowa zobowiązująca szkoły do realizacji edukacji filmowej). Nie spodziewaliśmy się niemalejącego zainteresowania Seminarium ze strony kolejnych roczników maturzystów i nauczycieli.

Największa radość:
Przyjęcie zaproszenia przez aż trzech wybitnych twórców: Feliksa Falka, Janusza Majewskiego i Janusza Zaorskiego. Bogactwo merytoryczne i emocjonalne rozmów maturzystów z twórcami, co świadczy o wzajemnym zainteresowaniu i szacunku przedstawicieli różnych pokoleń.

Termin:
16 – 19 lutego 2016 r.

Miejsce:
Dom Sztuki SMB „Jary”

Adresaci:
młodzież, dorośli

Realizatorzy:
Hanna Wiśniewska – nauczycielka języka polskiego, doradca metodyczny,
Andrzej Bukowiecki – filmoznawca
Grzegorz Pieńkowski – filmoznawca, nauczyciel akademicki

Partnerzy:
Dom Sztuki SMB "Jary"

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 105
pośrednich – 10

Finansowanie:
Dzielnica Ursynów, LXIII LO, Dom Sztuki

www.liceum63.edu.pl/galeriaa/ogolne/680-xxii-seminarium-filmowe-dla-maturzystow-lxiii-lo.html
Więcej
Mój ekslibris – konkurs szkolny

Halina Stompierz, Zespół Szkół Nr 66, Śródmieście

Pierwszy krok:
Pomysł narodził się w Warszawskiej Galerii Ekslibrisu, gdzie obejrzałam ostatnio kilka wystaw. Podczas jednego z takich spotkań okazało się, że polski ekslibris obchodzi w 2016 roku jubileusz 500-lecia. Pomyślałam, że jest to dobra okazja, aby zaproponować młodzieży konkurs na wykonanie ekslibrisu w dowolnej technice dla księgozbioru własnego lub swoich bliskich. To był eksperyment, poprosiłam o pomoc Małgorzatę Widomską – nauczycielkę plastyki w naszej szkole i Michała Witaka – kierownika Warszawskiej Galerii Ekslibrisu. Te dwie osoby okazały się niezastąpione: pierwsza przeprowadziła z młodzieżą zajęcia praktyczne – warsztaty oraz zachęcała do wzięcia udziału w konkursie, a druga wspierała pod względem merytorycznym.

Opis:
Uczniowie entuzjastycznie podjęli temat. Przed ogłoszeniem konkursu zorganizowałam w bibliotece szkolnej wystawę ekslibrisów Konstantego Sopoćki. Wcześniej, przy okazji wystawy Woldenberczycy…, młodzież mogła zobaczyć m. in. ekslibrisy wykonane przez plastyków – oficerów w obozie jenieckim Woldenberg (kilku - to Batoracy). Prace uczniów zostały zaprezentowane na wystawie pokonkursowej. Przygotowałam dla nich pamiątkowy katalog prac konkursowych. Galę wręczenia nagród zorganizowałam podczas II Nocy Bibliotek. Uroczystość uświetnił koncert poezji śpiewanej absolwenta szkoły. Działania, które podejmuję w bibliotece szkolnej ukierunkowanie są na promocję czytelnictwa, książki i biblioteki. Jednym z wielu, był konkurs na ekslibris. Cały rok trwały przygotowania do niego. Celem konkursu było rozbudzenie wrażliwości młodzieży na piękno małej sztuki graficznej, od lat towarzyszącej książce. Wartością zaś tego konkursu było przybliżenie młodzieży zasad tworzenia znaku książkowego i technik graficznych. Dla uczestników było to niełatwe zadanie, zwłaszcza, że wykonywali je po raz pierwszy. Trudne było rytowanie w lustrzanym odbiciu, szczególnie liter. Jednak powstały prace, które świadczą o tym, iż stworzenie małego ekslibrisu może wyzwolić drzemiące w młodych ludziach talenty, dać im radość i satysfakcję.

Rezultaty projektu:
- wystawa pokonkursowa ekslibrisów wykonanych przez młodzież,
- katalog prac konkursowych, który otrzymał każdy z uczestników konkursu,
- rozwijanie kreatywności i zdrowego współzawodnictwa,
- motywowanie do dbałości o księgozbiór,r
- rozbudzanie aktywności i kultury czytelniczej.

Oryginalność koncepcji:
Wokół biblioteki jako miejsca – centrum kulturalnego w szkole, udało się utworzyć społeczność wspierającą młodych twórców: współpraca między instytucjami, wykorzystanie doświadczenia absolwentów szkoły, jednocześnie będących studentami wzornictwa ASP i architektury PW, zaangażowanie nauczycieli.
Młodzież samodzielnie zmierzyła się z trudną techniką linorytu, tworząc wspaniałe ekslibrisy. Powstały prace, które świadczą o tym, iż stworzenie małego ekslibrisu może wyzwolić drzemiące w młodych ludziach talenty, dać im radość i satysfakcję.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejsze było zaplanowanie działań i ich realizacja, równolegle z obowiązkami dnia codziennego, a często po godzinach pracy. Trudne było pokonanie własnego strachu, że może się nie udać. I jeszcze pozyskanie przychylności darczyńców, przy braku jakichkolwiek funduszy na ten cel, było to nie lada wyzwanie.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Dużego zainteresowania konkursem w szkole, w której nacisk jest położony na sukcesy w olimpiadach i konkursach przedmiotowych, w tym międzynarodowych (nauki ścisłe i humanistyczne). Pięknych prac jakie młodzież wykonała oraz tak dużego rozgłosu w środowisku specjalistów, bibliofilów. Efektu w postaci specjalnie wykonanego dla biblioteki szkolnej ekslibrisu, autorstwa Ryszarda Bandosza.

Największa radość:
Zaangażowanie młodzieży, chęć kontynuowania zabawy z ekslibrisem, zdobycie doświadczenia w nowych technikach plastycznych, profesjonalnie zrobiony konkurs – wysoka ocena konkursu przez jego uczestników oraz środowisko specjalistów. Książka z własnym ekslibrisem jest zawsze wyrazem indywidualności i wysokiej kultury właściciela oraz wyrazem jego dbałości o własny księgozbiór.

Termin:
1 lutego – 4 czerwca 2016 r.

Miejsce:
Zespół Szkół Nr 66

Adresaci:
młodzież

Realizatorzy:
Małgorzata Widomska – nauczycielka plastyki
Michał Witak – kierownik Warszawskiej Galerii Ekslibrisu

Partnerzy:
Warszawska Galeria Ekslibrisu

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 35
pośrednich – 60

Finansowanie:
Wydawnictwo Arkady
miesięcznik Stolica
Rada Rodziców
Więcej
Śladami Wagnera

Marcin Grochowski, Telewizja Szkolna IgnaśTV działająca w Zespole Szkół nr 51 im. Ignacego Domeyki, Bielany

Pierwszy krok:
Idea projektu filmowego opowiadającego historię Władysława Wagnera rozpoczęła się, gdy w kilka osób z naszej telewizji szkolnej pojechaliśmy do Gdyni. Pracowaliśmy przy remoncie jachtu Zjawa IV - kontynuatorki trzech Zjaw, na których Wagner opłynął świat. W miarę poznawania historii postaci Władysława Wagnera, budziła się w nas potrzeba podjęcia się działań, które będą miały na celu przywrócenie do świadomości Polaków historii życia i dokonań tego wielkiego rodaka. Chcieliśmy dotrzeć przede wszystkim do młodzieży, która często pozbawiona jest wzorców godnych naśladowania. Wybraliśmy filmową formułę naszego projektu, tak by zainteresować naszą podstawową grupę adresatów, ale także by filmem połączyć wiele pokoleń i ludzi z różnych stron świata.

Opis:
Projekt „Śladami Wagnera” to krótkometrażowy dokument opowiadający historię Władysława Wagnera od momentu przeprowadzki do Gdyni w latach trzydziestych ubiegłego wieku, aż po dzisiejsze postrzeganie Jego osoby. Zdjęcia realizowane były na Karaibach, korzystaliśmy też z materiałów archiwalnych Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku. Mogliśmy porozmawiać z niezwykłymi ludźmi związanymi z kapitanem Władkiem.
Ekipa IgnaśTV przemierzyła wiele tysięcy kilometrów realizując zdjęcia do filmu. Część zdjęć realizowana była z pokładu jachtu - oldtimera - Zjawy IV, kontynuatorki trzech Zjaw Wagnera, na których opłynął świat. W czasie wyprawy odwiedziliśmy Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Amerykańskie Wyspy Dziewicze, Portoryko, Jamajkę i Dominikanę. Zdjęcia do filmu realizowane były także w Gdyni, w Narodowym Muzeum Morskim w Gdańsku oraz w Warszawie.

Rezultaty projektu:
Projekt odbywał się na wielu płaszczyznach. Od planowania, zarządzania i marketingu, po napisanie scenariusza, realizację zdjęć do filmu, nagrań lektorskich i montaż filmu. Dzięki tak szerokiemu spektrum działań, członkowie zespołu mogli poznać nowe lub ulepszyć dotychczasowe metody pracy oraz sposoby realizacji swoich zadań. Efektem kilkunastu miesięcy pracy jest nie sam film, ale umiejętności, z których dumny byłby sam Władysław Wagner. Nauczyliśmy się pracy zespołowej, promowania kraju, z którego się pochodzi w nawet najkrótszych rozmowach ze spotkanymi ludźmi, wytrwałości w dążeniu do celu do ostatniej chwili, nawet gdy nic nie idzie zgodnie z planem. Poznaliśmy smak łączenia wielu narodowości i języków we wspólnym działaniu i brania odpowiedzialności za własne słowa i czyny. Dzięki temu projektowi każdy, kto zagłębi się w postać Władysława Wagnera, będzie mógł odnaleźć interesującą i inspirującą historię. To jest nasz sukces.

Oryginalność koncepcji:
Telewizja Szkolna IgnaśTV udała się aż na Karaiby, aby z pokładu jachtu Zjawa IV, w ramach OdySEA Władka Wagnera, zrealizować materiały fotograficzne i wideo na temat wielkiego, zapomnianego żeglarza, który jako pierwszy Polak opłynął kulę ziemską – Władysława Wagnera. Dzięki przebywaniu na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych, gdzie żył i pracował Władysław Wagner, mogliśmy poznać jego zasługi. Udokumentowaliśmy wpływ Wagnera na rozwój wysp, co zaobserwować można nawet po upływie ponad 50 lat.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejszym zadaniem, które przed nami stanęło był etap rozpoczęcia prac nad projektem, gdyż żaden z naszych rozmówców nie posiadał nawet najmniejszej wiedzy o Władysławie Wagnerze. Poszukiwania informacji zawiodły nas aż do pana Zbigniewa Turkiewicza z kanadyjskiej Polonii, który jest pasjonatem i skarbnicą wiedzy o Władysławie Wagnerze.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Największe zaskoczenie przy realizacji tego projektu pojawiło się w dwóch momentach: na początku i pod koniec. Gdy zaczynaliśmy projekt, każdy patrzył na nas z niedowierzaniem, wątpiąc w sensowność jego realizacji. Nikt nie widział w tym celu. Po roku naszej wytężonej pracy, kiedy pojawił się zwiastun, wiele środowisk zainteresowało się naszym pomysłem.

Największa radość:
Pracując wiele miesięcy nad projektem, nie raz mieliśmy momenty zwątpienia, jednak niezwykle budująca dla nas była świadomość, że robimy coś niesamowitego i wielkiego, tworząc pierwszy film o Władysławie Wagnerze. Każda pomoc w realizacji, w poszukiwaniach materiałów historycznych, była dla nas niezwykle motywująca do dalszej, jeszcze bardziej wytężonej pracy.

Termin:
1 kwietnia – 15 czerwca 2016 r.

Miejsce:
Warszawa, Gdynia, Gdańsk, Wyspy Karaibskie

Adresaci:
dzieci, dorośli, seniorzy

Realizatorzy:
uczniowie CXXII LO im. Domeyki: Monika Kuchnio, Gabriela Lemańczyk, Wiktoria Dąbrowska, Marcin Grochowski, Łukasz Zembalski oraz Jan Kożuszek.

Partnerzy:
Biblioteka Publiczna na Bielanach
Centrum Wychowania Morskiego ZHP w Gdyni

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 400
pośrednich – 17000

Finansowanie:
sponsor - GRUPA LOTOS S.A. oraz wkład własny

www.youtube.com/watch?v=MUB2YRlEOzI
sladamiwagnera.pl
Więcej
Autobus czerwony

Bartłomiej Włodkowski, Fundacja AVE

Pierwszy krok:
Zaczęło się od OBSERWACJI, że Białołęka to kulturalnie, historycznie i tożsamościowo terra incognita. Miejsce bez korzeni. Sypialnia wielkiej stolicy. Zwłaszcza dla nowych mieszkańców, którzy sprowadzają się tutaj z całej Polski i żyją w zamkniętych osiedlach - gettach. Najgorzej jest dzieciakom, nie mają zbyt wielu miejsc aktywności, a nawet przestrzeni. Jeden ośrodek kultury na ponad 130-tysięczne osiedle do spędzania czasu wolnego to niewiele!
Od NARZEKANIA nauczycieli: że nie ma pomysłów i materiałów do edukacji o lokalnej kulturze, historii i tradycjach. Bo co można zrobić w miejscu, gdzie nie ma niczego na miarę wilanowskiego pałacu?
Od POMYSŁU Małgosi Kozieł, szefowej białołęckiego Wydziału Kultury, żeby na Dni Białołęki 2014 zrobić wycieczki starym autobusem. Zgodziliśmy się w AVE i... okazało się, że to HIT. Na 300 miejsc chętnych zgłosiło się wówczas... 1,5 tys. osób!
Dlatego w 2015 roku powtórzyliśmy nasz projekt.

Opis:
Satelitarna dzielnica Białołęka wcale nie musi kojarzyć się wyłącznie ze smutnymi zamkniętymi blokowiskami, albo więzieniem! Chociaż zabytków tu jak na lekarstwo, udowodniliśmy, że historia tej części miasta jest fascynująca i unikatowa. Czy gdzie indziej w Warszawie Czesław Miłosz doświadczył ESENCJI TEATRU, a dzieciaki 90 lat temu wydawały własną gazetę lokalną, pisaną ręcznie w 22 egzemplarzach?
W ramach projektu mieszkańcy Warszawy oraz uczniowie białołęckich szkół i przedszkoli mogli poznać historię Białołęki podczas dwugodzinnych wycieczek zabytkowymi autobusami - ogórkami, chaussonami, londyńczykami i ikarusami, organizowanych w wybrane weekendy i dni powszednie. Prowadzone z wielką swadą przez Bartka Włodkowskiego, kustosza Wirtualnego Muzeum Białołęki, z animacjami i konkursami, przyciągnęły rzesze uczestników – od dzieci po seniorów! W 66 wyprawach wzięło udział 3900 osób (chętnych było ponad dwukrotnie więcej!). No, dobrze, ale gdzie tutaj edukacja kulturalna? - zapytacie Państwo. Otóż, nie była to tylko zwykła wycieczka czy lekcja historii. Świadczy o tym wypowiedź 9-letniego Amadeusza: „Dzięki tej wycieczce poczułem miłość do mojej Białołęki!”. Wymowne, prawda? Ale po wycieczkach każde dziecko potrafi również jednym tchem wymienić cechy gotyku, rozpoznać kwiatony, wyjaśnić, czemu Stasiuk wielkim pisarzem jest albo dlaczego warto chronić fisharmonie! Dziwne? Owszem, zwłaszcza, że nie jest to efekt nocnego kucia w pocie czoła, ale innowacyjnych metod - gier, zagadek, wciągających nawet największego młodzieżowego sceptyka. Każda wyprawa była bowiem pełna rozmaitych kulturalnych odniesień i nie polegała wyłącznie na objechaniu części miasta. Istota - to 3 lub 4 przystanki, w trakcie których dzieciaki mogły z bliska dotknąć zabytków, tropić zagadki na starych zdjęciach, brać udział w teatralnej inscenizacji legendy o... diable, albo rozwiązać zagadkę fisharmonii i w nagrodę wykonać koncert na ponad 100-letniej fisharmonii! Czy tego można nauczyć się w szkole? Sami nauczyciele przyznawali, że AUTOBUS CZERWONY jest wyjątkowy! Wydaje nam się, że znaleźliśmy sposób na typowo warszawski projekt edukacji kulturalnej - z jednej strony dający ważne uniwersalne kompetencje w dziedzinie sztuki i historii, z drugiej strony - mający znaczący walor tożsamościowy, integracyjny, warszawski właśnie!

Rezultaty projektu:
1. Wiedza. Konkretne wiadomości dotyczące historii i kultury warszawskiej Białołęki. Powszechnie nieznane i dlatego uchodzącego za coś wyjątkowego. Dla dzieciaków niezwykle cenna praktyczna orientacja w dziedzinie historii sztuki, umiejętność rozpoznawania stylów architektonicznych, detali, rozumienia procesów historycznych, praktycznego poczucia, że to co było jest ważne!
2. Pobudzenie obywatelskie dzięki kulturze i historii. Innymi słowy - ukazanie społecznego wymiaru kultury i historii. Jak to? Np. na początku XX wieku bardzo głośno o problemach z brakiem wszystkiego na Białołęce mówili nowi młodzi mieszkańcy. Aby przeciwdziałać atomizacji podejmowali liczne inicjatywy społeczne, kulturalne: założyli gazetę, sami doprowadzili do elektryfikacji osiedli, zorganizowali bibliotekę plenerową… Nie czekali aż załatwi to „władza”, aż spadnie im to z nieba. Jeden z nastolatków uczestniczących w naszej wycieczce wykrzyknął: „trzeba im pomnik postawić!” – miał rację! Jeśli ma się taką świadomość przeszłości MIEJSCA, w którym się żyje i LUDZI, którzy kiedyś tworzyli Białołękę, zupełnie inaczej podchodzi się do wyzwań rzeczywistości.
3. Zbudowanie poczucia tożsamości i integracji lokalnej, zwłaszcza po wycieczkach szkolnych. Jeśli od rodziców przychodzą takie maile: „Mój syn był pod ogromnym wrażeniem”.

Oryginalność koncepcji:
Wycieczki starymi autobusami z gawędą historyczną - co w tym innowacyjnego? Ba, w Warszawie na pęczki spacerów i spacerowników. Zabytkowe auta są gadżeciarskie, ale to jednak za mało, żeby mówić poważnie o edukacji kulturalnej. Otóż u nas jest wszystko na odwrót. Stary autobus to jedynie forma, metoda, wabik. Przyciągający, niezobowiązujący, niewymagający. Uczestnik czuje się bezpiecznie: jest nastawiony na odbiór.

Co było najtrudniejsze?
Znalezienie wspólnego języka dla osób w różnym wieku. Stąd elementy inscenizacji, konkursów, detektywistycznych poszukiwań, koncertu. Na tyle różnorodnych bodźców nikt nie może pozostać obojętny. Ani mały, ani duży. Albo inna sytuacja: 70-tka 4,5-latków w autobusie. I jak im opowiedzieć o Zakładzie dla Upadłych Panien? Jak ich porwać? Jak nie stracić uwagi? Ale... udało się nam!!!

Czego się nie spodziewaliśmy?
Tak dużego zainteresowania! Ponad 2 razy więcej chętnych niż miejsc. Ale i ciągu dalszego. A takowy dzieje się. Efektem wycieczek są np. odnalezione niepublikowane wcześniej zdjęcia i filmu Tarchomina z lat 80. autorstwa Wiesława Antosika, operatora TVP. Leżały w pewnej piwnicy... W 2016 r. zrobiliśmy z nich wystawę, film i lekcje w szkołach! Zebraliśmy też wiele starych zdjęć dzielnicy.

Największa radość:
Po jednej z wycieczek do przewodnika podchodzi uczestniczka i stanowczym głosem obwieszcza:
- Proszę Pana, ja zadzwonię do Dzielnicy i o wszystkim powiem!
- „Taaaak.... - pyta przewodnik nieco zaskoczony. - A czy coś się stało...?
- O, tak, proszę pana! Stało się! Zadzwonię do Dzielnicy i powiem, że to była najfajniejsza wycieczka na jakiej byłam. Po prostu super było!

Termin:
1 kwietnia – 15 grudnia 2015 r.

Miejsce:
Warszawa

Adresaci:
dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy

Realizatorzy:
Bartłomiej Włodkowski – historyk, autor interdyscyplinarnych programów edukacyjnych, autor publikacji o dziejach Warszawy

Partnerzy:
białołęckie szkoły podstawowe i przedszkola
białołęcki Ośrodek Kultury
białołęckie parafie

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 3900
pośrednich – 8942

Finansowanie:
Dzielnica Białołęka, Fundusz Inicjatyw Obywatelskich

www.youtube.com/watch?v=eVi_KZmLUH8
www.facebook.com/media/set/?set=a.1024392817570887.1073741942.120572411286270&type=3
www.facebook.com/media/set/?set=a.1079237802086388.1073741955.120572411286270&type=3
Więcej
Pudło w grochy albo gąbka na biegunach

Edyta Ołdak, Karolina Dyrda, Stowarzyszenie z Siedzibą w Warszawie

Pierwszy krok:
Projekt narodził się z mojego zachwytu nad plastycznymi formami uniwersalnych pomocy dydaktycznych. Sama jestem rodzicem dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi i takie pomoce codziennie wykonywałam. Były to ciekawe formy plastyczne, a ich uniwersalność pozwalała na równoległą zabawę ze starszą, zdrową córką. Czasami takie pomoce przybierały abstrakcyjne formy, niekiedy były obiektami na pograniczu rzeźby i sztuki użytkowej. Do współpracy zaprosiłam Karolinę Dyrdę – specjalistkę, terapeutkę. Od razu wiedziałyśmy, że chcemy pokazać prace różnych rodziców w galerii, jednocześnie zapraszając profesjonalnych twórców do opracowania nowych zabawek, inspirowanych rodzicielskimi pomysłami. Po spotkaniach z rodzicami wiedziałam, że obcuję z niewykorzystanym potencjałem edukacyjnym.

Opis:
Inicjatywa ujawniła potencjał rodziców przy tworzeniu uniwersalnych zabawek edukacyjnych. Projekt jest nobilitacją ich codziennej pracy i ukazuje ich w roli ekspertów. Podczas trwania projektu rodzice razem z architektem przeprowadzili cykl warsztatów dla dzieci ze szkół podstawowych, których celem było uwrażliwienie uczestników na problemy ich rówieśników z niepełnosprawnościami. Rezultatem były pomoce dydaktyczne przekazane ośrodkom terapeutycznym. Przeniesienie codziennej pracy rodziców do przestrzeni galerii było nie tylko zamysłem kuratorskim, ale również wydarzeniem społecznym. Na projekt składały się warsztaty, specjalnie zaprojektowane i wykonane pomoce uniwersalne oraz wystawa. Cykl trzech warsztatów z budowania pomocy dydaktycznych. Uczestnicy nie tylko wykonali pomoc dydaktyczną, ale również zdobywali wiedzę na temat potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Wykonywanie tych obiektów było manualnym sprawdzianem, ale też uwrażliwiło uczestników na nowe formy plastyczne. Było to również zadanie konstrukcyjne, z elementami edukacji przestrzennej. Pomoce zostały przekazane ośrodkom i szkołom zajmującym się terapią dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Uczniowie sami wybrali placówkę spośród tych, z którymi wcześniej to uzgodniliśmy. Ostatnim etapem były warsztaty z budowania interaktywnej instalacji. Na te warsztaty zostali zaproszeni uczestnicy poprzedniej lekcji. Wspólnie z projektantami, architektami, specjalistą od współczesnych technologii oraz z rodzicami-instruktorami opracowaliśmy kształt instalacji oraz sposób wykorzystania systemów Arduino. Równolegle nad nowymi pomocami edukacyjnymi pracowali projektanci: Kosmos Project, Artur Gosk, Pani Jurek. Efekt pracy został pokazany na wystawie zorganizowanej w Warsztacie Warszawskim na Placu Konstytucji.

Rezultaty projektu:
TWARDE REZULTATY:
1. Wystawa (Warsztat Warszawski) prezentująca prace grup warsztatowych oraz rodziców.
2. 6 prototypów zabawek uniwersalnych opracowanych przez architektów/projektantów na podstawie ręcznie wykonywanych przez rodziców modeli (prototypy i dokumentacja wykonawcza).
3. Interaktywna instalacja (pudełka interaktywne) przeznaczona zarówno dla dzieci zdrowych jak i dysfunkcyjnych.
MIĘKKIE REZULTATY:
1. Wzrost kompetencji nauczycieli na temat edukacji włączającej.
2. Wzrost wiary młodych uczestników w swoje możliwości projektowe.
3. Wzrost wiedzy na temat potrzeb osób niepełnosprawnych oraz ich sposobu odbierania świata.
4. Zwiększenie wrażliwości plastycznej u dzieci ze szkół podstawowych.
5. Integracja środowisk dzieci zdrowych i z dysfunkcjami.
6. Uświadomienie wagi pracy rodzica przez przeniesienie jego codziennej pracy w przestrzeń galerii.

Oryginalność koncepcji:
Oryginalność koncepcji zrealizowała się głównie poprzez:
- współpracę z projektantami, wykonanie konkretnych siedmiu zabawek, które w formie prototypów trafiły do ośrodków;
- przeprowadzenie cyklu warsztatów interdyscyplinarnych dla uczniów szkół podstawowych, z projektantem, rodzicem-ekspertem, specjalistą od nowych technologii;
- umieszczenie ręcznie wykonanych pomocy dydaktycznych w przestrzeni galerii na specjalnie zorganizowanej wystawie. Ekspozycja zabawek na wzór ekspozycji dzieł sztuki, uczynienie z pracy rodzica dzieła sztuki;
- obsadzenie rodzica w roli eksperta, wykorzystanie jego potencjału oraz pracy, którą codziennie wykonuje dla swojego dziecka z niepełnosprawnością;
- działanie z zakresu edukacji kulturalnej, którego głównym celem jest rozwój kompetencji społecznych.

Co było najtrudniejsze?
Ośmielenie rodziców i nakłonienie ich do pokazania swoich prac – pomocy dydaktycznych w galerii. Brak środków i zasobów do tego, żeby zrealizować w praktyce około 40 pomysłów na interaktywne zabawki wykorzystujące systemy Arduino.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Najbardziej niespodziewane były efekty działań projektantów, którzy pracowali nad prototypami nowych pomocy inspirowanymi pracami rodziców. Zabawki zostały przekazane ośrodkom i służą terapeutom do codziennej pracy. Niespodziewana była również popularność programu.

Największa radość:
Radość z wystawy, która była wizualnym podsumowaniem całego projektu. Fakt, że cieszyła się popularnością i integrowała kilka środowisk: terapeutów, projektantów i rodziców dzieci. Cieszyło również zainteresowanie szkół programem i otwartość dzieci na Tomka Jaszczura, 16-letniego chłopca cierpiącego na autyzm, który pomagał w realizacji warsztatów.

Termin:
2 lutego – 30 grudnia 2015 r.

Miejsce:
Warszawa

Adresaci:
uczniowie szkół podstawowych, rodzice dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, nauczyciele

Realizatorzy:
Edyta Ołdak – animatorka, edukatorka, założycielka Stowarzyszenia „Z Siedzibą w Warszawie”

Partnerzy:
Fundacja SYNAPSIS
Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 480
pośrednich – 1000

Finansowanie:
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Urząd m.st. Warszawy

vimeo.com/129918611
www.facebook.com/398212710221888/photos/?tab=album&album_id=968463833196770
www.facebook.com/398212710221888/photos/?tab=album&album_id=903895496320271
Więcej
Eksperymentalna Pracownia Muzyczna STAYnia

Viola Łabanow, Piotr Łabanow, Katarzyna Konciak-Barańska, Fundacja Muzyka jest dla wszystkich

Pierwszy krok:
Powstanie projektu wyniknęło ze spotkania dwóch idei: edukacji kulturalnej realizowanej przez Orkiestrę Sinfonia Varsovia oraz rozwijania amatorskiego muzykowania przez Fundację Muzyka jest dla wszystkich. Dyrekcja Orkiestry planowała udostępnienie przestrzeni tzw. stajni (budynek dawnego Instytutu Weterynarii) na potrzeby projektów edukacyjnych. Fundacja zaoferowała realizację długofalowego projektu otwartego dla mieszkańców. Wobec braku podobnych doświadczeń projekt zyskał podtytuł Eksperymentalna Pracownia Muzyczna. Pierwszym krokiem były dwa otwarte spotkania z muzykami prowadzącymi. Zgłosiło się wówczas 88 osób chcących muzykować.

Opis:
STAYnia jest przestrzenią dla twórczej współpracy muzyków i amatorów, pasjonatów muzykowania. Głównym założeniem projektu jest spełnianie oczekiwań uczestników i eksperymentalne poszukiwania właściwych metod pracy. We wrześniu 2015 zaprosiliśmy do wspólnego muzykowania osoby zaawansowane i początkujące. Utworzyło się kilka zespołów: Międzypokoleniowy Klub Piosenkowy, prowadzony przez Łukasza Owczynnikowa i Roberta Lipkę, Zespół Instrumentalny prowadzony przez trębacza jazzowego Mikołaja Tabako, Zespół Smyczkowy i Młodzieżowa Grupa Smyczkowa Dream Up, prowadzone przez Mariusza Kielana. Oprócz zajęć w tych zespołach zorganizowaliśmy cykliczne, grupowe warsztaty gry na poszczególnych instrumentach (gitara, perkusja, instrumenty dęte drewniane, dęte blaszane, keyboard), a także emisji głosu i podstaw muzyki. Poza tym odbywają się zajęcia umuzykalniające i instrumentalne w świetlicach środowiskowych Towarzystwa Przyjaciół Dzieci pod nazwą Dream Up na Pradze Południe i Pradze Północ, które realizują Malina Sarnowska, Adam Świtała, Adam Mazurek i Mikołaj Tabako. Inicjatywa przybrał formę spójnego programu, który powstał i rozwijał się dzięki współpracy różnych organizacji i instytucji: Fundacji Muzyka jest dla wszystkich, Fundacji Sinfonia Varsovia i Orkiestry Sinfonia Varsovia, Centrum Promocji Kultury Praga-Południe, Towarzystwa Przyjaciół Dzieci oraz międzynarodowej Fundacji BGŻ BNP Paribas. Szczególnie dzięki tej ostatniej, której francuski oddział wspiera podobne projekty w 26 państwach, mamy szansę na międzynarodową promocję naszych warszawskich działań.

Rezultaty projektu:
Nasz projekt wychodzi naprzeciw osobom, które nie wiedzą od czego zacząć, nie znajdują dla siebie oferty, ani przykładu muzykowania, który mógłby im odpowiadać, a wobec tego nie manifestują swoich oczekiwań. Nie mamy obecnie w kulturze miejskiej silnego nurtu amatorskich lokalnych orkiestr, chórów, zespołów, w który łatwo się włączyć. Dlatego amatorzy muzykowania najczęściej zostawiają muzyczną aktywność zawodowcom. Tym bardziej cieszymy się z zaistniałych rezultatów:
- 4 kilkudziesięcioosobowych zespołów muzycznych (instrumentalne i śpiewacze),
- 4 grup muzykujących w świetlicach środowiskowych Towarzystwa Przyjaciół Dzieci,
- łącznie około 200 osób regularnie muzykujących w zaproponowanych im formach zajęć,
- około 20 godzin regularnych zajęć muzycznych tygodniowo przez 2 semestry.
Obserwujemy wzrost umiejętności gry na instrumentach i świadomości muzycznej, umiejętności współpracy, ale też rozwój osobowościowy. Uczestnicy mają większa odwagę w wyrażaniu siebie, spokój wynikający z sięgnięcia po swoje marzenia i pewność, że grając w zespole są na właściwym miejscu. Bardzo zżyli się ze sobą, oprócz zajęć sami inicjują dodatkowe spotkania muzyczne na polu prywatnym, bardzo entuzjastycznie reagują na pomysły występów poza pracownią muzyczną, co jest dużym osiągnięciem. Pierwszy koncert semestralny był dla wielu ogromnym stresem i wiązał się z dużą pracą motywacyjną, dlatego obecna chęć muzykowania dla publiczności jest wręcz przełomem.

Oryginalność koncepcji:
W rzeczywistości polskiej edukacji kulturalnej widoczna jest słabość nurtu amatorskiego muzykowania, w którym dominują chóry i orkiestry dęte, indywidualne lekcje gry i studia piosenki. Tymczasem co roku szkoły muzyczne opuszczają tysiące nowych absolwentów umiejących grać na różnych instrumentach. Połączenie tego kapitału z potrzebą amatorskiego muzykowania natrafia na brak kontekstu społecznego i organizacyjnego, brak miejsca i pretekstu do muzycznej współpracy amatorów. Stwierdzamy ogromną potrzebę rozwoju kadry i metodyki prowadzenia zespołowych zajęć muzycznych dla amatorów. Trudno odwołać się do aktualnych polskich doświadczeń w tym zakresie. STAYnia jest zatem w pełni oryginalnym i pionierskim projektem, a jego koncepcja wychodzi od podstawowego założenia jakim jest eksperyment, doświadczalne zbadanie potrzeb współczesnych amatorów muzykowania.

Co było najtrudniejsze?
Wybór terminów zajęć pasujący większości uczestników. Organizacja pracy w zespole osób o różnym poziomie zaawansowania. Łączenie pracy muzycznej w świetlicach TPD z pracą psychologiczną, wychowawczą.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Przy projektowaniu wizji STAYni zakładaliśmy, że inicjatywą zainteresują się osoby, które miały już styczność z grą na instrumentach, absolwenci szkół muzycznych, którzy nie kontynuują drogi zawodowej i stracili kontekst społeczny grania na instrumencie. Ku naszemu zdziwieniu największą grupą chętnych osób są muzyczni amatorzy i to oni z największą pasją uczestniczą w zajęciach.

Największa radość:
Opinie uczestników, którzy dzięki zajęciom widzą w sobie rozwój nie tylko muzyczny, ale też osobowościowy. Jesteśmy też dumni, że grupy muzyczne STAYni wspólnie podejmują inne aktywności muzyczne: udział w festiwalach, na otwartych scenach muzycznych dla amatorów, grupowy udział w innych warsztatach muzycznych z własnej inicjatywy.

Termin:
1 września 2015 r. – 30 czerwca 2016 r.

Miejsce:
Orkiestra Sinfonia Varsovia, świetlice środowiskowe TPD na Pradze

Adresaci:
dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy

Realizatorzy:
Katarzyna Konciak-Barańska – koordynatorka projektu
muzycy: Łukasz Owczynnikow i Robert Lipka, Adam Mazurek, Mariusz Kielan, Mikołaj Tabako, Piotr Wróbel, Justyna Jary, Irek Martyniuk, Viola Łabanow, Piotr Łabanow, Malina Sarnowska, Adam Świtała

Partnerzy:
Fundacja Sinfonia Varsovia i Orkiestra Sinfonia Varsovia
Centrum Promocji Kultury Praga-Południe
Fundacja BGŻ BNP Paribas

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 200
pośrednich – 400

Finansowanie:
Biuro Kultury m.st. Warszawy, MKiDN, Fundacja BGŻ BNP Paribas

muzykajest.pl/staynia
instagram.com/muzykajestdlawszystkich
www.muzykajest.pl/dream-up
Więcej
Warsztaty improwizacji dla dzieci

Agnieszka Matan, Agnieszka Zawadzka, Marta Iwaszkiewicz, Joanna Pawluśkiewicz, Szkoła Impro - instytucja działająca w ramach Fundacji Klancyk

Pierwszy krok
Projekt rozpoczął się od spektakli dla dzieci granych przez dorosłych improwizatorów. Na spektakle przychodziło ok. 100 dzieci, wszystkie były zafascynowane możliwością wpływania na spektakl, dzieliły się pomysłami, chciały także same być na scenie. Postanowiłyśmy im to umożliwić i podzielić się z dziećmi zasadami improwizacji, które polegają głównie na szanowaniu drugiego człowieka.

Opis
Improwizacja teatralna polega na graniu scen bez scenariusza, bez kostiumów i scenografii. W tej sztuce komediowej wszystko bazuje na akceptowaniu pomysłów partnera na scenie, oraz słuchaniu. Warsztaty improwizacji nie są typowymi warsztatami teatralnymi - nie oceniamy dzieci pod względem ich umiejętności scenicznych czy dykcji. Każde dziecko może improwizować i naszym zadaniem jest wykształcenie w uczestnikach otwartości, pewności siebie, ale także uważności na drugiego człowieka. Dzieci w czasie zajęć biorą udział w zabawach i ćwiczeniach, które pomagają w nauce słuchania, spontanicznym reagowaniu, używaniu wyobraźni i we właściwy sposób swoich emocji oraz angażowaniu się. Wspólnie z nimi tworzymy świat, w którym każdy pomysł jest dobry i kierujemy naszą energię w stronę współpracy. Nie oceniamy innych oraz swoich pomysłów. W roku szkolnym 2015/2016 rozpoczęłyśmy cykliczne zajęcia w ramach akcji Klub Komediowy dla dzieci. Warsztaty były skierowane do dzieci w wieku 7-10 lat. Artystycznym celem warsztatów było przygotowanie uczestników do grania w improwizowane gry. Debiut grupy miał miejsce w Klubie Komediowym 5 czerwca 2016 roku. W ciągu całego roku szkolnego w naszych warsztatach wzięło udział ok. 200 dzieci. Jesteśmy także w kontakcie z rodzicami, którzy przyprowadzają swoje dzieci na zajęcia i widzimy, jak w ciągu roku udało nam się stworzyć wokół warsztatów improwizacji dla dzieci prawdziwą mikrospołeczność.

Rezultaty projektu:
Dzieci po naszych zajęciach nabierają pewności siebie, zaczynają wierzyć w swoje możliwości, lepiej czują się w grupie i są chętne do współpracy z innymi dziećmi. Warsztaty improwizacji teatralnej wykształcają na pierwszym miejscu umiejętności społeczne, mają ludzki wymiar. Działania artystyczne, które za tym idą, są równie ważne, ale drugorzędne. Dzieci, które brały udział w stałych warsztatach, po dwóch miesiącach wspólnych zajęć były przygotowane, aby przed publicznością zaprezentować podstawowe gry improwizacyjne - wspólne opowiadanie historii, „dwugłowego eksperta”, „zagranicznego poetę” i wiele innych gier, które normalnie wykorzystywane są w czasie spektakli dla dorosłych. Taką wiadomość otrzymałyśmy po zakończeniu warsztatów od jednej z mam: „Adaś otworzył i zmienił się niesamowicie dzięki Wam”.

Oryginalność koncepcji:
Co jest oryginale w warsztatach improwizacji dla dzieci? Są inne niż wiele zajęć w szkole. Nie ma tu ocen, instruktorki są partnerkami i pozwalają dzieciom samodzielne odkrywać własne reguły. Improwizacja teatralna w Polsce to bardzo młoda dziedzina sztuki. W pracy z dziećmi bazujemy na technikach improwizacji i grach, które zostały wymyślone ponad 80 lat temu w Stanach Zjednoczonych przez dwie aktywistki i społeczne reformatorki - Nevę Boyd i Violę Spolin. Ta zabawa ma wartości społeczne. Duch gry rozwija zdolności adaptacyjne, społeczne, etyczne, psychiczne i emocjonalne, uczy kontroli, rozwija wyobraźnię. Poprzez zabawę każdemu łatwiej przychodzi opracowanie wzoru na samodzielności i pewność siebie. Ich praca miała pierwotnie na celu aktywizację społeczeństwa w kryzysie, a okazała się bazą dla sztuki komediowej.

Co było najtrudniejsze?
Wszystko odkrywamy same. W Polsce nie ma książek, ani wypracowanej metodologii dla uczenia dzieci improwizacji.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Tak dużego zainteresowania rodziców i dzieci! Na rynku jest przecież wiele propozycji dla dzieci, ale nasze warsztaty są doceniane za połączenie płaszczyzny artystycznej ze społeczną.

Największa radość:
Gdy dzieci naprawdę się ze sobą zgadzają, pomagają sobie, przestają rywalizować i wierzą w siłę swojej wyobraźni. Płakałyśmy ze wzruszenia na pokazie pierwszej stałej grupy warsztatowej. Wielu dorosłych nie byłoby wstanie wystąpić na scenie bez scenariusza i wymyślać przed pełną salą widzów dopiero na bieżąco, co się będzie teraz działo. A dzieci miały w sobie tę odwagę i świetnie sobie poradziły.

Termin:
1 września 2015 r. – 5 czerwca 2016 r.

Miejsce:
Klub Komediowy i sale warsztatowe

Adresaci:
dzieci

Realizatorzy:
Joanna Pawluśkiewicz, Agnieszka Matan, Agnieszka Zawadzka oraz Marta Iwaszkiewicz

Partnerzy:
Klub Komediowy

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 200
pośrednich – 0

Finansowanie:
opłaty za zajęcia

www.youtube.com/watch?v=gEalgBg0y8o
www.facebook.com/komediowydladzieci
Więcej
My czytamy - czytelnia na kółkach

Maria Emilia Reif, Fundacja ART

Pierwszy krok:
Zaczęło się od książki, pokazanej dziecku na ławce w parku... –
a ma Pani inną z obrazkami?
- nie mam ale umiem wiersz Ptasie radio
- to niech Pani powie a ja zamknę oczy... – i tak to się zaczęło!
Następnego dnia powstała „CZYTELNIA NA KÓŁKACH czyli MY czytamy...", aby zachęcić innych, by także czytali dzieciom wszędzie tam, gdzie dziecko usiądzie w pięknym miejscu i chce odpocząć oraz chętnie posłucha ciekawych opowieści. A takie miejsca to parki, place zabaw i skwery. A na ławkach i huśtawkach są nieco starsze dzieci, które chętnie przeczytają maluchom i tak „...na kółkach” z rąk do rąk wędruje książka bawiąc i ucząc a my wraz z nią cieszymy się, że program się rozwija i zyskuje nowych wielbicieli.

Opis:
„MY CZYTAMY – czytelnia na kółkach” to aktywna forma pobudzania edukacji kulturalnej w przestrzeni publicznej Dzielnicy Włochy. Projekt skierowany był do dzieci i ich rodziców oraz do osób starszych. Realizowaliśmy go w weekendy, w przestrzeniach rekreacyjnych dzielnicy we współpracy z Biblioteką Publiczną. Naszym celem było zaaranżowanie w przestrzeni zielonej dzielnicy „czytelnię na kółkach”, dzięki której dzieci, młodzież, rodzice i osoby starsze mogły posłuchać utworów znanych i lubianych i nowości wydawniczych. Odwiedzaliśmy parki wchodząc w przestrzeń placów zabaw oraz miejsc, w których skupiają się mieszkańcy, aby czytać książki, bawić się czytając, rysować czytając i animować do czytania rodziców. Zdobyliśmy wielu miłośników, którzy przychodzili z nami poczytać. Do zabawy zaprosiliśmy aktorów i animatorów. Do czytania zachęcaliśmy rodziców, dziadków i starsze rodzeństwo. Przebieraliśmy się w kostiumy. Naszym magazynem i warsztatem jednocześnie była torba na kółkach, pełna wspaniałych książek wypożyczanych z dzielnicowej Biblioteki Publicznej, zabawek- pacynek, marionetek, a także nakryć głowy i kostiumów ze świata bajek, baśni i legend.

Rezultaty projektu:
Program dał możliwość:
- podniesienia kompetencji rodziców i opiekunów w zakresie aktywnej zabawy przy czytaniu,
- lepszego przyswajania podanych informacji poprzez aktywną formę czytania: animacje, zabawy aktorskie, plastyczne,
- włączenia starszych dzieci oraz młodzieży w twórczą zabawę, zachęcenia do czytania poprzez wskazanie książek ważnych i ciekawych,
- wykorzystywania potencjału kulturotwórczego miejsc rekreacyjnych Dzielnicy Włochy,
- rozwijania formy odpoczynku z książką jako ciekawego sposobu spędzania czasu wolnego,
- upowszechniania i promowania czytelnictwa jako najlepszej drogi do rozwoju dzieci i młodzieży.

Oryginalność koncepcji:
Czytać a CZYTAĆ to duża różnica. Aby bawić się czytaniem, trzeba chcieć i umieć, a także PRAKTYKOWAĆ. Grupa animatorów kultury - praktyków i miłośników czytania potrafi zachęcić do czytania nawet najbardziej opornego rodzica i zniechęcone dziecko. My to robimy.

Co było najtrudniejsze?
Upały, reszta była super...

Czego się nie spodziewaliśmy?
Tego, że nie można przerwać... Stąd w tym roku kontynuacja w tym naszego programu w czterech Dzielnicach: we Włochach, na Mokotowie, Pradze Północ i w Śródmieściu.

Największa radość:
To spotkania z dziećmi i rodzicami, którzy czytali codziennie i bawili się z nami. A także informacja zwrotna na ankietach „profesjonalni animatorzy bardzo mili, dzieci chętnie przenoszą się w świat bajek", „częstsze wizyty na placach zabaw", „bardzo ciekawe zajęcia uaktywniania rodziców i.. moja 3 latka zaangażowana”

Termin:
24 maja – 6 września 2015 r.

Miejsce:
parki i place zabaw Dzielnicy Włochy

Adresaci:
dzieci, młodzież, dorośli, seniorzy,

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 450
pośrednich -1200

Finansowanie:
Dzielnica Włochy

Realizatorzy:
Maria Reif – aktorka, reżyser, scenarzystka
Barbara Leśniewska – pedagog, etyk, animator kultury
Kacper Matula – aktor
Katarzyna Leśniakiewicz – aktorka
Dorota Sołowiej – pedagog, edukator, animator kultury
Julia Trembecka – aktorka

Partnerzy:
Biblioteka Publiczna Dzielnicy Włochy

www.fundacjaartfreeart.pl
Więcej
Hej, zagrajcie muzykanty!

Monika Bąder, Stowarzyszenie Twórczego Rozwoju "Strefa"

Pierwszy krok:
Zaczęło się od możliwości połączenia mojej pasji z pracą. Zawsze fascynowała mnie muzyka rzadka, nieznana bliżej szerszemu odbiorcy w połączeniu z jej antropologicznymi powiązaniami. Od kilku lat prowadzę zajęcia kulturowo-muzyczne, na których wykorzystuję zdobytą wiedzę, ale też przynoszę własne instrumenty: tank-drum, burzowiec, bęben obręczowy, didgeridoo, djembe. Nie zamykam się na jeden rodzaj muzyki, staram się poszerzać swoje horyzonty – tak trafiłam na konferencję poświęcona Oskarowi Kolbergowi. Ona była bezpośrednim natchnieniem do napisania projektu „Hej, zagrajcie muzykanty!".

Opis:
Projekt miał na celu edukację kulturalną dzieci i młodzieży z zakresu polskiego folkloru, w tym polskiej muzyki tradycyjnej z dużym naciskiem na kontakt z muzyką na żywo. Jesteśmy świadkami odchodzenia ostatnich osób żywo związanych z przekazywaniem polskiej tradycji. W duchu ratowania tejże, działaliśmy. Całość realizowana w bibliotekach wolskich oraz w Wolskim Centrum Kultury. Priorytetem było przekazywanie młodym pokoleniom polskiej tradycji ludowej, przejawiającej się w ludowych grach, zabawach, wyliczankach, baśniach, obrzędach, zwyczajach i wreszcie w muzyce. Zakładał on warsztaty edukacyjno-muzyczne, podzielone na trzy bloki. Pierwszy stanowiły warsztaty edukacyjno-muzyczne, które były wstępem do zajęć z bloku drugiego. Blok drugi, to spotkania z „żywą” muzyką z prawdziwymi instrumentami i z muzykami. Odbyły się wspólne muzykowania i warsztaty muzyczne, ale już z „żywą” muzyką. Blok trzeci – weekendowy, przeznaczony był dla rodzin z dziećmi. Kluczowym punktem tych spotkań była wspólna rodzinna zabawa z wykorzystaniem ludowych gier i zabaw. Tu też obowiązkowy stał się kontakt z żywym artystą i z dźwiękiem akustycznym. Całość (wszystkie trzy bloki) została spięta klamrą tematyczną, którą stanowił INSTRUMENT: lira korbowa, cymbały strunowe, bęben jednomembranowy, skrzypce, basetla, baraban, poligon, kozioł. Na każdych warsztatach obowiązkowe były takie elementy jak historia instrumentu, jego budowa, opis regionu, z którym jest związany i dźwięk danego instrumentu. Odbyły się także dwa większe koncerty: otwierający i zamykający projekt. Praktyczne działania, które odbyły sie w ramach projekt to: warsztaty edukacyjno-muzyczne, zajęcia ruchowo-wokalne, koncerty, wspólne muzykowanie rodziców z dziećmi. Do współpracy zaprosiłam artystów jak: Ania Broda, Kapela Brodów, Kapela Niwińskich, Barbara Songin (Sutari) ,Robert Jaworski (Żywiołak), Tańcograjka.

Rezultaty projektu:
Rozpowszechniono polski folklor, w możliwie atrakcyjny i dostosowany do wieku odbiorcy, sposób z zachowaniem jego pierwotnego charakteru. Podczas warsztatów położono nacisk na prezentację polskiej muzyki tradycyjnej jako nieodłącznego elementu całości, jakim jest polski folklor. Dzieci i młodzieży miały kontakt z dźwiękiem akustycznym i z żywym artystą. Włączono dzieci i rodziców do wspólnego muzykowania. Przeprowadzono warsztaty rodzinnego muzykowania. Zaproponowano inną formę spędzenia aktywnie czasu wolnego poprzez naukę tradycyjnych polskich gier, zabaw, wyliczanek i piosenek dla dzieci.

Oryginalność koncepcji:
To przede wszystkim uatrakcyjnienie wizerunku Biblioteki Publicznej. Zależało mi na tym, by Biblioteka mogła być postrzegana dużo szerzej, aniżeli miejsce do czytania i wypożyczania książek. Przy całej ofercie kulturalnej jaką proponujemy, szereg warsztatów muzyczno-edukacyjnych ze znanymi muzykami wydał nam się innowacyjny. Do tej pory nie gościliśmy w naszych bibliotecznych progach tak wielu muzyków, z taką ilością niebywałych instrumentów. Nigdy też do tej pory Biblioteka nie miała okazji stać się instytucją przyczyniającą się do zachowania tradycji (tak ważnej w kontekście spuścizny dotychczasowych badań terenowych z zakresu etnografii) w polskiej muzyce ludowej. Udało nam się także zachęcić do wspólnego rodzinnego muzykowania. Całemu projektowi przyświecały wytyczne z I Konwencji Muzyki Polskiej „Muzyka tradycyjna-potencjał i wyzwania", co jest unikatowe.

Co było najtrudniejsze?
Najtrudniejsze było ograniczenie chętnych na warsztaty, odbywające się w Bibliotece. Przyjęliśmy, że aby można było w pełni skorzystać z zajęć, nie możemy przekroczyć pewnego progu ilościowego uczestników. Warsztaty cieszyły się dużym zainteresowaniem ze strony okolicznych szkół i przedszkoli.

Czego się nie spodziewaliśmy?
Nasze oczekiwania dotyczyły głównie, dobrej zabawy w kontekście edukacyjnych założeń projektu. Spodziewaliśmy się także, tego że zadziwimy nieco swoich uczestników wielością, rozmaitością i pięknem naszej kultury ludowej.

Największa radość:
Oto kilka wypowiedzi uczestników: „Chcemy częściej takie warsztaty”;, „Podobało mi się jak słuchaliśmy muzyki”, „Bardzo mi się podobało, chce chodzić na te zajęcia”, „Biblioteka jest fajna”, „Super warsztaty”, „Pani prowadząca jest super”, „Było spoko”.

Termin:
4 września – 19 grudnia 2015 r.

Miejsce:
Biblioteka Publiczna w Dzielnicy Wola
Wolskie Centrum Kultury

Adresaci:
dzieci, młodzież, rodziny

Realizatorzy:
Monika Bąder – pomysłodawczyni, animatorka kultury

Partnerzy:
Biblioteka Publiczna w Dzielnicy Wola
Wolskie Centrum Kultury

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 647
pośrednich – 700

Finansowanie:
Urząd m. st. Warszawy

www.bpwola.waw.pl/index.php/opublikowane-artykuy/146-projekty-konkursy/2180-hej-zagrajcie-muzykanty.html
www.facebook.com/Biblioteka-Na-Żytniej-905087059606302/?fref=ts
Więcej
Piaskownica Uniwersytecka: Ameryka Łacińska dla najmłodszych

Joanna Gocłowska-Bolek, Magdalena Szkwarek, Centrum Studiów Latynoamerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego, Mokotów

Pierwszy krok:
Pomysł na projekt zrodził się przy okazji przygotowywania zajęć dla dzieci w ramach Festiwalu Nauki. Zainteresowanie dzieci, ich aktywność i ciekawość, spowodowały, że zaczęłyśmy myśleć o spotkaniach cyklicznych, które pozwoliłyby młodym ludziom na systematyczne pogłębiane wiedzy o Ameryce Łacińskiej.

Opis:
Projekt przygotowany w ramach 200-lecia Uniwersytetu Warszawskiego. Celem była popularyzacja wśród najmłodszych wiedzy o kulturach i społeczeństwach państw Ameryki Łacińskiej. Formuła tradycyjnego wykładu akademickiego została uzupełniona o zajęcia warsztatowe. Wykłady były urozmaicane pokazem multimedialnym oraz prezentacją pomocy naukowych (zdjęcia, tradycyjne rękodzieło). Dzieci miały możliwość zadawania pytań prowadzącym. Po każdych zajęciach brały udział w quizie podsumowującym. Dodatkowo, dzięki piosenkom nauczyły się podstawowych zwrotów w języku hiszpańskim, poznały liczebniki. Dzieci, podzielone na mniejsze grupy, miały okazję m.in. projektować tradycyjne maski, robić indiańskie pióropusze czy też przygotowywać meksykański ołtarzyk z okazji Święta Zmarłych. Każdy uczestnik otrzymał Indeks Młodego Latynoamerykanisty/Indeks Młodej Latynoamerykanistki, do którego po wykonaniu zadań warsztatowych, otrzymywało wpis.

Rezultaty projektu:
Wypracowanie poczucia odpowiedzialności, systematyczności i obowiązkowości w wykonywaniu prac niezbędnych do otrzymania zaliczenia. Poszerzenie wiedzy o kulturach i społeczeństwach Ameryki Łacińskiej. Rozwinięcie kompetencji językowych (język hiszpański). Zapoznanie dzieci ze specyfiką pracy i studiowania na uczelni. Rozwinięcie minimotorki i umiejętności manualnych. Wypracowanie umiejętności pracy w grupie. Rozbudzenie ciekawości świata. Pokazanie dorosłym opiekunom możliwości i technik pracy z dziećmi. W efekcie projektu powstał blog prezentujący kolejne spotkania i pracę dzieci oraz wystawa prac plastycznych, wykonanych przez dzieci na zaliczenie projektu.

Oryginalność koncepcji:
Projekt zaproponowany w CESLA to pierwsza tego typu inicjatywa poświęcona Ameryce Łacińskiej skierowana do dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Urozmaicenie zajęć warsztatami, pozwoliło dzieciom utrwalić nabytą podczas wykładu akademickiego wiedzę. Możliwość obcowania z oryginalnym rękodziełem i przedmiotami związanymi z regionem (meksykańskie kapelusze, brazylijskie pióropusze, ekwadorskie instrumenty muzyczne) stanowiło doskonałe uzupełnienie zajęć.

Co było najtrudniejsze?
Przygotowanie atrakcyjnych zajęć dla dzieci o rozpiętości wiekowej od 3 do 11 lat oraz zaproponowanie różnorodnych warsztatów dopasowanych do wieku.

Czego się nie spodziewałyśmy?
Nie spodziewałyśmy się, że projekt wzbudzi tak żywe zainteresowanie nie tylko dzieci, ale też rodziców i opiekunów, którzy słuchali zajęć z uwagą, a po skończonych spotkaniach przyznawali, że sami dużo się nauczyli.

Największa radość:
Aktywność dzieci podczas zajęć, ich zainteresowanie, robione przez nich notatki (dzieci, które nie potrafiły pisać, rysowały to, co je najbardziej zainteresowało).

Termin:
październik 2015 r. – czerwiec 2016 r.

Miejsce:
Centrum Studiów Latynoamerykańskich UW

Adresaci:
dzieci

Realizatorzy:
Joanna Gocłowska-Bolek i Magdalena Szkwarek oraz studenci CESLA UW

Partnerzy:
Ambasada Meksyku

Liczba uczestników:
bezpośrednich – 70
pośrednich – 60

Finansowanie:
Uniwersytet Warszawski

piaskownicauniwersytecka.blogspot.com
www.cesla.uw.edu.pl/cesla/index.php?option=com_content&view=article&id=471&Itemid=124&lang=pl
Więcej
Pole sztuki – Połącze-nie sztuką

Małgorzata Minchberg

Pierwszy krok:
Sztuka współczesna wydaje się być coraz bardziej elitarna. Jako twórca, również w swoim interesie, podejmuję próby działania mające na celu upowszechnianie sztuki nowoczesnej. Mentalne i konceptualne bariery oraz strach przed „niezrozumiałą” sztuką współczesną utrudniają dostęp do kultury nawet tym, którzy posiadają świadomość o roli edukacji i własnego rozwoju. Wychowanie świadomych odbiorców kultury to pasja, którą od lat rozwijam. Szczególnie jest mi bliskie sportowe środowisko. Pomysł projektu „Połączeni sztuką” powstał w 2009 roku. Zrealizowałam wówczas działanie z praską młodzieżą z Klubu Sportowego Drukarz. Cała drużyna w strojach treningowych biegła ulicami Warszawy do Galerii Zachęta, aby tam spotkać dzieła sztuki współczesnej traktujące o footballu.

Opis projektu:
Interdyscyplinarny projekt artystyczno-edukacyjny zrealizowany na terenie Warszawy w myśl hasła „więcej odbiorców sztuki nowoczesnej” miał na celu upowszechnianie sztuki najnowszej. Zwłaszcza tam, gdzie jej obecność nie jest oczywista. Skierowany był głównie do utalentowanej młodzieży gimnazjalnej i licealnej, dla której oferta rynkowa jest najskromniejsza. Zrealizowane zostały wydarzenia kulturalno-edukacyjne, według scenariuszy skrojonych dokładnie na miarę uczestników. Młodzież poznawała ważne instytucje kultury, ich wystawy czasowe i konkretne dzieła sztuki. Opierając się na konfucjańskiej maksymie „powiedz a zapomnę, pokaż a zapamiętam, pozwól zrobić a zrozumiem" zrealizowałam warsztaty wykorzystujące znane już umiejętności, poszerzone o nowe sposoby działania. Ważnym założeniem projektu jest synergia różnych środowisk – sztuka stawała się czynnikiem łączącym dziedziny nauki i kultury, środowiska i pokolenia. Do współpracy zostały włączone instytucje kultury, które udostępniły swoje zbiory i sale edukacyjne z wyposażeniem. Praca z młodzieżą przebiegała na trzech płaszczyznach: poznawczej, aktywnie doświadczalnej i emocjonalnej. Pierwszoplanowo traktowano sam proces poznawczy a nie efekt finalny. To wymagało podążania za potrzebami uczestników. Z zawodnikami Piłkarskiej Akademii Legii biegaliśmy alejkami Łazienek Królewskich i zgłębialiśmy ideę igrzysk olimpijskich. Z grupą stepowania szukaliśmy rytmu w galerii XX wieku w Muzeum Narodowym, a z grupą teatralną odtwarzaliśmy emocje obrazów A. Wróblewskiego. Ze studentami Akademii Medycznej rozprawialiśmy o ciele w obliczu dzieł zgromadzonych na wystawie Prawda, piękno, dobro w Zachęcie. Z dziećmi z Ośrodka Pomocy Rodzinie marzyliśmy o dalekich podróżach w Miejscu Projektów Zachęty i wzbogacaliśmy działaniami plastycznymi przestrzeń publiczną. Gimnazjaliści z Wesołej uczyli się „czytać” przestrzeń miejską wszystkimi zmysłami na spacerach sensorycznych, aby potem fotografować ją inspirując się twórczością Zofii Rydet. Przeprowadzone działania partycypacyjne otwierały naszą percepcję i wrażliwość na otaczający świat. Nabrały szczególnego sensu zwłaszcza teraz, gdy mieszają się wpływy, gdy poszukuje się nowych inspiracji, a świat staje się powszechnie dostępny.

Rezultaty:
Pomysł wyjścia z działaniami edukacyjno-animacyjnymi w zakresie sztuki do grup społecznych, które nie są z plastyką bezpośrednio powiązane wzbudził zainteresowanie środowiska edukacyjnego. Bezpośredni kontakt ze sztuką pozwolił młodym ludziom, którzy rozwijają swoje pasje w przeróżnych kołach zainteresowań, poszerzyć własne horyzonty i skorelować swoje pasje z działaniami artystycznymi. Projekt dotarł do młodzieży, która jako utalentowana jest często pozostawiona sama sobie. Wykorzystywano rodzaje aktywności, które łączyły się z ich wrodzonymi talentami. Uwzględnianie naturalnej dynamiki i energii grupy w działaniach przyczyniło się do płynnego przebiegu procesu edukacyjnego. Twórcze przedsięwzięcia włączały w proces edukacyjny własne nieskrępowane działania uczestników, a efekty poznawcze pogłębione zostały przez emocjonalny kontakt ze sztuką. Połączenie różnych środowisk na polu tworzenia i odbioru sztuki wzbogaciło, tak twórców jak i odbiorców projektu. W ciągu półrocznego trwania stypendium odbyło się 25 wydarzeń artystyczno-edukacyjnych w najważniejszych instytucjach kultury Warszawy.
Dzięki współpracy z różnymi podmiotami projekt poszerzył swój zasięg o pracowników instytucji kultury i oświaty.

Oryginalność koncepcji:
Nowatorstwo projektu polega na sposobie bezpośredniego dotarcia do odbiorców i stworzeniu specjalnie dedykowanej oferty dla konkretnych grup kluczem ich pasji. Projekt wspiera wybitne jednostki. Organizowane wydarzenia edukacyjno-artystyczne odbywały się w wybranych miejscach kultury według potrzeb i scenariusza, który powstał przy współpracy z opiekunem grupy i był skrojony dokładnie na miarę uczestników. Ważnym założeniem działań jest synergia różnorakich środowisk, sztuka staje się czynnikiem łączącym różne dziedziny, środowiska i pokolenia. Sztuka zrozumiana i odbierana nawet tam, gdzie nieoczywiste jest ją spotkać – na boisku, na parkiecie czy w laboratorium fizycznym - to cel tego integracyjnego działania! Praca z grupami nakierowana jest na proces wynikający z potrzeb i energii jej członków, a nie na efekt końcowy.

Co było najtrudniejsze?
Mając za sobą wiele lat praktyki w edukacji byłam przekonana, że wiem wszystko na temat pracy z dziećmi i młodzieżą. Jednak praca z tak różnorodnymi grupami, np. z Ośrodka Pomocy Rodzinie, przyniosła inną jakość i dostarczyła nowych doświadczeń. Podstawowe metody pracy twórczej należało całkowicie przebudować i pogłębić o zwykłe ludzkie bycie „tu i teraz”.

Czego się nie spodziewaliście?
Radością jest dla mnie tak pozytywny odbiór i chęć współpracy ze strony trenerów, nauczycieli i edukatorów. Nasze środowisko edukacyjne jest naprawdę otwarte na kreatywne działania! Wszelkie spotkania są wartością dodaną a współpraca edukatorów różnych specjalności szalenie wzbogaca. Efekty końcowe wydarzeń były czasem zaskakujące, bo wszyscy mieli swój wkład w przebieg działań.

Największa radość:
Nie ma młodzieży niezainteresowanej sztuką! Dobór języka, sposób kontaktu z uczestnikami i uwzględnienie ich sposobu patrzenia na świat decyduje o pozytywnym odbiorze spotkania, a przez to w przyszłości o chętnym odbiorze sztuki. „To było najfajniejsze spotkanie, to w muzeum, psze Pani!”- skwitował żywiołowo jeden z chłopaków z OPR-u po działaniach artystycznych w Muzeum Sztuki Nowoczesnej.

Miejsce:
Warszawa

Adresaci:
dzieci, młodzież, studenci

Realizatorzy:
Małgorzata Munchberg – artystka rzeźbiarka, nauczycielka, edukatorka rysunku i ceramiki.

Liczba uczestników:
bezpośrednio – 19 grup młodzieży z opiekunami – 500 osób
pośrednio – pracownicy instytucji kultury i oświaty

Partnerzy:
Muzeum Narodowe
Zachęta Narodowa Galeria Sztuki

www.pole-sztuki.pl
www.youtube.com/watch?y=RQCXtDwTMr8&feature=youtu.be
www.wpek.pl/wpek,wiadomosc,6761.html?locale=pl_PL
artmuseum.pl/pl/wydarzenia/jak-powstaje-projekt-artystyczno-edukacyjny-wspolpraca
www.facebook.com/projekt.art.edu/?ref=aymt,_homepage_panel
Więcej
Młodzieżowe Spotkania Teatralne, to przegląd najlepszych młodzieżowych spektakli sezonu w jednym miejscu, jednego dnia. Swoją pracę prezentują podczas Spotkań warszawskie młodzieżowe zespoły teatralne – zdobywcy prestiżowych nagród na najważniejszych stołecznych i ogólnopolskich festiwalach oraz przeglądach ruchu amatorskiego. Zespoły te są rekomendowane przez organizatorów warszawskich festiwali, a na co dzień działają w przeróżnych miejscach: w szkołach, domach kultury, czy jako grupy nieformalne. Nazwa „Spotkania” a nie „Festiwal” jest nieprzypadkowa. Chodzi nie tylko o obejrzenie, ale też o rozmowę. Co roku na to wydarzenie zapraszamy teoretyków i praktyków teatru, aby po każdym spektaklu wspólnie z widownią porozmawiać. To czas na refleksje, na rady na stawianie ważnych pytań.

Młodzieżowe Spotkania Teatralne 2017

Młodzieżowe Spotkania Teatralne 2016

Młodzieżowe Spotkania Teatralne 2015

Młodzieżowe Spotkania Teatralne 2013
Więcej